ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟ

        ΦΟΡΟΣ ΤΙΜΗΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Στην μνήμη σου, ανάξιο χέρι τολμάει σήμερα να θέσει την γραφίδα του, να γράψει για σένα Κωσταντίνε, τολμώντας να αφηγηθεί την ιστορία σου.

Σαν πρωτοείδες το φώς του ήλιου, μαζί με το ουράνιο τόξο που βγαίνει μόνο στον καθρέφτη του Βόσπορου, στις 9 του Φλεβάρη του 1404, η μάνα σου η αρχοντοπούλα Ελένη, κόρη του Σέρβου άρχοντα Δραγάτση που διαφέντευε τις Σέρρες και δισεγγόνα του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄ του Παλαιολόγου, αναθάρρησε ευτυχισμένη, πως θα΄χε επιτέλους ένα γιό ολόδικό της, μια και τα τρία μεγαλύτερα αδέρφια σου, ο Ιωάννης, ο Θεόδωρος κι ο Αντρόνικος είχανε γράψει την μοίρα τους δίπλα στον άρχοντα πατέρα σου, τον αφέντη Μανουήλ που καθόταν στον πολύπαθο θρόνο της Βασιλεύουσας.

Μάταιη η ελπίδα της αποδείχτηκε ύστερα, αφού οι μοίρες, την μέρα που γεννήθηκες σου κλήρωσαν αγκάθινο στεφάνι. Μήτε τα μικρότερα αδέρφια σου που ακολούθησαν, ο Δημήτρης κι ο Θωμάς, θα παρηγορούσαν την έρμη την μάνα σου, μιας και αυτοί φοβισμένοι από την μοίρα της γενιάς τους τράβηξαν δρόμο με τους ισχυρούς της Δύσης και τους κατακτητές της Ανατολής. Η κυρά Ελένη, που η τύχη της την έφερε στο θρόνο της Πόλης πλάϊ στον σώφρονα πατέρα σου τον κυρ Μανουήλ, θα τέλειωνε την ζωή της χήρα και καλόγρια να διακονεύει γηροκομείο στο μοναστήρι του Αη Γιάννη στις 23 Μαρτίου 1450, αγιασμένη από την εκκλησία μας με τ΄ όνομα «Αγία Υπομονή».

Ο σοφός και ικανός πατέρας σου Μανουήλ Β΄ των Παλαιολόγων, κατάφερε να ανατρέψει το πραξικόπημα του εξαδέλφου του Ιωάννη Ζ΄ και να κρατήσει το βυζαντινό θρόνο ζωντανό, κάνοντας στην αρχή ειρήνη με τον Βαγιαζήτ. Κι όταν ο καιρός ήρθε κι ο Βαγιαζήτ έπεσε από το σπαθί του Ταμερλάνου, πρόβλεψε και στήριξε τον γυιό του Μωάμεθ Α΄ και κράτησε ειρήνη. Είχε κι αυτός καταλάβει ότι η αυτοκρατορία θα κρατιότανε μόνο στην ελληνική χερσόνησο και στήριξε τα δεσποτάτα της Πελοποννήσου και της Θεσσαλονίκης βάζοντας άρχοντες εκεί τα αδέρφια σου Θεόδωρο και Ανδρόνικο.
Αλλά στα ύστερά του, νικημένος από την υγεία και τα γηρατειά του, επέτρεψε στον φιλοπόλεμο αδερφό σου τον Ιωάννη να διαφεντεύει το βασίλειο στο όνομά του και μόλις πριν πεθάνει πρόλαβε ν΄ αποτρέψει τον πόλεμο με τον Μουράτ που πολιόρκησε την Πόλη και δόξα τω Θεώ που τον έπλασε ανυπόμονο ώστε να τα παρατήσει μπρός στα τείχη της.

Είχε σοφία ο πατέρας σου και πρόλαβε να σου την περάσει. Με διαμελισμένο το βασίλειό του, σου έδωσε ορθά να καταλάβεις πως μόνο η ένωση των εκκλησιών θα έσωνε το λιγοστό Βυζάντιο. Λόγιος βαθυστόχαστος, αναζήτησε να βρει το ήθος της επερχόμενης δύναμης των Οθωμανών και μέχρι σήμερα τα λόγια του προκαλούν αναταραχή στον κόσμο:
“…Δείξε μου τι νέο έφερε ο Μωάμεθ και εκεί θα βρεις μόνον πράγματα διαβολικά και απάνθρωπα, όπως η διαταγή του να διαδοθεί η πίστη που κήρυττε με το σπαθί. Ο Θεός δεν ευχαριστείται με το αίμα – και το να μην πράττεις λογικά είναι αντίθετο με τη φύση του Θεού. Η πίστη γεννιέται από την ψυχή, όχι από το σώμα. Όποιος θα οδηγήσει κάποιον στην πίστη χρειάζεται την ικανότητα να μιλά καλά και να επιχειρηματολογεί κατάλληλα, χωρίς βία και απειλές. Για να πείσει κανείς μια λογική ψυχή, δεν χρειάζεται ισχυρό χέρι, όπλα οποιουδήποτε είδους, ή άλλους τρόπους για να απειλεί κάποιον με θάνατο….”
Ο Θεός να τον αναπαύσει, συγχωρέθηκε νικημένος από εγκεφαλικό στις 14 Ιουλίου 1425, ησυχασμένος καλόγερος με το όνομα «Ματθαίος».

Ο αδερφός σου Ιωάννης, που τον διαδέχτηκε στον θρόνο, είχε την πρόθεση του πατέρα σου μα δεν είχε την δύναμη του λόγου του. Εσύ όμως Κωνσταντίνε, είχες από μικρός την πείρα και την σύνεση να διαφεντεύεις.
Κι ενώ εκείνος πάλευε στη Φερράρα να πείσει της Δύσης τους αφέντες να ενώσουν τις προσπάθειες σε μια σταυροφορία σωτηρίας του Βυζάντιου, προσφέροντας ακόμα και τα πρωτοτόκια της ορθοδοξίας, εσύ έβλεπες τον κίνδυνο μπροστά σου, διαφεντεύοντας ήδη στο όνομά του τις υποθέσεις του κράτους στην Πόλη.

Είχες μια δύναμη παράξενη. Κάποια από τις μοίρες που σου τάξανε αγκάθινο στεφάνι, στην έδωσε αντίδωρο στο δράμα που σε περίμενε. Το νιώθανε όλοι δίπλα σου. Εκεί στην Πάτρα που πολέμησες και την λευτέρωσες μετά από πολιορκία, εκεί που νεαρός διαφέντεψες τα Καλάβρυτα, εκεί που με τ΄ αδέρφια σου λευτερώσατε την Πελοπόννησο.

Στήριγμα του πατέρα σου από μικρός και τώρα του αδερφού σου, απέτρεψες δίκαια τον μικρό σας αδερφό Δημήτριο που πήγε να εκμεταλλευτεί την απουσία σας και να σηκώσει κίνημα στην Πόλη και να προσκυνήσει τον Σουλτάνο το 1442. Αυτά τα δύο μικρά αδέρφια σας, ο Δημήτρης κι ο Θωμάς, θες γιατί ήτανε οι μικρότεροι της γενιάς σας, θες γιατί ζήλευαν, θες γιατί δεν ένιωσαν του ελληνισμού τον κίνδυνο, μίσησαν και μισήθηκαν στο έρμο βασίλειο που πασχίζατε να ορθοποδήσετε.

Κι όταν ο αυτοκράτορας αδερφός τον Οκτώβρη του 1443, σου ανάθεσε να διαφεντέψεις στον Μυστρά, εκεί στο κάστρο της οικογενειακής σου ρίζας, εκεί που έβγαινε το φάντασμα του σπαρτιάτη Λεωνίδα και σε τρόμαζε μικρό τις νύχτες αλλά τις συντρόφευε πιστά σαν αντρώθηκες, δεν δίστασες να δώσεις σχεδόν όλη σου την περιουσία για να περιχαρακώσεις τον Μοριά με τείχος στο Εξαμίλι. Ούτε δίστασες να προχωρήσεις ως την Βοιωτία και την Φωκίδα. Έστω κι αν ήξερες πως έβαζες αγκάθι στο μάτι του Μουράτ, που γρήγορα κατέβασε στρατό και σας περιόρισε πάλι στον Μοριά με υποτελή συνθήκη που μοιραία την δέχτηκες.

Μα βλέπεις, είναι της μοίρας τα γραμμένα που δεν ξεγράφουν ότι κι αν κάνεις στην ζωή σου. Και από μικρός, αν και αφέντης, μόνο και άκληρο σε θέλησαν αυτές. Να αγαπήσεις και να ερωτευτείς βαθιά κι απελπισμένα, μα απόγονο παιδί να μην χαρείς. Κι ότι κι αν προσπαθήσεις, στο τέλος να χάνεται στα μάτια σου μπροστά κι εσύ να πονάς μονάχος βλέποντάς το.

Έτσι έγινε και με την Μανταλένα, την πρώτη σου αγάπη. Κόρη του Τόκκο, του άρχοντα της Ηπείρου και των Ιονίων, την γνώρισες στα 24 σου χρόνια εκεί στα 1428, και σε μάγεψε. Έζησες μαζί της την αγάπη για δύο χρόνια, στεφανωμένη και βαφτισμένη «Θεοδώρα» στο κάστρο στην Γλαρέντζα και στο Χλεμούτσι. Και πάνω που ονειρεύτηκες ένα παιδί να σας χαρίσει ο Θεός, ήρθε πάνω στην γέννα της η μοίρα σου η κακιά να την κλέψει κι αυτήν και το παιδί μες στην κοιλιά της. Εκεί στον τάφο της στο Σαντομέρι της Ωλενίας κοντά στην Αχαΐα, έθαψες μαζί της και της αγάπης το φτερούγισμα.

Έτσι έγινε και δέκα χρόνια αργότερα, όταν υπέκυψες στην πίεση του φίλου σου –κι έπειτα χρονογράφου σου- Γεώργιου Σφραντζή να σε προξενέψει με την αρχοντοπούλα Κατερίνα, την θυγατέρα του φράγκου Ντορίνο που διαφέντευε την Λέσβο και την Λήμνο, τους προμαχώνες της Προποντίδας. Από το χέρι σε πήρε με το ζόρι ο «καλαμαράς» και πήγατε στης Μυτιλήνης το λιμάνι στου Άγιου Νικολάου την γιορτή μέσα στο καταχείμωνο του 1440 για να ζητήσεις το χέρι της. Και έδειξε πρόσκαιρα να σου χαμογελάει η τύχη Κωνσταντίνε, σαν την αντίκρισες, διψασμένος από το δεκάχρονο πένθος σου. Στο ίδιο κάστρο της Μυτιλήνης την παντρεύτηκες τον επόμενο Αύγουστο, εκεί την άφησες να διαφεντεύει δίπλα στον πατέρα της, ενώ εσύ αρμένιζες μια κατά τον Μυστρά και μια κατά την Πόλη, να στηρίξεις το βασιλιά και αδερφό σου.
Μα δεν ήταν γραφτό. Στον χρόνο επάνω, αφού χάρηκες το μαντάτο της εγκυμοσύνης της, κίνησες με λαχτάρα να την παραλάβεις από την Μυτιλήνη και να την πάς στην Πόλη να γεννήσει το παιδί σας. Μα μόλις έβαλες πλώρη με την συνοδεία σου, του Μουράτ ο στόλος που παραμόνευε, σας έσπρωξε στης Λήμνου το απάγκιο, αφού σας έβαλε μπροστά με τα κανόνια του. Λαχτάρησε η πριγκίπισσα κι αρρώστησε. Και εκεί όπου την άφησες να αναρρώσει στο Παλιόκαστρο της Λήμνου, φεύγοντας για την Πόλη, εκεί απέβαλλε και άφησε την στερνή της πνοή λίγες μέρες μετά. Η άδικη μοίρα σου, σ΄ έντυνε χήρο για δεύτερη φορά με τον ίδιο τραγικό τρόπο, μόλις στα 38 σου χρόνια.

Αυτή η κακορίζικη η μοίρα, που πρόσκαιρα έκανε πως σε ξεχνούσε, μα πάντα έβρισκε τρόπο να σου θυμίζει με πόνο το ριζικό που έμελλε στην ζωή σου…...

Κι έτσι, αφού απόσωσες του αδερφού σου το βασίλειο που κινδύνεψε από το χέρι το αδερφικό, γύρισες πίσω στο Μυστρά, μόνος όσο ποτέ, να αφιερωθείς στου κλήρου σου το πρόσταγμα και να κρατήσεις όρθια την Πελοπόννησο, με σπαρτιάτικη γενναιότητα και απόκοσμη σωφροσύνη.

Κι εκεί, στο Μυστρά, περιορισμένος από του Μουράτ τα λεφούσια, αναθάρρησες. Πήρες την δύναμη να αναστήσεις τον τόπο, να ενώσεις χωριά και πόλεις, να σμιλέψεις των φράγκων αρχόντων στην Κορώνη και την Μεθώνη τις σκληρόκαρδες βουλές και να κρατήσεις τα πόδια του Βυζάντιου όρθια σε πείσμα των άσχημων καιρών που βίωνε η πατρίδα σου.

