ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΙ - ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ

ΗΤΑΝ ΜΟΝΟ ΤΡΙΑΚΟΣΙΟΙ... 1. ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ
του Κωνσταντίνου Α. Δημητριάδη

Πολλές φορές στην πλούσια Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, πολλά ιστορικά γεγονότα διανθίζονται από αριθμούς που ουσιαστικά δεν παίζουν κανένα ρόλο στην εξέλιξή τους.
Αυτό αν το παρατηρήσει κανείς, δεν συμβαίνει πάντα. Υπάρχει ένας αριθμός που αποτελεί τον σημείο κατατεθέν, σε ότι φανερώνει αυταπάρνηση, φιλοπατρία, γενναιότητα και θυσία.
Είναι ο αριθμός 300...

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Κάποτε στις 9 Αυγούστου 480 π.Χ. (σ.σ. η επικρατέστερη ημερομηνία) μια επική μάχη, γνωστή ως Μάχη των Θερμοπυλών, όπου οι τρομακτικώς υποδεέστερες αριθμητικώς ελληνικές δυνάμεις, υπό τον Βασιλέα της Σπάρτης Λεωνίδα, αντέταξαν τρομερή αλλά άπελπι αντίσταση κατά των Περσών του Βασιλέα Ξέρξη στο εξαιρετικώς στενό – τότε – σημείο των Θερμοπυλών στην σημερινή Φθιώτιδα, αποτέλεσε το σημείο αναφοράς πολλών Στρατιωτικών Σχολών παγκοσμίως και έμεινε γνωστή με τον αριθμό «300». Ας δούμε γιατί:
Η Μάχη των Θερμοπυλών το 480 π.Χ., διεξήχθη δέκα χρόνια μετά τη Μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.), και ταυτοχρόνως με την επίσης σημαντική Ναυμαχία του Αρτεμισίου στη Βόρεια Εύβοια, στη διάρκεια της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα.
Ο Αθηναίος πολιτικός και στρατηγός Θεμιστοκλής (ο τίτλος του «Ναυάρχου» δεν υπήρχε τότε) είχε πείσει τους Έλληνες να αντιτάξουν αντίσταση στους Πέρσες, στο μεν στενό των Θερμοπυλών κατά ξηρά, στο δε στενό του ακρωτηρίου Αρτεμισίου κατά θάλασσα.
Οι εκατοντάδες χιλιάδες Πέρσες, περίμεναν τους Έλληνες επί τετραήμερο να παραδοθούν, κάτι που βεβαίως δεν συνέβη, μετά το πέρας του οποίου επιτέθηκαν εναντίον τους.
Οι Έλληνες υπό τον Βασιλέα της Σπάρτης Λεωνίδα, αντιστάθηκαν για δύο μέρες.
Την δεύτερη μέρα, ο Εφιάλτης ένας που το όνομά του θα αποτελέσει στους επόμενους αιώνες τον ορισμό του προδότη, οδήγησε τους Πέρσες πίσω από τους αμυνόμενους Έλληνες, μέσω ενός «μυστικού» μονοπατιού του όρους Καλλίδρομου, γνωστού ως «Ανοπαία Ατραπό».
Μόλις το πληροφορήθηκε αυτό ο Λεωνίδας αποδέσμευσε τις υπόλοιπες ελληνικές συμμαχικές δυνάμεις, για να οργανωθεί νέα άμυνα των Ελλήνων νοτιότερα, κρατώντας μαζί του στις «θερμές Πύλες» (εξ ου και το «Θερμοπύλες») μονάχα επίλεκτες και εθελοντικές δυνάμεις, επιπλέον από τους 300 Σπαρτιάτες του. Οι δυνάμεις αυτές ήταν περίπου 400 Θηβαίοι και 700 Θεσπιείς με επικεφαλής τον Δημόφιλο, γιο του Διαδρόμου, που θα υπερασπίζονταν τα νώτα του.
Όλοι αυτοί εξοντώθηκαν από τους Πέρσες επί του πεδίου, καθώς έπεσαν όλοι τους μαχόμενοι ανδρεία μέχρις ενός.
Η Μάχη εν περιλήψει εξελίχθηκε ως εξής:
Ο Ηρόδοτος αναφέρει τον χρησμό της Πυθίας: «είτε η Σπάρτη θα χαθεί, είτε θα χάσει ένα βασιλιά».
 Έτσι ο Λεωνίδας πίστευε ότι «έπρεπε να πεθάνει για να σωθεί η Σπάρτη», γι’ αυτό και πήρε στην εκστρατεία, μονάχα 300 Σπαρτιάτες, οι οποίοι είχαν γιούς!
Αποφάσισε να παρατάξει τους Σπαρτιάτες στο κέντρο, όπου βρίσκονταν το πιο στενό σημείο των Θερμοπυλών και οι 1.100 Φωκείς, οι οποίοι έκτισαν ένα αμυντικό τείχος είχαν σταλθεί από τον Λεωνίδα για να υπερασπιστούν την Τραχίνα, καθώς απ’ εκεί οι Πέρσες θα μπορούσαν να περικυκλώσουν τους Έλληνες και να τους κλείσουν σαν σε μιά λαβίδα.
Όταν οι Πέρσες έφθασαν στην περιοχή, ο Ξέρξης έστειλε πρεσβευτή για να πείσει τον Λεωνίδα να καταθέσει τα όπλα.
Η απάντηση του Λεωνίδα ήταν…λακωνική: «Μολών Λαβέ» (= σε ελεύθερη μετάφραση «Αν έχεις τα κότσια έλα να τα πάρεις»).
Μετά από την απάντηση αυτή η μάχη ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσει.
Ο Ξέρξης προτίμησε να περιμένει τέσσερις μέρες, πιστεύοντας ότι οι Έλληνες θα υποχωρούσαν βλέποντας τον όγκο των στρατευμάτων του.
Ο αριθμός των Περσών έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις. Οι νεότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι πρέπει ήταν περίπου 300.000 άνδρες και όχι 2.000.000, όπως αναφερόταν παλαιότερα.
Με αυτά τα αριθμητικά δεδομένα σε βάρος τους, οι Έλληνες αποφάσισαν να υπερασπιστούν τις Θερμοπύλες, για να εξουδετερώσουν έτσι το μειονέκτημα της μικρής αριθμητικής τους δυνάμεως, περιοριζόμενοι αποκλειστικώς στην άμυνα, στο πιό στενό σημείο της διάβασης, όπου οι Πέρσες θα αναγκάζονταν να περνούν λίγοι-λίγοι, ώστε να είναι αντιμετωπίσιμοι.
Τη πρώτη μέρα οι Πέρσες απωθήθηκαν από τους Έλληνες.
Ούτε η απειλή ότι «τα βέλη τους θα κρύψουν τον ήλιο» δεν πτόησε τον Λεωνίδα και τους άνδρες του, οι οποίοι περιπαιχτικά απάντησαν στους Πέρσες «καλύτερα να πολεμήσουμε υπό σκιά!»
Η κόπωση των Ελλήνων ήταν μεγάλη, γιατί ακόμα και περνώντας λίγοι-λίγοι οι Πέρσες, λόγω του μεγάλου αριθμού τους, έρχονταν εναντίον τους ακατάπαυστα. Η καλή εκπαίδευση των Σπαρτιατών οπλιτών, τους έκανε να αντέξουν αυτήν την μεγάλη κόπωση...
Την δεύτερη ημέρα οι Πέρσες επιτέθηκαν ξανά, με μεγαλύτερη σφοδρότητα, όμως και πάλι δεν κατάφεραν να κάμψουν την ελληνική αντίσταση, προς μεγάλη απογοήτευση του Μεγάλου Βασιλέα (σ.σ. έτσι αποκαλούσαν οι Πέρσες τον Ξέρξη).