Εκεί στον Μυστρά σε βρήκε το μαντάτο, η γραφή του φίλου σου Φραντζή. Ο αδερφός σου πέθανε από την λύπη του στις 31 Οκτωβρίου 1448, μόλις έμαθε πως οι σταυροφορίες που τόσο αγωνίστηκε να γίνουν για να σώσουν το Βυζάντιο, εισέπραξαν την χαριστική βολή στο Κοσσυφοπέδιο. Ο Ούγγρος Ουνιάδης είχε ηττηθεί στην Βάρνα το 1444 και εκεί στο στενό οροπέδιο ο Σέρβος Μπράνκοβιτς υπέκυπτε οριστικά στις ορδές των Οθωμανών κι άφηνε εκτεθειμένη όλη την Ανατολή της αυτοκρατορίας. Ο Ιωάννης δεν το άντεξε. Χήρος κι αυτός, που έχασε στην πανούκλα του 1439 την αγαπημένη του Μαρία την Μεγαλοκομνηνή, την τρίτη του γυναίκα και παρηγοριά του αφού οι δύο προηγούμενες αποδείχτηκαν πιότερο ξένες και παντρεμένες στα συμφέροντα των οίκων που κατάγονταν. Κι έτσι μονάχος, απογοητευμένος, άφησε το στέμμα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, το σκήπτρο του Ιουστινιανού και το δακτυλίδι του Θεοδόσιου, καυτά στα χέρια σου.

Στον Μυστρά, στην Λακωνική γη που γέννησε μόνο ορκισμένους στον τιμημένο θάνατο βασιλιάδες, ανήμερα των Φώτων του 1449, πάνω στον σμιλεμένο πέτρινο δικέφαλο του Οίκου των Παλαιολόγων, μέσα στην πετρόχτιστη εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, γονάτισες και χρίστηκες ως «Κωνσταντίνος ΙΑ’ ελέω Θεού Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων». Το ακάνθινο στεφάνι φορέθηκε βαθιά στην κεφαλή σου και ο Γολγοθάς σου έδειχνε πλέον ρότα για την Πόλη, σηκώνοντας σταυρό αβάσταχτο το ίδιο σου το σκήπτρο.

Στην Βασιλεύουσα, στερνό προμαχώνα μιας Αυτοκρατορίας που κάποτε διαφέντευε ορίζοντες μα τώρα με το ζόρι λίγες φλούδες ελληνικής γης, το μεγαλείο είχε δώσει τόπο στην διαφθορά, η δόξα στην ίντριγκα και η αρχοντιά στον ξεπεσμό.
Με την ύστερη συμφωνία της Φερράρας, εκείνη που απεγνωσμένα υπέγραψε ο αδερφός σου, ο ξακουστός Πάπας της Ρώμης, όρισε τον εαυτό του μόνο απόστολο επί της γης και όλες τις εκκλησίες του Χριστού και τα βασίλεια τους υποτακτικές στο θέλημά του. Την ίδια την βασιλική της Αγίας Σοφίας, την όριζαν τώρα παπικοί. Όλοι οι άρχοντες που τόλμησαν να υψώσουν ανάστημα στην περίφημη ένωση, εξορίστηκαν, φυλακίστηκαν ή εξουδετερώθηκαν χαρακτηρισμένοι ως ανθενωτικοί. Το ίδιο και οι πατριάρχες κι οι δεσπότες της ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ειρωνικά ο πάπας, στην πρώτη –και όχι στερνή- σου έκκληση για βοήθεια, έστειλε τον πρώην μητροπολίτη της Ρωσίας και τώρα χρισμένο καρδινάλιο, τον Ισίδωρο, με μόνο διακόσιους πολεμιστές. Σ΄ αντάλλαγμα στον όρισε Πατριάρχη Κωσταντινούπολης, σπιούνο επίσημο μέσα στον κόρφο σου.

Μα εσύ Κωνσταντίνε, που ανατράφηκες στα δύσκολα, δεν λύγισες από αυτά. Θαρρείς κι η Μεγαλόχαρη σου έδινε δύναμη κάθε φορά που προσκυνούσες στις Βλαχέρνες την εικόνα Της. Θαρρείς, σε μια δραματικά ρομαντική σου σκέψη, θεώρησες πως η Πόλη θα κρατήσει όρθια την Ιστορία που κληρονόμησε.

Πάσχισες πολύ για να την αναστήσεις. Με τα στερνά αργυρά «υπέρπυρα» που έκοψες σαν νόμισμα με τ΄ όνομά σου, έκανες όλους τους κάτοικους της βασιλεύουσας να σε μάθουν με το μικρό σου όνομα. «Κυρ-Κωνσταντή» σε αποκαλούσανε στα γιαπιά που έστησες στα τείχη για να τα αναστυλώσεις. Το ίδιο σε φώναζαν κι οι ψαράδες με τους μούτσους που διόρθωσαν και σήκωσαν την αλυσίδα του Βοσπόρου για να φυλάξει το λιμάνι. Έτσι σε έμαθαν κι οι επτακόσιοι Γενουάτες του άρχοντα Τζιουστινιάνη που σύντρεξε πιότερο από την λεβεντιά του παρά από την προσταγή του πάπα να στηρίξει την άμυνα της Πόλης.

Κι όταν απέναντι στην Ανδριανούπολη, ανέβηκε στο θρόνο ο φιλόδοξος γυιός του Μουράτ, ο βαφτισμένος στ΄ όνομα του παππού του Μωάμεθ ο Β΄, στα 1451, ήξερες πολύ καλά πως η αναμέτρηση πλησίαζε. Κι αν κάτι σ΄ έκανε να αμφιβάλλεις, σαν σήκωσε ο έφηβος Οθωμανός το κάστρο Ρούμελι Χισάρ στο Βόσπορο μέσα σ΄ ένα χειμώνα, σιγούρεψε τον κίνδυνο που πλέον απειλούσε την ύστερη φλούδα γης των Ελλήνων μοιραίων απογόνων του Βυζαντίου.

Στην Δύση, στ΄ αρχοντικά των ισχυρών όλοι σε γνώρισαν και όλοι σε κολάκεψαν. Μα λόγια παχιά δεν χόρτασαν ποτέ κανέναν. Με άδεια χέρια γονάτισες παρακαλώντας να προστρέξουν στο ύστατο φρούριο της Χριατιανοσύνης που βασίλευες. Με άδεια χέρια επέστρεψες, με παραφουσκωμένες κι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις.
Και για άλλη μια φορά η μοίρα σου, θα σε ξεγελούσε με ένα στερνό προξενιό, με την αρχόντισσα Μάρα, την χήρα του Μουράτ και θυγατέρα του Γιώργη Μπράνκοβιτς των Σέρβων, που οι ψίθυροι έλεγαν πως επηρέασε τον νεαρό γυιό του Μωάμεθ υπέρ των Χριστιανών. Μα ή ίδια απέρριψε το προξενιό, θεωρώντας πως μια και είχε περάσει τα πενήντα της χρόνια, δεν θα έδινε στον αυτοκράτορα παιδιά. Κι έτσι γύρισε και καλογέρεψε δίπλα στον πατέρα της, στερώντας ίσως την τελευταία ελπίδα για διάσωση της Πόλης.

Ήσουν ο πρώτος των στερνών, που έμελλαν να γεύονται της Δύσης τις υποσχέσεις και της Ευρώπης τα φιλέματα. Όλοι οι απόγονοι που ορκίστηκαν στο έθνος που παρέδωσες, τα ίδια εισέπραξαν και με όμοια άδεια χέρια βρεθήκανε στο τέλος. Κληρονομιά από την μοίρα σου την κακορίζικη Κωνσταντίνε, που μέχρις σήμερα μας βασανίζει.

Μα εκεί που η νομοτέλεια των ισχυρών ορίζει τον αφανισμό, εκεί η αντρειοσύνη δίνει σ΄ αυτόν που θα χαθεί το μεγαλείο να μείνει αθάνατος μέσα από το χαμό του. Κι αυτή κληρονομιά από παππούδες βασιλιάδες που έμαθαν να στέκονται σε Θερμοπύλες και να χαρίζουν αιώνια δόξα κι ατέρμονη ιστορία στο έθνος που υπηρέτησαν.

Μ΄ αυτό το θάρρος, την σιγουριά του απελπισμένου και του Χάρου την κρύα πνοή, αντίκρισες τα στίφη του μελλούμενου πορθητή, να πλησιάζουν τα τείχη της Κωσταντινούπολης εκείνο το ψυχρό πρωινό στις 6 Απριλίου του 1453.

(Το έχει η μέρα φαίνεται, στην ίδια ημερομηνία, αυτής της πατρίδας να της χτυπούν την πόρτα οι εχθροί της, ζητώντας γη και ύδωρ, κληρονομιά κι αυτή από την μοίρα του στερνού αυτοκράτορά της).

Με την ίδια ψυχραιμία είδες τον στόλο του Μωάμεθ να κάνει «υπερνεώλκηση» και να περνάει στον Κεράτιο 70 καράβια για να σου πάρει τις πλάτες του Βόσπορου.
Με την ίδια ελπίδα χάρηκες που έφερνε εκείνο το τρελόπαιδο ο Φλαντανελάς τρία Γενουάτικα πλοία στις 20 Απριλίου, σαν πέρασε αλώβητος τον στόλο των Οθωμανών.
Με την ίδια απελπισμένη σιγουριά αλλά και πίστη, στάθηκαν δίπλα σου 3000 ρωμιοί πολεμιστές, αντάμα με 700 Γενουάτες και 1200 ξένους, που προστρέξανε βλέποντας την ανάγκη σου, φτηνό κι ειρωνικό αντάλαγμα των δυτικών στις παρακλήσεις σου.

Μα το ήξερες. Μοναδικός σου σύμμαχος ήταν τα αρχαία τείχη με τον περίβολο και τις πολεμίστρες. Αυτά που κράτησαν πολλούς επίβουλους κατακτητές στο παρελθόν.
Κι ήξερες πως η πίστη όλων είχε κλονιστεί, με κείνες τις έριδες που θέλανε πιστούς της χριστιανικής εκκλησίας χωρισμένους σε στρατόπεδα.

Με σύνεση και περισσή στρατιωτική πείρα, έταξες τους λιγοστούς στις θέσεις τους.
Στην πύλη των Πηγών έβαλες τον Θεόφιλο τον ξάδερφό σου με τους γενναίους του. Δίπλα του τον Φίλιππο Κονταρίνι να φυλάει την Χρυσή Πύλη. Από δίπλα τον Γενοβέζο Μανουήλ με τους δικούς του μέχρι τα θαλάσσια τείχη. Σ΄αυτά όρισες το στερνοπούλι των Καντακουζηνών τον Δημήτριο να αποτρέψει τον εμβολισμό.
Στο Μιρίανδρο έταξες τον Τζιουστινιάνι με τους Γενουάτες του να σου συντρέξει άμεσα και αυτούς να τους συντρέξουν οι αδερφοί Μπογκιάρντι. Στις Βλαχέρνες έβαλες τον Βενετό βάΐλο Μιννότο και δίπλα του ο Τεόντορο Καρίστο, στρατοπέδευσε μαζί με τους άντρες του στο τμήμα των τειχών μεταξύ της πύλης Καλιγαρίας και του Θεοδοσιανού τείχους.
Ο αρχιεπίσκοπος Λεονάρδος μαζί με τους αδελφούς Λανγκάσκο ήταν πίσω από την τάφρο στο σημείο που κατέληγε στον Κεράτιο. Τα θαλάσσια τείχη φυλάσσονταν από την πλευρά της Προποντίδας από τον Τζιάκομο Κονταρίνι, ο οποίος αμυνόταν στην περιοχή του Στουδίου.
Δίπλα του υπήρχε ένα τμήμα από Έλληνες καλόγερους. Στο λιμάνι του Ελευθερίου ήταν ο πρίγκιπας Ορχάν με τους Τούρκους του, ενώ στο ανατολικό παράλιο της Προποντίδας εγκαταστάθηκαν άντρες της καταλανικής παροικίας υπό τον Περέ Χούλια.
Ο καρδινάλιος Ισίδωρος με 200 τοξότες υπεράσπιζε το ακρωτήριο της ακρόπολης. Τις ακτές του Κερατίου κόλπου φύλασσαν 700 Βενετοί και Γενοβέζοι ναύτες υπό τον Γκαμπριέλε Τρεβιζάνο. Στον Αλβίζο Ντιέντο παραχωρήθηκε η διοίκηση των πλοίων που ήταν στον κόλπο.
Μέσα στην πόλη υπήρχαν δύο αποσπάσματα ως εφεδρεία: ένα υπό τον Λουκά Νοταρά, που στάθμευε στην συνοικία της Πέτρας, και το άλλο, υπό τον Νικηφόρο Παλαιολόγο, κοντά στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων.

Για σένα Κωνσταντίνε, κράτησες το πιο αδύναμο σημείο. Με την φρουρά των ανακτόρων στάθηκες στο Μεσοτοίχιο, μπροστά στο ρέμα του Λύκου κι έκανες βίγλα την πύλη του Αγίου Ρωμανού. Απέναντί σου στήθηκε κι ο γόνος του Οθωμανικού θρόνου με τους γενίτσαρούς του και την μπομπάρδα του Ουρβανού.

Για 6 μέρες έριχνε κανονιές ο Μωάμεθ και γκρέμισε την Χαρίσια Πύλη. Την νύχτα όμως, οι πολεμιστές σου Κωνσταντίνε έβαζαν πηλοφόρι στην πλάτη και γίνονταν κτιστάδες κι εσύ πρωτομάστορας. Και το πρωί έβρισκε τα τείχη σηκωμένα και τον πολιορκητή να ουρλιάζει.
Στις 12 Απριλίου, έφεραν το στόλο τους από την Καλλίπολη και τον αγκυροβόλησαν απέναντι από το Διπλοκιόνιο. Τα βυζαντινά κανόνια δεν τα έφταναν στις βολές τους.
Αυτό είδε κι αναθάρρησε ο Μωάμεθ και διέταξε επίθεση το βράδυ στις 18 Απρίλη μπροστά σου στο Μεσοτοίχιο. Αλλά ο Τζιουστινιάνης στάθηκε γερά και στήριξε την άμυνά σου. Το πρωί βρήκε πάνω από 200 νεκρούς και άθικτους τους υπερασπιστές της Πόλης.
Κι έβαλε να πάρουν πλάτες στην θάλασσα, στις 22 Απριλίου, περνώντας τα καράβια με τροχούς στην όχθη του Βοσπόρου, κάτω από τα τείχη. Αλλά κι εκεί γευτήκανε το υγρό πύρ –παλιά συνταγή βυζαντινή- και κλείστηκαν απέναντι.

Μα ότι δεν καταφέρνει του εχθρού το όπλο, το καταφέρνει η απελπισία του αποκλεισμένου.

Ξέχασες Κωνσταντίνε, πως την Πόλη σου υπεράσπιζαν ξένοι, αλλόφυλοι, που είχαν πατριώτες απέναντι που στήριζαν τον εχθρό σου. Κι έτσι ξέσπασαν σε καυγάδες κατηγορώντας ο ένας τον άλλον για προδότη.
Ξέχασες στον αχό της καθημερινής μάχης, πως τα ίδια ταλαίπωρα κορμιά πολεμούσαν ακάματα το πρωί και έχτιζαν το βράδυ.
Ξέχασες πως η πείνα δεν περιφρονείται από τους απελπισμένους και γονατίζει τους θαρραλέους.
Μα δεν ξέχασες πως η πίστη χαλυβδώνει τους ανίσχυρους.
Πάνω στα τείχη, σαν από θαύμα απόκοσμο, ενωμένοι οι οπαδοί των φράγκων και του πάπα, ενώσανε την ύστατη ώρα την προσευχή τους με τους μέχρι πριν λίγο άσπονδους εχθρούς της ορθοδοξίας.
Με δακρυσμένα μάτια, λιτανεύουν τις εικόνες των Αγίων και τα λάβαρα της δοξασμένης αυτοκρατορίας.
Και είναι τόσο ισχυρή η φωνή τους, που δίνει μια δύναμη παράξενη σε όσους πήγαν να λυγίσουν.

Και ήταν αρκετή για σε χαλυβδώσει Κωνσταντίνε, στον τελευταίο πειρασμό σου. Αυτόν, που ο αντίχριστος τόλμησε ακόμη και στον ίδιο Τον Θεάνθρωπο να δοκιμάσει. Για σένα διάλεξε ένα χρυσόβουλο από τον ίδιο τον Μωάμεθ, να σου χαρίζει πλούτη, εξουσία και σιγουριά για το βιός και την οικογένειά σου.

Μα ποιό βιός? Αυτό που κουτσουρέψανε οι Φράγκοι άρχοντες που βύζαξαν τον Μοριά? Ποιά οικογένεια? Αυτήν που πένθησε πριν καλά γιορτάσει? Ποιά αρχοντιά? Σε πόλη φάντασμα ενός παραμυθιού με σκλάβους κάτοικους?

Ήτανε περιττός για σένα ο πειρασμός. Ίσα για να σου δώσει την ευκαιρία, να γράψεις με την σειρά σου ξανά την ίδια απάντηση που έδωσε ο πρόγονός σου στον Ξέρξη, εκεί στις Θερμοπύλες, για να περάσει κι αυτή στην ανεξίτηλη γραφή της Ιστορίας:
“Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοὶ δοῦναι οὔτ' ἐμὸν ἐστίν οὔτ' ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ• κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως άποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν.”

Στις 28 του Μάη, τα νταούλια χτύπησαν ασταμάτητα στου Μωάμεθ το στρατόπεδο. Οι ιμάμηδες αλάλαζαν στα στίφη των Οθωμανών νηστεία, λουτρό και προσευχή. Ζύγωνε η μεγάλη ώρα.

Το βράδυ, μετά τον εσπερινό, λαός πολύς μαζεύτηκε στην Αγιά Σοφιά κι οι δεσποτάδες λειτούργησαν δέηση παρακλητική στην Θεοτόκο. Ανάμεσά τους κι εσύ, χωρίς τα διακριτικά του αξιώματός σου, ίσος στον ίσο, στάθηκες στο πλατύσκαλο της ωραίας πύλης και ζήτησες συγχώρεση από όλους. Ψύχωσες με τα λόγια σου και τον πιο απελπισμένο εκείνης της νύχτας, θυμίζοντας σαν παραμύθι την κληρονομιά που έσερνε το γένος από αιώνες και κάθε τόσο ζήταγε εξόφληση. Κι ύστερα φόρεσες την πανοπλία σου, καβάλησες την άσπρη σου φοράδα και χάθηκες στο σκοτεινό μονοπάτι που οδηγεί στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού.
Πριν ξημερώσει η αποφράδα μέρα, οι μπασιμπουζούκοι σκαρφάλωναν τα τείχη. Κι ακάματο σε βρήκε το ξημέρωμα της 29ης Μαΐου, να γκρεμίζεις ασταμάτητα εχθρούς.

Μέχρι που, με ειρωνεία, η μοίρα που έγραψε την τύχη σου σ΄ αυτόν τον μάταιο κόσμο, σου θύμισε την στερνή της γραφή.

Πίσω από την παραβιασμένη Κερκόπορτα λίγοι γενίτσαροι αναστάτωσαν τους συμπολεμιστές σου. Κι ένα βέλος βρήκε στο στήθος τον Τζιουστινιάνη και σύγχυσαν τους Γενουάτες που τον απέσυραν από την μάχη τραυματισμένο. Ήτανε αρκετά για να κλονίσουν το ηθικό όλων αυτών που επί 54 μερόνυχτα υπεράσπιζαν τα τείχη της βασιλεύουσας.
Η μια φωνή έφερε την άλλη πάνω στα τείχη κι ο πανικός μεταδόθηκε στους ξενυχτισμένους υπερασπιστές. Στο ξημέρωμά της εκείνη η γρουσούζα Τρίτη, άφηνε μια κραυγή που πάγωνε την ίδια την Ιστορία στο άκουσμά της: «Η Πόλις εάλω».

Ήταν εκείνο το ξημέρωμα, που άφηνες την ύστατη πολεμική κραυγή σου, χωμένος μέσα στα στίφη των γενίτσαρων, ζητώντας κάποιον χριστιανό να σου πάρει το κεφάλι.
Δεν ξέρω ποιόν αντίκρισαν τα μάτια σου Κωνσταντίνε την στερνή σου ώρα. Ποια λεπίδα λύτρωσε το μαρτύριο της ζωής σου και τι είδαν τα μάτια σου πριν σφαλίσουν. Στην στερνή ώρα του ανθρώπου, μόνο ο Θεός που απολογείται η ψυχή του, γνωρίζει, κρίνει και δικαιώνει.

Γνωρίζω μόνο αυτό που έγραψε ο Σφραντζής στην γλώσσα της εποχής σου, χρονογραφώντας τις δραματικές ώρες της Άλωσης:
«Ο βασιλεύς οὖν ἀπαγορεύσας ἐαυτόν, ἰστάμενος βαστάζων σπάθην και ἀσπίδα, είπε λόγον λύπης άξιον "οὐκ έστί τις τῶν χριστιανῶν τοῦ λαβεῖν τήν κεφαλήν μου ἀπ΄ ἐμοῦ;" ἦν γάρ μονώτατος ἀπολειφθείς. τότε είς τῶν Τούρκων δούς αὐτῷ κατά πρόσωπον καί πλήξας, καί αὐτός τῷ Τούρκῳ ἐτέραν ἐχαρίσατο' τῶν ὁπισθεν δ΄ἐτέρος καιρίαν δούς πληγήν, ἔπεσε κατά γῆς' οὐ γάρ ῄδεισαν ὃτι ὁ βασιλεύς ἐστιν, ἀλλ΄ ὡs κοινόν στρατιώτην τοῦτον θανατώσαντες ἀφῆκαν.
Πλείονας κεφαλάς τῶν άναιρεθέντων ἔπλυναν, εἰ τύχοι καί τήν βασιλικήν γνωρίσωσι, καί οὐκ ἡδυνήθησαν γνωρίσαι αὐτήν, εἰ μή τό τεθνεώς πτῶμα τοῦ Βασιλέως εὐρόντες ὄ ἐγνώρισαν ἐκ τῶν βασιλικῶν περικνημίδων, ή και πεδίλων ένθα, χρυσοί ἀετοί ἦσαν γεγραμμένοι, ὡs ἔθος ὑπῆρχε τοῖς βασιλεύσι».

Μα πάνω από όλα, ας μου συγχωρέσει η σεπτή σου μνήμη, να πιστέψω κι εγώ τον θρύλο που σε τύλιξε στην δόξα της τραγικότερης ώρας του γένους που έπεσε στους ώμους σου.
Αυτό τον θρύλο, που γλύκανε στην παρηγοριά του γενιές αμέτρητες ως σήμερα και κράτησε ζωντανό το καντήλι στον άγνωστο τάφο σου. Εκεί που σε ασφάλισε μαρμαρωμένο ένας άγγελος Κυρίου, με την προσταγή πως σαν σημάνει η ώρα να σε ξυπνήσει. Να σταθείς και πάλι στην καβάλα στην φάρα σου την ασπροποδαράτη και κτύπο – κτύπο να αποδιώξεις το άπιστο μιλέτι ως την Κόκκινη Μηλιά.

Στις 29 Μαΐου 1453, ένας κεραυνός σταμάτησε το χρονόμετρο του γένους.
Χιλιάδες γεννήθηκαν και πέθαναν, παντρεύοντας την απελπισία με την μάταια προσμονή. Και άλλες τόσες χιλιάδες έζησαν του γένους την ανάσταση, πλασμένη μέσα από την ιστορία που άφησες και γιγαντωμένη από τον θρύλο που σε κράτησε ζωντανό. Και άλλοι τόσοι, έπεσαν στα τείχη που τους όρισε η μοίρα του καθενός, παραδειγματισμένοι στ΄ όραμα της δικής σου θυσίας, Κωνσταντίνε.

Οι σύγχρονοι και ίσως έσχατοι καιροί, μας επιφύλαξαν ξανά προκλήσεις.
Ίσως να στάθηκες τυχερότερος στου χρόνου το διάβα, Κωνσταντίνε, να τελειωθείς σε μια εποχή που άρχιζε η σήψη των εθνών. Και ευλογημένος που δεν βίωσες τριγμούς λαών και συνειδήσεων. Στις μέρες σου οι άρχοντες ζούσαν και πέθαιναν για την πίστη τους και την επικράτηση της φυλής που ηγούνταν.
Σ΄ αυτές που ακολούθησαν το θάνατό σου, οι λαοί πλανεύτηκαν από ιδέες και οι άρχοντες ξέπεσαν. Οι βαριές πανοπλίες των ιπποτών της εποχής σου, αντικαταστάθηκαν από ελαφρύτερους ηγήτορες και φτάσανε στις μέρες μας, να μην υπάρχουν ή τουλάχιστον να μην διακρίνονται. Μα το χειρότερο, στις μέρες μας, ακόμη κι όσοι μπαίνουν μπροστά και κάνουν τον ηγέτη, άλλον έχουν αφέντη πέρα από το θεό που προσκυνάνε.
Τις γραφές αντικατέστησαν εικόνες άϋλες και πλάνες. Τις σχέσεις των ανθρώπων τις καθορίζουν σύρματα και κεραίες. Την δύναμη των ισχυρών ζυγιάζουν νούμερα λογιστικά και χάρτινο χρυσάφι. Κι οι πόλεμοι πια δεν γίνονται για φλούδες γης προγονικές να τις εξουσιάσουν άνθρωποι, μα για τα σπλάχνα της που ξερνάνε καύσιμο για τις μηχανές που εξουσιάζουν τους ανθρώπους. Και η δική σου ιστορία Κωνσταντίνε, πέρασε σε κιτάπια που τα σύγχρονα χέρια βαριούνται να φυλλομετρήσουν κι ίσως ραθυμούν να εκτιμήσουν την αξία της.