 Τότε εμφανίστηκε ο αιώνιος εχθρός των Ελλήνων, ο ΑΙΣΧΡΟΣ ΠΡΟΔΟΤΗΣ, που ονομαζόταν  Εφιάλτης στη σκηνή του ηγέτη των Περσών και του αποκάλυψε ότι υπήρχε ένα μονοπάτι από το οποίο θα περικύκλωνε το ελληνικό στράτευμα.
Οι επίλεκτοι Πέρσες, το Σώμα των Αθανάτων του Ξέρξη, διέσχισε το μονοπάτι αυτό που τους υπέδειξε ο προδότης Εφιάλτης και βρέθηκαν στα μετόπισθεν των Ελλήνων.
Τότε στις γραμμές των τελευταίων επικράτησε σύγχυση.
Οι περισσότεροι πρότειναν υποχώρηση, όμως ο Λεωνίδας αποφάσισε μάχη μέχρις εσχάτων. Αποδέσμευσε όλους τους υπόλοιπους κρίνοντας ότι η θυσία τους θα ήταν μάταιη και παρέμεινε αυτός εκεί, μαζί με τους 300 Σπαρτιάτες του, οι οποίοι ΟΛΟΙ τους είχαν τουλάχιστον ένα γιό, τους 700 Θεσπιείς και τους 400 Θηβαίους, οι οποίοι παρέμειναν στη θέση τους και πολέμησαν εθελοντικώς μαζί με τους Σπαρτιάτες τους Πέρσες, κρατώντας όσο ήταν δυνατόν τα νώτα των τελευταίων.
Ακολούθησε σκληρή μάχη σώμα με σώμα, με τον Λεωνίδα να πέφτει νεκρός από περσικά βέλη.
Οι Πέρσες νίκησαν καταλαμβάνοντας τα Στενά των Θερμοπυλών αλλά είχαν περισσότερες απώλειες από τους Έλληνες στο πεδίο της μάχης, καθώς έχασαν περισσότερους από 20.000 άνδρες.
Αφού βρήκαν το σώμα του Λεωνίδα, μετά τη μάχη, ο Ξέρξης διέταξε να το αποκεφαλίσουν, γεγονός ασυνήθιστο για τους Πέρσες, που συνήθιζαν να τιμούν τους γενναίους αντιπάλους τους.
Μετά από 40 χρόνια, τα λείψανα του Λεωνίδα μεταφέρθηκαν στη Σπάρτη και διοργανώθηκαν ετήσιοι αγώνες προς τιμή του...
Η Μάχη των Θερμοπυλών αποτελεί μια από τις πιο σπουδαίες, γνωστές και σημαντικές μάχες στην Παγκόσμιο Ιστορία και διδάσκεται όπως ανέφερα πιό πάνω, σε πλήθος Στρατιωτικών Σχολών. Τυπικά, οι Έλληνες έχασαν επί του πεδίου της μάχης και οι νικητές Πέρσες κατάφεραν και «πέρασαν».
Στην πραγματικότητα όμως οι Θερμοπύλες απέκτησαν τεράστια φήμη καθώς ενέπνευσαν τις επόμενες γενιές με το παράδειγμα των λίγων και γενναίων ανδρών του Λεωνίδα να μάχονται απελπισμένα την Περσική πλημμυρίδα, αποτελώντας μοναδικό παράδειγμα ηρωϊσμού των ελεύθερων ανδρών που υπερασπίζονται την πατρίδα τους και την ελευθερία τους.
Κυρίως όμως από ηθική άποψη είναι λαμπρό παράδειγμα αυταπάρνησης, αυτοθυσίας, αίσθησης του καθήκοντος και υπακοής στην πατρίδα.
Η μάχη έδειξε τα πλεονεκτήματα της στρατιωτικής εκπαίδευσης των Σπαρτιατών, του καλύτερου εξοπλισμού και της έξυπνης χρήσης της διαμόρφωσης του εδάφους.