Μόνο σε τούτη την γωνιά της γης, κάτι σμιλεμένα αγάλματα με την μορφή σου, κάποια καντήλια που ακόμη ανάβουν σε πείσμα των ψυχρών ανέμων, κάποια γεροντικά στόματα που ακόμη λένε παραμύθια στα παιδιά, συνεχίζουν να θυμούνται και να προσεύχονται.
Σ΄ αυτό τον τόπο, που οι απόγονοί σου Κωνσταντίνε, συνεχίζουν να αντιμάχονται το δίκαιο των ισχυρών, στοιχειώνει ακόμη το παράδειγμά σου. Μαζί με άλλα παλιότερα, κοινών προγόνων προσταγές, πυρώνουν τις καρδιές στην παγωμάρα ενός χειμώνα των ψυχών σ΄ όλο τον κόσμο.

Και οι γενιές που ανατρέφονται, όσο αδύναμες κι αν τις ορίζουν οι λογικές εκτιμήσεις της σύγχρονης εποχής, όσο και αν εκτιμούνε σίγουρη την νάρκη που επέβαλλαν οι μοντέρνες μηχανές που παράγουν ηγέτες και όχλους, γνωρίζουνε καλά το συστατικό που κυλάει στις φλέβες τους, γιατί το μπόλιασες και συ με το δικό σου αίμα.
Γνωρίζουν, άρχοντα Κωνσταντίνε, πως όταν η περίσταση το απαιτήσει, η επιλογή στον πειρασμό θα είναι αρνητική. Λακωνική όπως τα λόγια σου στον αλαζόνα εισβολέα, μοιραία περήφανη κι η πράξη που θα τα ακολουθήσει.

Κι ίσως αυτό να πρότρεψε και μένα αυτή την ανοιξιάτικη μέρα του Μάη, μετά από πεντακόσια εξήντα δύο χρόνια, να τολμήσω να ιστορήσω τούτη την γραφή στο όνομά σου. Χοή, σπονδή, μνημόσυνο, μα πάνω απ΄ όλα χρέος ανεξόφλητο, τάμα στην μνήμη της θυσίας σου και αναπαμός στην δίκαια ψυχή σου που έπραξε τα οφειλόμενα της φυλής στην ώρα που η μοίρα της το ζήτησε.

Με μιαν ευχή κι υπόσχεση λακωνική, κλίνω το γόνυ ευλαβικά στην σεπτή μορφή σου Κωνσταντίνε Δραγάτση των Παλαιολόγων, όπως την έμαθα στα παραμύθια που γέμισαν τα παιδικά μου όνειρα από το στόμα των γερόντων που μου την διηγήθηκαν:

«Του χρόνου, στην Κόκκινη Μηλιά»……!!!

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΚΙΔΗΣ

Έχω βαρεθεί τα τελευταία χρόνια να βλέπω όλο και περισσότερους αναθεωρητές (δήθεν) της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας να απαξιώνουν πρόσωπα και γεγονότα, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι ο περισσότερος κόσμος ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ και βεβαια δεν διαβάζει...
Μέχρι και ο Χορός του Ζαλόγγου μπήκε στο μικροσκόπιο των αναθεωρητών αυτών οι οποίοι πλέον λένε ευθέως ότι αυτό που γνωρίζουμε ως η θυσία των γυναικών του Σουλίου στο Ζάλογγο δεν έλαβε χώρα ποτέ...
Δεν χρειάζονται αποδείξεις οι αναθεωρητές, που με βάση την μπουρδολογία τους αναζητούν 5' δημοσιότητας...
Αρκεί να σπείρουν αμφιβολίες για ένα γεγονός... Τέλος... Έγιναν διάσημοι...
Ετσι δεν έγινε σφαγή στην Σμύρνη, έτσι δεν υπήρξε Λοχίας Ιτσιος στο πολυβολείο Π8 των Οχυρών, έτσι ο Παλαιών Πατρών Γερμανός δεν ύψωσε κανένα λάβαρο την 25η Μαρτίου του 1821, έτσι δεν υπήρξε κανένας Μπικάκης στα υψώματα Κολοκασίδη στην Κύπρο το 1974...
Είπαμε... Πετάνε μια κουβέντα, μιά λέξη πχ είναι μυθοπλασία, λαϊκή παράδοση κλπ και νομίζουν ότι το αποκαθηλώνουν ως γεγονός...
Από αυτό δεν θα μπορούσε να ξεφύγει και ο Εύζωνας Κωνσταντίνος Κουκίδης...
"Ανύπαρκτο πρόσωπο" λένε... οι αναζητητές 5' δημοσιοτητας για την βλακεία που τους διακατέχει...
"Δημιούργημα των Εγγλέζων για λόγους προπαγάνδας" λένε κάποιοι άλλοι πιό πονηροί μιας και γνωρίζουν ότι υπάρχουν "πηγές" που πιστοποιούν την ύπαρξή του...
Λοιπόν ρεμάλια...
Κάτω τα χέρια από τον Κουκίδη γιατί και υπαρκτό πρόσωπο ήταν (παιδί Ποντίων προσφύγων) και αυτό που λέμε ότι έκανε, όντως το έκανε...
Και που φαίνεται αυτό; Ποιός το βεβαιώνει; 

Πέραν του ότι ασχολήθηκαν μαζί του Γερμανοί μεταπολεμικοί ιστορικοί που πιστοποίησαν την ύπαρξη του και την ηρωϊκή ιστορία του υπάρχουν και οι παρακάτω μαρτυρίες:

Η εφημερίδα Daily Mail δημοσίευσε στις 9 Ιουνίου 1941, σε δημοσίευμα με τίτλο «A Greek carries his flag to the death» (Ένας Έλληνας φέρει την σημαία του έως τον θάνατο) γράφει: «Ο Κώστας Κουκίδης, Έλληνας στρατιώτης ο οποίος φρουρούσε το εθνικό σύμβολο των Ελλήνων πάνω στην Ακρόπολη, τυλιγμένος με την Γαλανόλευκη, εφόρμησε στο κενό και αυτοκτόνησε (27/4/1941)»

ΕΠΙΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΗΡΩΙΚΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΦΡΟΥΡΟΥ ΤΗΣ ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ ΕΓΡΑΨΑΝ ....

1ον Μια προσωπική έρευνα του αντιστασιακού Χαράλαμπου Ρούπα, η οποία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Το Βήμα της Αιγιαλείας» (12 Μαΐου 2006):
«Εγώ και οι φίλοι μου, περίεργοι και αργόσχολοι συνταξιούχοι, αρχίσαμε να ψάχνουμε στην Πλάκα μέσα στα παραδοσιακά ταβερνάκια και καφενεία, μήπως βρούμε κάποιο γεροντάκι που να μάς έλεγε κάτι το σχετικό. Όλοι γνώριζαν το περιστατικό, αλλά μάς έλεγαν, “άκουσα… μού είπαν…”, δηλαδή αυτά πού γνωρίζαμε κι εμείς. Τελικά, ψάχνοντας και κάνοντας με υπομονή την έρευνά μας, βρήκαμε μία γριούλα που μάς είπε: “Πηγαίνετε κάτω στου Μακρυγιάννη (μάς είπε περίπου την διεύθυνση), κι εκεί ζει ένας πρώην τσαγκάρης. Αυτός είναι ο γιος τού παγοπώλη ο οποίος με το καροτσάκι του πήρε τον νεκρό στρατιώτη, και τον επήγε στο Α’ Νεκροταφείο και τον έθαψε”.
Τελικά, συναντήσαμε τον γερο-τσαγκάρη. Δυσκολευθήκαμε όμως να τού δώσουμε να καταλάβει το τι θέλαμε να μας πει, διότι ούτε άκουγε, κι ούτε έβλεπε καλά. Στο τέλος, συγκινημένος, μάς είπε: “Εκείνη την ημέρα είχαμε κλεισθεί στα σπίτια μας, όπως κι όλη η Αθήνα. Εγώ τότε ήμουν 16 χρονών. Ακούσαμε στον δρόμο μία γριά που στρίγκλιζε. Πεταχτήκαμε τότε στον δρόμο δύο-τρεις, για να δούμε το τι συμβαίνει, και τότε είδαμε το τραγικό αυτό θέαμα: Ένα χιλιοστραπατσαρισμένο πτώμα ντυμένο στο χακί και μία σημαία γύρω του ματωμένη. Χαρτιά, πορτοφόλι κλπ. δεν βρέθηκαν επάνω του, εκτός από ένα δελτάριο που έγραφε το όνομά του. Το δελτάριο το κράτησε ένας φίλος τού πατέρα μου. Επειδή ο πατέρας μου κι εγώ μοιράζαμε κολώνες πάγου στα σπίτια, είχαμε ένα καρότσι. Το έβαλαν το παλληκάρι μέσα μαζί με την σημαία, το σκέπασαν με μία κουβέρτα και το πήγαν μαζί με τον φίλο του στο Α΄ Νεκροταφείου και το έθαψαν.
Εκεί βρήκαν έναν παπά και του είπαν τι είχε συμβεί. Αυτός τούς πήγε σε έναν ανοικτό τάφο, τύλιξαν το παλληκάρι με ό,τι είχε μείνει από την σημαία, είπε και δύο-τρία λόγια ο παπάς και το παράχωσαν. Εκείνο όμως που πρέπει να σας τονίσω, αυτό το τραγικό περιστατικό από στόμα σε στόμα το είχε μάθει όλη η Αθήνα. Ο πατέρας μου φοβήθηκε και δεν με πήρε μαζί του. Εάν πήγαινα κι εγώ, τότε θα σας υπέδειχνα που ακριβώς είναι παραχωμένο το παλληκάρι. Τον πατέρα μου, τον έχασα τον Ιανουάριο τού 1942 στην μεγάλη πείνα.”».!!!

2ονΣύμφωνα με την ιστορική έρευνα τού αντιστασιακού ερευνητή Κώστα Γ. Κωστοπούλου: «Ο Ήρωας Στρατιώτης, χτυπώντας πάνω στα βράχια, στην διαδρομή τής πτώσεώς του στον γκρεμό από τον βράχο τής Ακροπόλεως, όταν τελικά κατατρακυλώντας, έπεσε στην οδό Θρασύλλου στην Πλάκα, είχε πολτοποιηθεί και η στολή του ήταν καταξεσκισμένη. Όταν τον περιμάζεψαν δύο-τρεις κάτοικοι τής Πλάκας, δεν βρήκαν τίποτε επάνω του εκτός από ένα τσαλακωμένο ταχυδρομικό δελτάριο στο οποίο έγραφε πολύ κακογραμμένα το όνομα τού παραλήπτη: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΚΙΔΗΣ. Αυτά τα στοιχεία είχαν καταθέσει δύο γέροντες (επιζώντες ακόμη) σχετικά με το ανωτέρω περιστατικό».

3ονΤο Λεύκωμα «Έπεσαν για τη ζωή», του ΚΚΕ: «Τη στιγμή που άλλοι έδιναν γη και ύδωρ στους χιτλερικούς, ο Έλληνας στρατιώτης, πιστός στα πατριωτικά ιδανικά, προτίμησε να αυτοκτονήσει τυλιγμένος με τη γαλανόλευκη, πέφτοντας από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, παρά ν’ ανεβάσει στον ιστό τη σβάστικα».

4ονΟ Νίκολας Χάμοντ (Nicolas Hammond), καθηγητής τού Πανεπιστημίου τού Κέμπριτζ, αξιωματικός Ειδικών Επιχειρήσεων Καΐρου στην Ελλάδα κατά την Κατοχή, γράφει: «Την 27ην Απριλίου 1941, λίγο προτού χαράξει, όλα ήσαν κλειστά. Τότε έμαθα ότι οι Γερμανοί διέταξαν τον φρουρό τής Ακροπόλεως να κατεβάσει το ελληνικό σύμβολο. Πράγματι, εκείνος την υπέστειλε. Τυλίχθηκε με αυτήν και αυτοκτόνησε, πέφτοντας από τον βράχο…».

5ονΜια αναφορά του λογοτέχνη Μενέλαου Λουντέμη στο διήγημά του «Τα άλογα του Κουπύλ», που γράφτηκε τον Οκτώβριο του 1944: «…την κατέβασε, τυλίχθηκε μέσα κι έπεσε χωρίς ηρωισμούς απ’ το βράχο».

6ονΟ τότε Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, στα απομνημονεύματά του, αναφέρει ότι: «Ο Έλλην φρουρός τής Ελληνικής σημαίας επί τής Ακροπόλεως, μή θελήσας νά παραστή μάρτυς τού θλιβερού θεάματος τής αναρτήσεως τής εχθρικής σημαίας, ώρμησεν εκ τής Ακροπόλεως κρημνισθείς καί εφονεύθη. Εκάθησα στό γραφείον μου περίλυπος μέχρι θανάτου καί δακρύων…». 9. Από το βιβλίο «Μυστική Ακρόπολη» του Ιωάννη Γιαννόπουλου, παρατίθενται ακόμα κάποιες μαρτυρίες.

7ονΟ Κυριάκος Γιαννακόπουλος, παιδί ακόμη, πουλούσε τσιγάρα στην Πλάκα, γεννημένος πριν ένδεκα χρόνια στο Θησείο. Έτυχε την στιγμή της θυσίας να στρέψει το βλέμμα του προς την Ακρόπολη: «Την ώρα ακριβώς που έπεφτε το παιδί με την σημαία τυλιγμένο και κτυπούσε στους βράχους. Έκανα να τρέξω προς τα εκεί και δεν μπορούσα. Ναι προσπάθησα, να πάω και εγώ εκεί… Το παιδί… τρέξανε, χάλασε ο κόσμος, έγινε σεισμός εκείνη την ώρα που είδαν το παιδί, όλος ο κόσμος αναστατώθηκε. Πού να πάω εγώ παιδάκι τότε, να χωθώ, εκεί μέσα στην στοά της Ακροπόλεως, να μαζέψω… να προσφέρω τι; Απλώς πήρα τα πράγματά μου και έφυγα. Σκοτώθηκε εκείνη την ώρα. Κτύπησε στους βράχους και εκτινάχθηκε. Το θυμάμαι, το βλέπω σαν να το βλέπω τώρα. Αυτό το πράγμα δεν πρόκειται να φύγει ποτέ από τα μάτια μου, μόνο όταν πεθάνω!».

8ον Ο Στάθης Αρβανίτης, μικρό παιδί κι αυτός, θυμάται: «Ήμουνα τότε επτά χρονών. Μέναμε ακριβώς κάτω απ’ την Ακρόπολη. Εκείνη την ημέρα στις 27 Απριλίου -μια ημέρα ηλιόλουστη με καθαρότατο ουρανό- ο πατέρας μου είχε απαγορέψει και στον αδελφό μου και στην μητέρα μου να βγούνε απ’ το σπίτι. Εγώ ήμουνα στην ταράτσα και έπαιζα με το αυτοκινητάκι μου. Ξαφνικά βλέπω ένα σώμα, μάλλον πρέπει να ‘τανε τσολιάς, να πέφτει από την Ακρόπολη και να χτυπιέται στους βράχους. Κατέβηκα κάτω και το ανέφερα στον πατέρα μου, ο οποίος μέσα στην σύγχυση την στιγμή που έμπαιναν οι Γερμανοί, κάπως δεν με πίστεψε. Μετά 15 ημέρες έρχεται και μου λέει: “Μικρέ είχες δίκιο. Το είπε το BBC.”».
Στην κατοχή όλοι οι γείτονες ξέρανε το γεγονός του Κ Κουκίδη και αφήνανε εκεί στον βράχο κάτω απ την σπηλιά ένα εικονισματάκι μ ένα καντήλι που λέγανε «για τον τσολιά που έπεσε με την σημαία την ημέρα που μπήκανε οι Γερμανοί».

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΚΙΔΗΣ ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2014... Σκόρπιες σκέψεις....

              ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 2014... Σκόρπιες σκέψεις....
                                 
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.....

Τι είναι Χριστούγεννα;;; Τι σημαίνουν για τους Χριστιανούς της Υφηλίου....;;;;
Την Γαλοπούλα και την συγκέντρωση γύρω από το τραπέζι όλης της οικογένειας και αντε από την επομένη όλοι ξανά στο μαγγανοπήγαδο ;;;;;;

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ.
ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΡΜΟΣΥΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΟΤΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΗΛΘΕ ΝΑ ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΟΣΥΝΘΕΣΗ ΤΟ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟ ΑΥΤΟ ΟΠΛΟ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ "ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ"....
ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΧΑΣΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ.... ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗ.... ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΟΥ "ΕΓΩ" ΜΑΣ....
ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΟΛΛΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΕΜΑΘΑΝ ΠΟΤΕ ΖΩΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΟΥΣ...

Αυτό είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων....
Ούτε φάτνες, ούτε βοσκοί ούτε Μάγοι με δώρα....

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΣΤΟ ΚΡΥΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΧΑΡΤΟΚΟΥΤΑ, ΕΝΑ ΠΙΑΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΙ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΘΑΥΡΙΟ κ.ο.κ. ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ ΟΤΙ ΒΡΙΣΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΚΑΔΟΥΣ ΑΠΟΡΡΙΜΑΤΩΝ....

Αυτό είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων....

ΠΟΣΟ ΕΛΑΦΡΙΑ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΟΤΑΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ ΤΟΥ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΤΡΩΕΙ, ΤΟΥ ΑΣΤΕΓΟΥ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΙ ΕΝΑ ΖΕΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ, ΤΟΥ ΠΟΝΕΜΕΝΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΥΕΙ ΜΙΑ ΠΑΡΗΓΟΡΗΤΙΚΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ.....

Ας τιμήσουμε Αυτόν που γεννήθηκε πριν 2 χιλιετίες ακολουθώντας το παράδειγμα Του, στην Αγάπη, την Αλληλεγγύη και την Ταπεινότητα.....

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ ΣΕ ΣΑΣ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΓΑΠΑΤΕ ΚΑΙ ΣΑΣ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ....
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΡΑΜΕΘΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ....
ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΝΑ ΟΔΗΓΕΙ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΟΣΟ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ...ΧΩΝΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΓΕΜΙΣΤΗ ΓΑΛΟΠΟΥΛΑ....

Από καρδιάς
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ....

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΛΕΞ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
εκ Πειραιώς - "παλαιάς κοπής"

Δεν ελπίζω πια στους Δημοκράτες.....

Δουλεύω από μικρό παιδί....
Οτι κατάφερα, το κατάφερα με σκληρή δουλειά και την αξία μου....
Μεγάλη βοήθεια για μενα ήταν να ξέρω ότι είχα συμπαραστάτη μου τον πατέρα μου και αυτό μου έδινε την σιγουριά ότι δεν θα ήμουν ξεκρέμαστος στην "στραβή".....
Ομως δούλευα δουλευα και δουλεύω...
Χωρίς ωράρια....
Ακόμα και όταν δούλευα σαν διευθυντικό στέλεχος στην Henkel Ελλάς, πρώτος πήγαινα στο γραφείο μου, τελευταίος έφευγα....
Κατάφερα και έφτιαξα μια μικρή περιουσία με σκοπό να την δώσω στα παιδιά μου... κατά τα Ελληνικά πρότυπα....
Και ήλθε η κρίση... Και με βρήκε "ανοιχτό" με επενδύσεις από όλες τις μεριές...
Και εξ αιτίας της κρίσης οι επενδύσεις δεν απέδωσαν....
Και βρέθηκα σε μια κατάσταση που όλο το οικοδόμημα της ζωής μου να κινδυνεύει να καταρρεύσει...
Για μένα δεν με νοιάζει.... Εχω ζήσει στην ζωή πράγματα που άλλοι θέλουν 3 ζωές να τα ζήσουν....
Εγώ ζω και σε μια μικρή γκαρσονιέρα όπως τώρα καλή ώρα, αρκεί να έχω το γραφείο μου τον υπολογιστή μου τα βιβλία μου το πικ-απ μου τους δίσκους μου και ένα καναπέ να κλείνω τα μάτια μου κάθε φορά που ο Μορφέας θέλει να παίξει τάβλι.....
Αααα τώρα πλέον θέλω μαζί και τον φίλο μου τον Φοίβο.
Πλέον νοιάζομαι για το μέλλον των παιδιών μου....
Διότι πλέον το πρότυπο για αυτά είναι τελείως αρνητικό... Να βλέπουν τον πατέρα τους να αγωνίζεται από μικρό παιδί και να αρκεί μια πολιτική απόφαση ενός άεργου πορφυρογέννητου πράκτορα, προδότη ή απλώς ηλίθιου (δεν έχει σημασία) να καταστρέψει τα πάντα....
Είναι κρίμα για αυτά τα παιδιά να ζυμώνονται στα πρώτα παραγωγικά τους χρόνια μεσα στον μηδενισμό....
Μεσα στον μηδενισμό και την ισοπέδωση του "Και συ που αγωνίζεσαι τόσα χρόνια τι κατάλαβες;;;;"
Αυτό που ήθελα πάντα να αποφύγω,,,
Προσπαθώ απεγνωσμένα να βρω μια λύση, μια λύση που δεν έρχεται...
Μόνο για αυτό το ψαλλίδισμα των φτερών των όνειρων της νέας γενιάς, τους αξίζει κρέμασμα... Θάνατος παραδειγματικός... Θάνατος επώδυνος....
Ποιός θα το κάνει;;;;
Σίγουρα ΟΧΙ ένας Δημοκρατικά εκλεγμένος άρχοντας.....

Η άγνωστη δράση των αρμάτων μάχης στην εισβολή του 1974 - Οι απώλειες Εθνοφρουράς & Τούρκων εισβολέων

ΜΕΓΑΛΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΜΕΤΑ ΑΠΌ 40 ΧΡΟΝΙΑ

Ελάχιστα γνωστή είναι στο ευρύ κοινό η δράση των ελληνοκυπριακών και των τουρκικών αρμάτων μάχης που διεξήχθη κατα την τουρκική εισβολή του 1974 στην Κύπρο,

Την δράση της 23ης Επιλαρχίας Μέσων Αρμάτων της Εθνικής Φρουράς, με τα "αρχαία" Τ-34/85 παρουσιάζω λεπτομερώς στο βιβλίο-έρευνά μου "Κϋπρος 1974 - Η μεγάλη προδοσία"  τα γεγονότα συντάραξαν τον Ελληνισμό, πριν από ακριβώς 40 χρόνια...

Σύμφωνα με την έρευνά μου λοιπόν, η 23 ΕΜΑ διέθετε 32 άρματα μάχης Τ-34/85 αγορασμένα από την Ρωσία μέσω Αιγύπτου. Η Επιλαρχία διέθετε δύο Ίλες των 16 αρμάτων η κάθε μία και κάθε Ίλη ήταν χωρισμένη σε 3 ουλαμούς των 5 αρμάτων συν το άρμα του Δκτή Ίλης. Ήδη πριν τον πόλεμο, η 23 ΕΜΑ είχε αποσπάσει από την 2η Ίλη της, 8 άρματα, 3 στην Αμμόχωστο και 5 στην Κερύνεια.

Με την εισβολή η μισή Επιλαρχία ήταν διασκορπισμένη εξ αιτίας της δράσης της στο Πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Βρέθηκαν λοιπόν 18 άρματα ως ετοιμοπόλεμα την 20η Ιουλίου κοντά στα θέατρα των επιχειρήσεων ήτοι μόνο μια Ίλη. Και μέσα σε όλα αυτά άρχισαν τα μηχανικά προβλήματα.

Σχεδόν άμεσα 2 άρματα ακινητοποιήθηκαν από βλάβη στον κινητήρα και εγκαταλείφθηκαν από τα πληρώματα τους.

Άλλα 2 άρματα καταστράφηκαν από τουρκικά M72 LAW κοντά στην ακτή στο Πεντεμίλι και 1 εγκαταλείφθηκε κοντά σε εξοχικό κέντρο ακριβώς από πίσω τους μετά από βολή τουρκικού φορητού ΠΑΟ.

Το βράδυ της 20ης Ιουλίου 7 άρματα ενίσχυσαν την νυχτερινή επίθεση της ΕΛΔΥΚ στο Κιόνελι. Σχεδόν άμεσα 2 άρματα ακινητοποιήθηκαν από βλάβη. Την αυγή τα κατέστρεψε η Τουρκική αεροπορία. Άλλο 1 έπεσε στην αντιαρματική τάφρο Τσινάρ και εγκαταλείφθηκε. Οι Τούρκοι το τράβηξαν μετά δύο ημέρες και το χρησιμοποίησαν στις επιχειρήσεις για λογαριασμό τους.

8 συνολικά άρματα χάθηκαν "φθηνά" την πρώτη κιόλας μέρα.

Την 3η μέρα που οι Τούρκοι επιχείρησαν την τελική επίθεση κατά της Κερύνειας προσπαθώντας να την καταλάβουν πριν ξεκινήσει η εκεχειρία, τα 4 άρματα που ευρίσκονταν εκεί με σχεδόν εξαντλημένα τα πυρομαχικά τους, εγκαταλείφθηκαν από τα πληρώματά τους - ένα μάλιστα οδηγήθηκε από τον οδηγό στο χωριό του και εγκαταλείφθηκε εκεί (και αυτό έγινε αιτία για σφαγές όταν μπήκαν οι Τούρκοι) - ανεβάζοντας τις απώλειες σε 12 άρματα από τα συνολικά 32 της ΕΜΑ.