Συμφώνως με τον Χάνσον, «η ελευθερία ήταν η κύρια ιδέα για τους Έλληνες και οδήγησε στην αντίσταση τους στις Θερμοπύλες, στη Σαλαμίνα και στις Πλαταιές».
Ο Σιμωνίδης ο Κείος, μετά τη μάχη, έγραψε ένα από τα πιο γνωστά επιγράμματά του, συμφώνως με τον Ηρόδοτο:
Ὦ ξεῖν’, ἀγγέλλειν Λακεδαιμονίοις ὅτι τῇδε κείμεθα, τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι.
(=Ω ξένε, ανάγγειλε στους Λακεδαιμόνιους ότι εδώ ταφήκαμε, υπακούοντας στα προστάγματά τους).
Στα νεώτερα χρόνια το ποιήμα του Κωνσταντίνου Καβάφη «Θερμοπύλες» αποτελεί «φάρο» που φωτίζει τους αγώνες των Ελλήνων απέναντι στους εχθρούς τους!

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ & ΙΣΤΟΡΙΑ τευχος 44ο

ΑΝΤΙΟ, ΠΑΤΕΡΑ ΜΑΣ...

                                              ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΥΠΡΟΥ 1974


Πρίν από τρία χρόνια, σαν σήμερα, έφυγε από την ζωή ο Ταξίαρχος ε.α. Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, Διοικητής της δύναμης 317 Αξιωματικών και οπλιτών, που επιλέχτηκαν να υπερασπίσουν το Στρατόπεδο της ΕΛ.ΔΥ.Κ. στον 2ο Αττίλα.
Την παραμονή της 14ης Αυγούστου 1974, το βράδυ κάλεσε τους επικεφαλής των Λόχων και τους είπε, η διαταγή είναι άμυνα μέχρις εσχάτων.
Δεν θα τολμήσει να βγει κανείς απο το Στρατόπεδο, χωρίς δική μου διαταγή.
Στην επική τριήμερη μάχη που ακολούθησε, οι Έλληνες στρατιώτες υπό της διαταγές του δόξασαν τα Ελληνικά όπλα.