Κατά την διάρκεια της εκεχειρίας η 23 ΕΜΑ αναδιοργανώθηκε σε 2 ουλαμούς των 7 αρμάτων και έναν των 6 αρμάτων αλλά ήταν φανερό ότι τα άρματα ήταν καταπονημένα και δεν θα άντεχαν.

Κατά τον Αττίλα ΙΙ τα 3 άρματα της Αμμοχώστου εγκαταλείφθηκαν σε τέλεια κατάσταση, όταν οι Άγγλοι δεν επέτρεψαν στα πληρώματά τους να περάσουν μέσα από τις Βάσεις τους ενώ τα καταδίωκαν 13 Μ-48 των Τούρκων. Η μόνη αξιοσημείωτη συμβολή της 23 ΕΜΑ στον Αττίλα ΙΙ ήταν στην Μάχη στο Πυρόϊ στις 17/8/74.
Τα 2 άρματα υποστήριξαν την Διμοιρία των Καταδρομέων στην υπεράσπιση της περιοχής. Κατά την διάρκεια της μάχης 1 άρμα ακινητοποιήθηκε από βολή τουρκικού αντιαρματικού.

Άλλα 3 άρματα ακινητοποιήθηκαν στην περιοχή της Ν.Α.Λευκωσίας και καταλήφθηκαν από τους Τούρκους όταν έθεσαν υπό την κατοχή τους την περιοχή. Αλλα 3 άρματα καταστράφηκαν στις περιοχές Ανατολικά της Αγλαντζιάς, Βόρεια της Αθηαίνου και στην Λουριτζίνα.

Από αυτά 10 οι Τούρκοι τα επισκεύασαν χρησιμοποιώντας ανταλλακτικά που τους ήλθαν από το Πακιστάν και τα χρησιμοποίησαν εναντίον της Ε/Φ, από τα οποία 3 καταστράφηκαν από Α/Τ της Ε.Φ., 4 εγκαταλείφθηκαν από τα πληρώματα τους και 3 σχεδόν ανέπαφα κοσμούν τα Μουσεία τους.

Οι συνολικές απώλειες της 23 ΕΜΑ ήταν 13 (κατ' άλλους 16) νεκροί ή αγνοούμενοι. Συνολικά η 23 ΕΜΑ έχασε 22 άρματα στον πόλεμο

.

Σε ότι αφορά τις τουρκικές απώλειες τα πρώτα άρματα που ξεκίνησαν πολεμικές επιχειρήσεις στην Κύπρο ήταν μια Ίλη αρμάτων - 15 άρματα Μ-47 - της 39ης Μεραρχίας την 22α Ιουλίου. Η Ίλη ακολουθείτο από δύο τάγματα μηχανοκίνητου πεζικού, όλα κινούμενα προς Κερύνεια.

Σε αυτήν την πορεία τους έχασαν 2 Μ-47 από ΠΑΟ των 57mm και των 106mm στην πρώτη γραμμή ελληνικής αμύνης (85 άνδρες του 251 ΤΠ). Πλησιάζοντας την Κερύνεια αντιμετώπισαν την 2η γραμμή αμύνης του 251 ΤΠ - περίπου μια μειωμένης σύνθεσης διλοχία - όπου άλλο 1 Μ-47 ακινητοποιήθηκε από Α/Τ βλήμα των 3,5 που εκτόξευσαν οι αμυνόμενοι.

Αφού κατέλαβαν την πόλη της Κερύνειας δύο πληρώματα από 2 Μ-47 άφησαν τα άρματα τους έξω από το Κάστρο της πόλης παρότι ήξεραν ότι μέσα ήταν Έλληνες ναύτες, προφανώς αναζητώντας πλιάτσικο στην καταληφθείσα πόλη. Ο επικεφαλής της φρουράς του Κάστρου τότε από τις πολεμίστρες έριξε χειροβομβίδες μέσα στα άρματα από τις ανοικτές θυρίδες και τα κατέστρεψε και τα δύο.

Στις 2 Αυγούστου η 28η Μεραρχία έστειλε μια ομάδα Μ-47 με συνοδευτικά 2 Μ-113 στην περιοχή Κόρνος στην κορυφογραμμή του Πενταδάκτυλου μέσω ενός δασικού δρόμου. Αυτόν τον δρόμο είχε παγιδεύσει κλιμάκιο του 70 ΤΜΧ και άνδρες της ΕΦ είχαν στήσει ενέδρα.

Το προπορευόμενο Μ-47 έπεσε σε νάρκη και έκοψε ερπύστρια. το τέταρτο στην σειρά όχημα, ένα Μ-113 χτυπήθηκε από Α/Τ βλήμα και κατεστράφη ολοσχερώς. Τα εγκλωβισμένα 2ο και 3ο όχημα κατελήφθησαν από τους άνδρες της ΕΦ. Το 5ο άρμα έκανε ταχέως όπισθεν και απεγκλωβίστηκε.

Οι άνδρες της ΕΦ θεωρώντας ότι το προπορευόμενο Μ-47 που πάτησε την νάρκη ήταν μη χρησιμοποιήσιμο το ανατίναξαν και σήμερα το κουφάρι του είναι μνημείο των Τούρκων.

Τα άλλα δύο οχήματα - ένα Μ-47 και ένα Μ-113 - μεταφέρθηκαν στην Σκυλλούρα όπου έγιναν οι απαραίτητες επισκευές (στο Μ-47 είχε χαλάσει η ηλεκτροϋδραυλική περιστροφή του πύργου).

Στις 15 Αυγούστου το εν λόγω Μ-47 με πλήρωμα τους Λοχίες Δρόσο Κ. & Κριθάρη Α. και τους Κουδουνά, Νικολάου και Τούντα, μπήκαν μέσα σε σχηματισμό Ίλης Τουρκικών αρμάτων Μ-47 κοντά στην περιοχή της Σκυλλούρας και εκμεταλλευόμενοι το ότι κανείς δεν μπορούσε να αντιληφθεί ότι το εν λόγω άρμα το χειρίζονται Έλληνες μαυροσκούφηδες (είχαν αφήσει τα Τούρκικα διακριτικά πάνω του) χτύπησαν και αχρήστευσαν 5 (κατ' άλλους 7, αλλά με πιό πιθανό το 5) άρματα Μ-47 αυτής της Ίλης πριν οι σαστισμένοι Τούρκοι καταλάβουν από που τους χτυπούσαν οι βολές.

Την δράση του "ελληνικού" Μ-47 παρακολουθούσε ο Ίλαρχος Χαραλάμπους από το επίσης "ελληνικό" πλέον Μ-113 και όταν κατάλαβε ότι κινδύνευαν να εντοπισθούν από τους Τούρκους έδωσε διαταγή για αποχώρηση από τον σχηματισμό τους όπως και έγινε. Από την υπόλοιπη Ίλη των Τουρκικών αρμάτων άλλα 2 άρματα τέθηκαν εκτός μάχης από εύστοχες βολές του Ελληνικού Πυροβολικού.

Επίσης την 6η Αυγούστου κατά την επίθεση της 28ης Μεραρχίας προς Λάπηθο-Καραβά 2 Μ-47 που υποστήριζαν Τάγμα Πεζικού χτυπήθηκαν και αχρηστεύθηκαν από Ελληνικά ΠΑΟ.

Στις 14 Αυγούστου η ΕΛΔΥΚ δέχεται επίθεση από την ΤΟΥΡΔΥΚ και τις ενισχύσεις των 2000 Πεζοναυτών/Αλεξιπτωτιστών που είχαν πέσει στο Κιόνελι και την Αγύρτα, με την συνδρομή 17 αρμάτων Μ-47.

Οι συντονισμένες βολές του Ελληνικού Πυροβολικού διαχώρισαν τις δυνάμεις των επιτιθέμενων από αυτές των αρμάτων με αποτέλεσμα άπαντες να οπισθοχωρήσουν αφήνοντας κατεστραμμένο 1 άρμα Μ-47.

Η ίδια επίθεση επαναλήφθηκε στις 16 Αυγούστου, αυτή την φορά ενισχυμένη με δυνάμεις της 39ης (50ο Σύνταγμα) και 28ης Μεραρχίας (σύνολο κάτι λιγότερο από 7000 άνδρες) και με μία επιπλέον Ίλη αρμάτων Μ-48.

Το στρατόπεδο κυκλώθηκε και κατελήφθη. Θέλοντας να προχωρήσουν οι Τούρκοι στην κατοικημένη περιοχή της Λευκωσίας αποκρούστηκαν από τους αμυνόμενους χάνοντας 4 άρματα Μ-48 από ΠΑΟ των 90mm (2 Μπικάκης, 1 Σερέτης, 1 Καβακιώτης), και 2 άρματα Μ-48 από ΠΑΟ των 106 ΜΜ

Συνολικά οι Τούρκοι έχασαν στις επιχειρήσεις 6 Μ-48 και 17 ή 18 Μ-47 σύνολο 23 ή 24 άρματα (Πληρώματα 27 νεκροί - 51 τραυματίες).

ΚΩΣΤΑΣ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ - Βιβλίο ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

Άρθρο Τούρκου για την Άλωση της Πόλης που λέει ανατριχιαστικές αλήθειες!

Άρθρο Τούρκου για την Άλωση της Πόλης που λέει ανατριχιαστικές αλήθειες!

Με ένα εντυπωσιακά ειλικρινές άρθρο, που δημοσιεύτηκε το 2009 στην έγκυρη εφημερίδα SABAH, από τον Engin Ardic, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαίου.
Στο εν λόγω άρθρο - η σημασία του οποίου είναι μεγαλύτερη διότι γράφεται από Τούρκο - ο συγγραφέας παρουσιάζει µια σειρά από αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει.
Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο μέρος του κειμένου, από την συγκεκριμένη διεύθυνση της Τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής :
“Πέρασαν 556 χρόνια και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, µ΄ αυτές τις γιορτές που κάνετε, διακηρύσσετε σε όλο τον κοσµο ότι:«αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη βία». Γιά ποιό λόγο άραγε φέρνετε στη µνηµη µια υπόθεση έξι αιώνων;
Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω; Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοί της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 12 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν. Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα. Ρε σείς, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ; Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;
Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µε την βία κατακτημένη… Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανά, dolu=γεµάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή. Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τράβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».
Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πιά… Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες….».
Ρωμαίικο Οδοιπορικό     

πηγή
http://paradrasi.gr/2014/05/28/%CE%AC%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%AC%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%82-%CF%80/

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.... Από την δική μου σκοπιά!

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ....

Όσοι υπήρξαμε νεαροί στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης έχουμε μιά γνώση γιά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το τριήμερο 15-17 Νοεμβρίου 1973, όπως παρουσιάστηκαν στον παροξυσμό της παλινόστησης της Δημοκρατίας στα μέσα της δεκαετίας του '70...
Πορείες στην επέτειο της εξέγερσης, αποχές από τις διδακτικές αίθουσες, τραγούδια του Θεοδωράκη στο φούλ και βέβαια το απαραίτητο προσκύνημα στον τόπο της "θυσίας"....
Τα χρόνια πέρασαν, εμείς οι νέοι έφηβοι της εποχής μεγαλώσαμε, ζήσαμε την περίοδο της αριστερής πρωτοκαθεδρίας στην πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και εκπαιδευτική ζωή του τόπου, μπήκαμε στα γρανάζια της καθημερινής πάλης γιά την αναρρίχηση στον επαγγελματικό τομέα, κάναμε οικογένειες, γίναμε οικογενειάρχες....
Παρόλες τις δραστικές αλλαγές στην ζωή μας, κάθε 17 Νοεμβρίου είχαμε εκεί ακλόνητο ένα πράγμα. Την επέτειο του Πολυτεχνείου, με τους ...εκατοντάδες νεκρούς από τα όργανα της Χούντας των Συνταγματαρχών !
Μιά επέτειο που συντηρείτο με φιέστες και παρελάσεις επισήμων πλέον - πρώην εξεγερθέντων φοιτητών του '73 - μπροστά από το μνημείο της εξέγερσης στον περίβολο του Εκπαιδευτικού Ιδρύματος....
Γιά όσους από εμάς η επίσημη εκδοχή των κρατούντων και των κατευθυνόμενων από αυτά Μ.Μ.Ε. δεν ήταν αρκετή, να καλύψει την γνώση του τι έγινε τότε και αποφασίσαμε να ψάξουμε το πράγμα λίγο παραπάνω, ίσως από φιλοιστορική λατρεία μάλλον παρά από διαστροφική αμφισβήτηση, βρεθήκαμε σε μιά άλλη εκδοχή από αυτήν που επίσημα σερβίρεται μέχρι και σήμερα σε όλους τους Έλληνες πολίτες, νέους και μη....
Και για να ξεκαθαρίσω εκ των προτέρων δεν θεωρώ ότι το Πολυτεχνείο δεν υπήρξε και ότι ήταν απλά και μόνο μιά θεατρική παράσταση, δημιουργηθείσα από μερικές χιλιάδες κομπάρσους που έπαιξαν καλά τον ρόλο τους....
Ούτε θα επικαλεσθώ τις αποκαλύψεις που έκανε ο Αθ.Στριγγάς την δεκαετία του '80 ότι το Πολυτεχνείο δημιουργήθηκε από πράκτορες της Μοσσάντ με σύνδεσμο τον Γιάγκο Πεσματζόγλου, με σκοπό να πέσει η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη και μαζί με αυτόν το Καθεστώς που δημιούργησε η Επανάσταση της 21ης Απριλίου 1967....