Χωρίς βοήθεια και υπό την τρομακτική πίεση που ασκούσε ο εχθρός, οι Ελδυκάριοι πολεμιστές, παρέμειναν ακλόνητοι στις θέσεις τους, δημιουργώντας εκατόμβες νεκρών στους Τούρκους επιτιθέμενους.

Όταν το μεσημέρι της 16ης Αυγούστου, το Πυροβολικό της Εθνικής Φρουράς σταμάτησε της βολές ανάσχεσης, τα τουρκικά άρματα μάχης βρήκαν την ευκαιρία και εισήλθαν στο Στρατόπεδο.

Η σύγκρουση αρμάτων με τους στρατιώτες της ΕΛ.ΔΥ.Κ., ήταν άνιση και οι ηρωικοί υπερασπιστές του Στρατοπέδου άρχισαν να πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο.

Προ αυτής της δραματικής καταστάσεως, ο Ανχης τότε Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος, παίρνει αυτοβούλως την απόφαση και διατάζει την σύμπτυξη της εναπομείνασας δύναμης, βλέποντας ότι το Στρατόπεδο δεν μπορεί πλέον να κρατηθεί, και το άδικο της θυσίας των στρατιωτών του. 86 Έλληνες Αξιωματικοί και στρατιώτες, θα μείνουν για πάντα εκεί ακοίμητοι φρουροί της Ελληνικότητας του Στρατοπέδου.

Η απόφαση αυτή του Σταυρουλόπουλου επέτρεψε σ'εμας που καταφέραμε να βγούμε ζωντανοί από το Στρατόπεδο, να ζούμε και μετά την 16η Αυγούστου του 1974.



Έκτοτε τον αποκαλούσαμε πατέρα, πράγμα που τον συγκινούσε αφάνταστα, και έλεγε πάντα ότι, η αγάπη των στρατιωτών μου, είναι η μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσα να λάβω.
Αιώνια η μνήμη στους ΗΡΩΕΣ συμπολεμιστές μας που έπεσαν στην Μάχη του Στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ.
Αιώνια η Μνήμη του ΗΡΩΑ Διοικητή μας στην Μάχη, Πατέρα μας Παναγιώτη Σταυρουλόπουλου.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΡΑΟΥΔΑΚΗΣ
Χανιά Κρήτης 11/6/2020

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗ:
(1) Ο Βαγγέλης Μπραουδάκης, είναι βετεράνος Λοχίας ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ της Επικής Μάχης του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ από τις 14/8/74-16/8/74 μέσα από τις τάξεις του ηρωϊκού 4ου Λόχου Τυφεκιοφόρων υπό την Διοικηση του ΗΡΩΑ Λοχαγού Λούη Ιωαννίδη. Σεμνός και χωρίς κομπασμούς αναφέρθηκε στην Επική αυτή Μαχη όπου επικεφαλής όλων των Δυνάμεων Αμύνης του Στρατοπέδου ήταν ο αείμνηστος Ταξχος ε.α. Παναγιώτης Σταυρουλόπουλος. Αυτή η Μάχη και αυτοί οι 318 άνδρες είναι κάτι από τα ελάχιστα που έχουμε ακόμα για να νιώθουμε περήφανοι σήμερα οι Έλληνες, σε ότι αφορά την Νεώτερη Ιστορία μας.
(2) Ο Βαγγέλης Μπραουδάκης επικοινωνούσε συχνά με τον "Πατέρα των Ελδυκαρίων" για να μαθαίνει για την υγεία του και όποτε λάβαινε τηλεφώνημά του, μου το έλεγε με χαρά και καμάρι: "Με πήρε ο Βαγγέλης από την Κρήτη"!

Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΟΝΔΥΛΗ ΤΟΥ

Ο ΤΟΥΡΚΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΟΝ ΚΟΝΔΥΛΗ ΤΟΥ

Αυτό το όνομα που με αυτό του έτερου Θεσσαλού του Πλαστήρα, οι Τούρκοι δεν ξέχασαν ποτέ!

Μιά μεγαλύτερη μορφή της Μικρασιατικής Εκστρατείας στο πεδίο της μάχης, και κατα πολλους ισάξια με αυτην  του Πλαστηρα.