Θα κρατήσω σαν στοιχείο την κρίσιμη περίοδο που ξέσπασε το Πολυτεχνείο....
Και θα πάω στους πρωταγωνιστές της πολιτικοστρατιωτικής σκηνής εκείνης της εποχής...
Βρισκόμαστε στο 1973.
Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είχε προχωρήσει σε πέντε κινήσεις που είχαν έναν κρίσιμο αντίκτυπο εντός και εκτός της χώρας:
1. Είχε αποφασίσει να προχωρήσει στην άντληση πετρελαίου στα κοιτάσματα που ευρέθησαν στον Πρίνο στην Καβάλα, χωρίς την άμεση συμπόρευση με τις "7 αδελφές" εταιρείες πετρελαιοειδών, πράγμα που δυσαρέστησε σφόδρα τα "καρτέλ του Πετρελαίου" σε ΗΠΑ και Μεγ.Βρετανία.
2. Είχε ανακοινώσει ότι μέσον υπολογισμού των κοιτασμάτων δεν θα ήταν το Δολλάριο Αμερικής αλλά η ...Ελληνική Δραχμή, πράγμα που την καθιστούσε ένα αναβαθμισμένο νόμισμα, σπάζοντας ένα status αποδεκτό ακόμα και από την πλημμυρισμένη σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή.
3. Προωθούσε την πολιτική κατάσταση σε ένα δρόμο που σύντομα θα οδηγούσε στην αποστρατικοποίηση του Καθεστώτος και την πολιτικοποίησή του, έστω με την απουσία του Κ.Κ.Ε. ή της προμετωπίδας του της Ε.Δ.Α., πράγμα που δημιούργησε μεγάλη δυσφορία στους φανατικούς που υπήρχαν στους κόλπους του, ιδία δε στους κατώτερους και ελαφρώς ανώτερους αξιωματικούς (Λοχαγούς, Ταγματάρχες). Αυτοί ήταν πεπεισμένοι ότι ο Παπαδόπουλος και "η φουρνιά" των αξιωματικών που ήλθαν στο προσκήνιο με την 21η Απριλίου 1967, είχαν εκτραπεί από την πορεία που είχαν χαράξει και αλληθώριζαν προς τους "σάπιους" πολιτικούς.... 
4. Η κατάσταση στην Κύπρο παρέμενε στάσιμη, με τον Μακάριο να προχωρεί σε απροκάλυπτες διώξεις κατά Ελλαδιτών Αξιωματικών και Εθνικοφρόνων Κυπρίων πολιτών και πολιτικών. Η τότε Κυβέρνηση Μαρκεζίνη τηρούσε στάση αναμονής απέναντι στο Μακάριο, αρνούμενη μετά το φιάσκο του '71 (το πραξικόπημα που δεν έγινε ποτέ) να κινηθεί εναντίον του, φοβούμενη συμπαιγνία ΗΠΑ, Αγγλίας και Τουρκίας που θα οδηγούσε σε αλυσιδωτές και ανεξέλεγκτες καταστάσεις στο νησί.

5. Η υπακοή στα κελεύσματα των ΗΠΑ δεν ήταν πλέον δεδομένη, με αποκορύφωμα την άρνηση του Παπαδόπουλου να παράσχει Στρατιωτικές διευκολύνσεις μέσω Κρήτης στους Ισραηλινούς - και κατά συνέπεια στις ΗΠΑ - στον Πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ τον Οκτώβριο του 1973.

Με βάση όλα τα παραπάνω η Κυβέρνηση Μαρκεζίνη υπό την σκέπη του Γεωργίου Παπαδόπουλου έπρεπε να πέσει.... Μετρούσε μέρες μετά τον Οκτώβριο του 1973!
Και το ήθελαν πολλοί αυτό....
Και πρώτη από όλους η Κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Είχαν άλλωστε άμεσους αντικαταστάτες είτε του Παπαδόπουλου (στην θέση του ισχυρού άνδρα του καθεστώτος) είτε του Πρωθυπουργού.
Επρόκειτο γιά τους Ταξίαρχο Δημ.Ιωαννίδη και τον αμερικανοτραφή Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο.
Το μόνο που έλειπε ήταν η αφορμή γιά την μεταβολή των προσώπων και όχι του Καθεστώτος.
Εκείνη την εποχή ήταν γνωστό τοις πάσι ότι με την χαλάρωση των μέτρων επιβολής του Καθεστώτος, μετά από 6 ολόκληρα χρόνια από την αναρρίχησή του στην εξουσία και την επίδειξη μέτρων επιεικίας προς τους αντιφρονούντες - με τα γνωστά μέτρα Αμνηστείας (τα οποία γεύθηκε μέχρι και ο παρ' ολίγον δολοφόνος του Γ.Παπαδόπουλου, Αλέκος Παναγούλης) - οι κινήσεις απείθειας και αντίστασης προς το Καθεστώς είχαν ενταθεί. Πρωτεργάτες οι καθοδηγούμενοι από Αριστερές ευρισκόμενες εν παρανομία οργανώσεις, φοιτητές και σπουδαστές.
Τα γεγονότα της Νομικής πριν λίγο καιρό ήταν προοίμιο του τι θα επακολουθούσε όταν οι συνθήκες θα ήταν ώριμες.
Και η ωρίμανση ήλθε στα μέσα Νοεμβρίου του 1973 όταν οι φοιτητές του Ε,Μ,Π, αποφάσισαν να ζητήσουν δυναμικά από την Κυβέρνηση περισσότερα κονδύλια για την Παιδεία και κάποιες άλλες δευτερεύουσας σημασίας ρυθμίσεις. Ξεκίνησαν με την κατάληψη του Ιδρύματος.
Το καθεστώς παρακολουθεί αμήχανο. Πιστεύει ότι ολα είναι μιά νεανική "τρέλλα" που σύντομα θα ξεφουσκώσει....
Εδώ μπαίνει το μεγάλο ερωτηματικό που ταλανίζει και εμένα αλλά και πολλούς άλλους ιστορικούς ερευνητές.....
Ποιοί ήταν αυτοί που έδωσαν το σύνθημα, αυτή η Φοιτητική Διαμαρτυρία με καθαρά Εκπαιδευτικά αιτήματα και χαρακτήρα, να μετασχηματιστεί την δεύτερη ημέρα (16η Νοεμβρίου) σε Εξέγερση κατά του Καθεστώτος, στην οποία πλέον συμμετείχαν όχι μόνο φοιτητές και σπουδαστές αλλά και οικοδόμοι, υπάλληλοι, τραγουδιστές, ηθοποιοί και άλλοι φορείς (όλοι μη θετικά διακείμενοι στο καθεστώς);;;;;
Ποιός ήταν αυτός ο δάκτυλος που μιά αυθόρμητη διαμαρτυρία την μετάλλαξε σε εξέγερση;;;;
Γιατί η επίσημη φοιτητική οργάνωση του ΚΚΕ, κατήγγειλε αμέσως την εξέγερση ως προβοκάτσια της ΚΥΠ (άσχετα αν τώρα χύνει δάκρυα σεβασμού στους "ηρωικούς νεκρούς") ;;;;
Πως ολόκληρο καθεστώς με τις Μυστικές Υπηρεσίες και τις Τηλεπικοινωνίες στην διάθεσή του, επέτρεψε την εκπομπή του σήματος του συγκεκριμένου ραδιοφωνικού σταθμού, αρκετή ακόμα ώρα μετά την είσοδο του άρματος στον χώρο του Ιδρύματος;
Γιατί απλά δεν κατέβαζε τους "διακόπτες" το Καθεστώς στο Πολυτεχνείο προκειμένου να πιέσει τους εξεγερμένους;
Γιατί επετράπη σε όποιον ήθελε να περνάει από τον Αστυνομικό κλοιό και να εισέρχεται στον χώρο του Πολυτεχνείου, πριν ακόμα οι φοιτητές κλείσουν τις πύλες του Ιδρύματος;
Τα γεγονότα και πως θα εξελίσσονταν τα ήξεραν οι παλαιοκομματικοί πολιτικοί (Καραμανλής, Μαύρος, Κανελλόπουλος κλπ);
Οι απαντήσεις δεν είναι ξεκάθαρες ακόμα...
Ίσως τα χρόνια που πέρασαν δεν είναι πολλά και πολλοί πρωταγωνιστές γνωστοί και αθέατοι να ζουν ακόμα και να κρατούν το μυστικό της 16ης Νοεμβρίου 1973 τόσο ασφαλισμένο ώστε είναι αδύνατον να βγεί στην επιφάνεια...
Άλλωστε οι βασικοί πρωταγωνιστές της τότε εξέγερσης, εξαργύρωσαν την δράση τους εκείνο το τριήμερο με βουλευτικούς και υπουργικούς θώκους, κυριάρχησαν στην πολιτική ζωή της χώρας τις επόμενες δεκαετίες και εν πολλοίς αποτελούν και τον βασικό αίτιο της σημερινής κατάντιας του χρεωκοπημένου Νεοελληνικού Κράτους-οπερέττας!
Μερικά παραδείγματα ? Παπουτσής, Λαλιώτης, Δαμανάκη, Τζουμάκας, Ανδρουλάκης και λοιποί αστέρες....
Οι πραγματικοί ιδεολόγοι της εξέγερσης τότε, δεν εξαργύρωσαν ποτέ τις ώρες που πέρασαν στα κλειστά κάγκελα του Ιδρύματος εκείνο το τριήμερο και παρέμειναν στην αφάνεια....
Το αποτέλεσμα ?????
Το καθεστώς διαχειρίστηκε λάθος την κρίση που δημιούργησε η εξέγερση του τριημέρου και παρόλο που εντός του Ιδρύματος δεν υπήρξε κανείς νεκρός από την είσοδο του Στρατού στο Ίδρυμα γιά την βίαιη καταστολή της, δυστυχώς οι απώλειες σε νέους ανθρώπους δεν αποφεύχθηκαν στους γύρω δρόμους στο κέντρο της Αθήνας και βέβαια σε κάποιους από τους όμορους δήμους.
Θεωρώντας οι σκληροπυρηνικοί του καθεστώτος ότι πλέον ο Παπαδόπουλος δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί τις αντιδράσεις απέναντι στο Καθεστώς, μιά εβδομάδα μετά το ανατρέπουν και αποστέλλουν μιά διμοιρία Λοκατζήδων με αρχική εντολή να τον εκτελέσει αλλά μετά από άρνηση του επικεφαλής αξιωματικού να εκτελέσει μιά τέτοια διαταγή που δόθηκε από τον ίδιο τον Ιωαννίδη, τον έθετε σε κατ'οίκον περιορισμό και αυτόν (τον Γεώργιο Παπαδόπουλο) και τους συνεργάτες του.
Το παλαιό στρατιωτικό καθεστώς πλέον έχει καταρρεύσει προς χάριν του νέου στρατιωτικού καθεστώτος.
Ενός καθεστώτος που θα πειθαρχήσει απόλυτα στα κατώτερα κλιμάκια των πρακτόρων της CIA και θα αποδειχθεί ανίκανο να αντιληφθεί, γιά ποιό λόγο επελέγη να κυβερνήσει την Ελλάδα γιά ένα περίπου εννιάμηνο ακόμα!
Γιά να δημιουργήσει την κρίση στην Κύπρο με το Πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και διά της επακολουθείσης Τουρκικής Εισβολής εξ αυτού, θα επέρχετο η πτώση του, ώστε να επανέλθει η παλιοκομματική νομενκλατούρα της προ-Επαναστατικής εποχής στα Πολιτικά πράγματα της χώρας, με τον μανδύα της "Αποκατάστασης της Δημοκρατίας"....
Μιάς "Δημοκρατίας" που τα αποτελέσματά της ζούμε μέχρι και σήμερα.....
Αυτή είναι η σύντομη "Ιστορία του Πολυτεχνείου" από την δική μου αφελή σκοπιά....
Τιμώ ως ελεύθερος άνθρωπος όλους όσους με καθαρά ιδεολογικά κριτηρια αποφάσισαν να μπουν στο Πολυτεχνείο εκείνες τις μέρες του Νοεμβρίου του 1973... Δεν συμφωνώ με την απόφασή τους και σίγουρα πολλοί από αυτούς γνωρίζοντας εκ των υστέρων, τα επακόλουθα αυτού του τριημέρου ξεσηκωμού τους - επακόλουθα που τα νιώθουμε στο πετσί μας μέχρι σήμερα, είτε στην Ελλαδική Μητροπολιτική χώρα είτε στην Κύπρο - αν είχαν κληθεί να το επαναλάβουν, σίγουρα δεν θα το έπρατταν ξανά.
Απεχθάνομαι όμως μετά βδελυγμίας όλους όσους το καπηλεύτηκαν γιά να εξυπηρετήσουν τις φιλοδοξίες τους και μέσω αυτών τα σχέδια όλων όσων ή διαθέτουν διαχρονικά ανθελληνικό μένος κατά της χώρας μου ή στην καλύτερη περίπτωση τα συμφέροντά τους δεν συμπορεύονται με αυτά της Πατρίδας μου.
Και σιχαίνομαι τέλος τους κατευθυνόμενους Ακαδημαϊκούς, Εκπαιδευτικούς, Δημοσιογράφους και κάθε λογής παραπληροφορητές (μηδέ των τυχάρπαστων πολιτικών εξαιρουμένων), γιά την διαχρονική από την Μεταπολίτευση και μετά, συνεχή διαστρέβλωση της Ιστορίας της χώρας μας...
Μιά διαστρέβλωση που παρουσιάζει ως νεκρές κοπέλλες εντός του Πολυτεχνείου από δήθεν βολές Λοκατζήδων οι οποίες στο τέλος αποδεικνύονταν ότι ήταν στην πραγματικότητα μορφές από αφίσσες σε διαφημίσεις σαμπουάν, μιά διαστρέβλωση που παρουσιάζει στρατιώτη πλήρωμα του γνωστού άρματος που έριξε την πύλη του Ιδρύματος, ο οποίος μετά την απόλυσή του από το Στρατό ενετάχθη ενεργά στο ΚΚΕ (περίπτωση του μέλους του πληρώματος του μοιραίου άρματος ΑΜΧ-30, Στρατιώτη Σκευοφύλακα) κλπ κλπ.....
Αυτοί είναι οι χείριστοι των χειρίστων....
Διότι πωλούν στους Έλληνες μιά πλάνη... ένα ψέμα... γιά να συντηρούν την ασημαντότητά τους!
Η μόνη αντιμετώπισή τους είναι η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΝΩΣΗ....
Και η μεταφύτευσή τους στην νεολαία....
Ευχαριστώ γιά όσους είχαν την υπομονή να διαβάσουν τις αμπελοφιλοσοφίες μου....
Κώστας Α. Δημητριάδης, ο επιλεγόμενος "Μαυροσκούφης"

"Τελευταία, ακούω όλο και περισσότερους Έλληνες να αυτοπροσδιορίζονται ως εθνικιστές. Ημαρτον!

Εθνικιστές; Τι λέτε ρε...;

Μεγάλωσα και ανδρώθηκα υφιστάμενος συχνά περιθωριοποίηση και στοχοποίηση για τις ιδέες και τις απόψεις μου, που μιλούσαν για έθνος, πατρίδα, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη, ηθική. Μιλούσα, φώναζα για συμφεροντολογία, για γραικυλισμό, για ανικανότητα και αδιαφορία, για παχυδερμισμό και ωχαδερφισμό αλλά δεν με άκουγε κανείς. Γιατί; 

Γιατί νοιάζονταν μόνο να διοριστούν στο δημόσιο, να κάνουν "μπίζνες στα Βαλκάνια", να παίξουν στο χρηματιστήριο, να αγοράσουν καινούργιο αμάξι, να πάρουν καλύτερο κινητό. 

Τους έλεγα για Περικλή Γιαννόπουλο, για Ίωνα Δραγούμη, για Παύλο Μελά, για Λεωνίδα, για Κωνσταντίνο Παλαιολόγο κι αυτοί μου απαντούσαν με Σάκη Ρουβά, με Άννα Βίσση, με Λάκη Λαζόπουλο και με Τζιμπούρ και Τζιμπρίλ. 

Όταν πουλιόταν φέτα-φέτα το όνομα κι η ιστορία της Μακεδονίας έμεινα μόνος να φωνάζω. Όταν βάλανε στο τσεπάκι την σημαία στα Ίμια έτρεχα μόνος μου στις κηδείες των πεσόντων και φώναζα για προδοσία. Όταν ξεπουλήθηκε ο Οτσαλάν φώναζα μόνος για την ξεφτίλα. Η μόνιμη επωδός σε κάθε συζήτηση ήταν: "είσαι ακραίος" κι ας έλεγα αυτονόητα πράγματα, "είσαι φασίστας" κι ας τους ζητούσα επιχειρήματα και διάλογο, "είσαι χουντικός" κι ας το μόνο που 'χα γνωρίσει ήταν η ένδοξη "Αλλαγή"...

Και τώρα, που έγινε η θάλασσα γιαούρτι, γίνανε εν μία νυκτί όλοι εθνικιστές; Όσο έγινα κι εγώ Εσκιμώος! 

Όχι ρε δεν είστε εθνικιστές! 

Νεοβαλκάνιοι υπήκοοι παραμένετε, που βρήκατε ένα αποκριάτικο άρμα να σκαρφαλώσετε και να βγάλετε τα απωθημένα σας γιατί σας βάλανε το χέρι στην τσέπη! 

Τώρα το θυμηθήκατε τάχαμου το Έθνος το Ελληνικό, που σας βάλανε χέρι στο πορτοφόλι και σας κόψανε την καλοπέραση! Και στην πραγματικότητα δεν θέλετε αυτό που οδηγούσε τον αγώνα των Ελλήνων Εθνικιστών πάντα, δηλαδή ένα σοβαρό, ισχυρό, δίκαιο εθνικό κράτος και μια νέα λαμπρή θέση για τον Ελληνισμό και τους Έλληνες στον κόσμο. Το μόνο που θέλετε είναι να μην αλλάξει τίποτα από αυτό το σάπιο και σκωροφαγωμένο συστηματάκι που σας έτρεφε βολεμένους τόσα χρόνια. Η πάρτη σας, σας νοιάζει και πάλι μόνο! 

Εμένα όμως και χτες και σήμερα και αύριο θα με νοιάζει μόνο η "πάτρη" και το έθνος, η τιμή στο χθες, ο αγώνας στο σήμερα και η οφειλή στο αύριο! Ούτε συναγωνιστές δεν είστε, ούτε καν αγωνιστές! Γιατί ο αγωνιστής δεν παλεύει για τον εαυτούλη του, αλλά για κάτι ανώτερο και ευρύτερο. Υπήκοοι ήσασταν και υπήκοοι παραμένετε. Μόνο που τώρα παρατήσατε αυτούς που σας τάιζαν ως χτες και πασχίζετε να βρείτε νέους τροφείς. Όποιος σας τάξει τα περισσότερα θα σας έχει.

Αυτοί είστε, αυτούς αξίζετε!

Σαπίστε εκεί που είστε!"

(του φίλου Γιάννη Χ.)

ΤΙ ΕΙΠΑΝ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ"

ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ Η Β' ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ 

"ΚΥΠΡΟΣ 1974 - Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ" 
του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ
ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ 

Είπαν ή έγραψαν για την πρώτη έκδοση:


«Αγαπητέ κε Δημητριάδη,
Διάβασα με μεγάλη προσοχή το βιβλίο σας, που ειχε την καλοσύνη να μου θέσει υπ’ όψιν μου και να μου δώσει η κόρη ενός πρώην συναδέλφου, ο οποίος σημειωτέον είχε πολεμήσει στην Κύπρο το 1974.
Να μου επιτρέψτε να σας συγχαρώ και για τον χρόνο που διαθέσατε, αλλά κυρίως γιατί αντιμετωπισατε σφαιρικά το θέμα με μια αφοπλιστικά έντιμη αντικειμενικότητα.»
(Δημ. Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος ε.α., Διοικητής στην Κύπρο του 336 Τ.Ε. το 1974 – email του προς τον συγγραφέα την 22/7/2011) 

«Ο Συγγραφέας έκανε μια εξαίρετη δουλειά. [...] Η συγγραφή του παρόντος πονήματος έγινε από έναν άνθρωπο που δεν ήταν παρών στα γεγονότα. Συνεπώς δεν μπορεί να του επιρρίψει κανείς ουδεμία μομφή ή ιδιοτέλεια. Έγραψε το παρόν βιβλίο, αυτό το θαυμάσιο βιβλίο το οποίο διάβασα, και με τιμά σαν Συγγραφέα και σαν Άνδρα, απλά και μόνο επειδή αγαπά αυτόν τον χώρο που λέγεται Πατρίδα. […] Το κίνητρο του συγγραφέως είναι ξεκάθαρο: o Πατριωτισμός του. […] Συγχαίρω τέλος τον Συγγραφέα για το φοβερό του έργο, τον ευχαριστώ από καρδιάς, θεωρώ ότι συμπλήρωσε το δικό μου έργο, των Αεροπορικών Αποστολών και των Καταδρομέων του 1974, με στοιχεία που ο Ιστορικός του αύριο θα πρέπει να τα συγκεντρώσει και να τα βάλει μαζί, για να λάμψει επιτέλους η μία και μοναδική Αλήθεια». 
(Ιωάννης Κακολύρης, Ιστορικός Ερευνητής-Συγγραφέας, τ. Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών – στην παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα την 2/11/2011)

 «Το βιβλίο του Κώστα Δημητριάδη ήταν, και τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό, μια έντιμη συμπαράσταση τον καιρό που την χρειαζόμασταν πιο πολύ από όλα.. […] Ρώτησα μέλη του Συλλόγου μας που διάβασαν το βιβλίο και μου είπαν Μας θύμωσε! Μας τόνωσε το ηθικό μας! Μας έκανε να κλάψουμε! Μας έκανε και προβληματιστήκαμε! […] Αυτά έκανε με το βιβλίο του ο Κώστας ο Δημητριάδης στους ήδη πονεμένους συγγενείς, σε εμάς που νομίζαμε ότι τίποτα πιά δεν μπορούσε να μας ταράξει… […] Νάσαι καλά και σε ευχαριστούμε για όσα έγραψες και δικαίωσες την θυσία κάποιων ανθρώπων.»
(Ελένη Γρίβα, Γραμματέας του Συλλόγου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικογενειών των Αγνοουμένων και Πεσόντων της Κυπριακής Τραγωδίας 1974 – στην παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα την 2/11/2011)

«Ο Κώστας ο Δημητριάδης, ένας άνθρωπος που αγάπησε πάρα πολύ την Πατρίδα του, έκανε ένα πολύ μεγάλο αγώνα, έμαθε πάρα πολλά πράγματα για το τι έγινε το 1974 στην Κύπρο, και θεώρησε υποχρέωσή του, δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά διότι έτσι είναι η δομή του, να κάνει κοινωνούς όλους του Έλληνες αυτών που έμαθε. Βέβαια θεωρώ ότι δεν είναι όλα αυτά που ξέρει μέσα σε αυτό το βιβλίο, αυτό είναι μόνο μια περίληψη. Έστω και με αυτήν την περίληψη ένα πράγμα είναι αυτό που βγαίνει, κορυφαίο, είναι τι δεν πρέπει να επαναλάβουμε, τι δεν πρέπει να επιτρέψουμε να επαναληφθεί. […] Θέλω να ευχαριστήσω τον συγγραφέα για την πολύ μεγάλη τιμή που έκανε σε εμάς με το να γράψει για εμάς και τον αγώνα μας».
(Νίκος Αργυρόπουλος  , Πρόεδρος Συλλόγου Βετεράνοι Πολεμιστές Κύπρου 1974 – στην παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα την 2/11/2011)

«Εις βάθος αξιοποίηση όλων των βιβλίων που έχουν γραφεί μέχρι σήμερα για την εισβολή και τα όσα προηγήθηκαν, μαρτυριών και αφηγήσεων, χωρίς φόβο, πάθος και προκαταλήψεις από τον συγγραφέα, που μας παρέδωσε ένα βιβλίο λυτρωτικό από κάθε άποψη». 
(Γιάννης Κουριαννίδης, Εκδότης του περιοδικού «Ενδοχώρα» - από άρθρο του στην Ιστοσελίδα e-grammes την 11/8/2011)

«Για μένα ένα είναι πολύ σημαντικό σε αυτό το βιβλίο. Το ότι είναι αντικειμενικό και χωρίς καμμιά εμπάθεια…»
(Αμαλία Χανδρινού, χήρα του Ήρωα τότε Κυβερνήτη του Α/Γ «ΛΕΣΒΟΣ» Πλωτάρχη Ελευθέριου Χανδρινού και αδελφή του επίσης αείμνηστου τότε Κυβερνήτη του Υ/Β «ΓΛΑΥΚΟΣ» Πλωτάρχη Βασίλη Γαβριήλ – σε σχόλιο της σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης την 17/9/2012). 

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΞΕΔΟΘΗ ΣΤΗΝ Α' & Β' ΕΚΔΟΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΠΕΛΑΣΓΟΣ" ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΚΕΝΑ

ΧΑΡ. ΤΡΙΚΟΥΠΗ 14 (εντός στοάς), ΑΘΗΝΑ 10679

Τηλέφωνο: 2103628976 – Τηλεομοιότυπο (fax):2103638435

Ιστοσελίδα (Web Site):http://www.hellasbooks.gr/

E-mail acroceramo@hellasbooks.gr