Στην στρατιωτική του καριέρα, «σκότωσε αμετρητους Τουρκους». Και πάντα με αστραπιαίες επιθέσεις. Για αυτό του δόθηκε το παρατσούκλι «Κεραυνός»!

Εθελοντης της Κρητικης Επαναστασης του 1896, οπλαρχηγος στον Μακεδονικο Αγωνα, Υπολοχαγός στους Βαλκανικους πολεμους, αντισυνταγματάρχης στην Ουκρανική εκστρατεία, Συνταγματάρχης στην Μικρασιατικη.

Ειναι αυτος, που με το Συνταγμά του γύριζε ατμοπλοϊκώς απο την Ουκρανια, αποβιβαστηκε στην Σμυρνη αρχες Ιουνιου 1919 και αφου πληροφορήθηκε την σφαγη, το ζωντανό κάψιμο σε φουρνάρικα και το πετάλωμα 86 στρατιωτων του 8ου Συνταγματος Κρητων απο τους Τουρκους, καθως και την κατακρεουργηση 6.500 Μικρασιατων και 31 Προσκοπων απο τους Τσετες του αρχιεγκληματια (και κατοπινου πρωθυπουργου) Adnan Menteres, (που του άρεσε να τον αποκαλούν ελληνιστί Αντνάν ο Μενάνδριος) προεβη με τους 3.000 ανδρες του σε ευρεία κυκλωτική κινηση περαν απο τον ποταμο Μαίανδρο, απώθησε βίαια στα όρια της έναρξης της Ιταλικής Ζώνης Ευθύνης εναν Ιταλο Λοχαγό, χτυπώντας τον βάναυσα με το καμτσικι του που πήγε να του κλείσει τον δρόμο, έστεισε στον τοίχο και εκτέλεσε 20 Ιταλους οπλίτες που ειχαν νταραβέρια με τους Τουρκους και είχαν δώσει δίοδο δαφυγής στους «σφαγείς του Αϊδινίου», και «αμολυσε» τους αφιονισμενους στεργιανούς Θεσσαλούς του, που δεν είχαν ακόμα συνέλθει από το ταξίδι με το καράβι από την Οδησσό  (δεν τα πήγαινα οι ανδρες του και τόσο καλά με το «υγρό στοιχείο» ως ορεσίβιοι που ήταν), πανω στους κατασκηνωμενους Τσέτες και σε όσα Τουρκικά χωρια βρεθηκαν στο περασμα του.

Οι Τσετες στο στρατόπεδό τους στην Τζίνα κυκλώθηκαν την ώρα του φαγητου και των διηγήσεων για τις σφαγές που έκαναν κατά του Ελληνικού πληθυσμού και για τους βιασμούς που διέπραξαν απέναντι σε Ελληνοπούλες πριν τις εκτελέσουν. Όλοι τους κατακρεουργήθηκαν μαζικα από τους άνδρες του Κονδύλη, ενω ο αρχηγός τους, Ταγματάρχης Ναχρί Μπέης, εκτελέστηκε με στομωμένο μαχαιρι απο εναν Λαρισαίο, κατ’εντολήν και παρουσία του Κονδύλη.

"Μετα την εξόντωση των αιμοβορων νομάδων, ο Ελληνικος Στρατος επέπεσε με ορμή σε όλα τα Τουρκικά χωρια της κοιλαδας του κάτω Μαιάνδρου, αφανίζοντας τα παντα: Άνδρες, γυναίκες και παιδιά σφαγιάστηκαν, μετά απο ρητές εντολές του Θεσσαλου Διοικητή, που αγνόησε κάθε εντολή του Γενικού Επιτελείου για «σύνεση» και παρά τις διαμαρτυρίες των Ιταλών προς την Διοίκηση της Στρατιάς στην Σμύρνη, που ηταν φανερό τι άθλιο ρολο έπαιζαν παρότι δήθεν «σύμμαχοι» στον Α’ ΠΠ. Ο Κονδύλης δεν καταλάβαινε τίποτα.

Τζαμιά κάηκαν μαζι με τους Χοτζάδες μεσα, ενώ σε αυτές τις επιχειρήσεις διακριθηκε ενας Μικρασιάτης Ιερέας, ο Παπα-Λάμπρος απο το Αιδίνι, που έπειτα απο την φρικτη σφαγή των τεσσάρων παιδιών του στο Αιδινι (μάλιστα οι σαδιστές Τσέτες ειχαν παλουκώσει την μεγαλύτερη του κόρη, Ευλαμπία, με το…κοντάρι της Ελληνικής Σημαίας) ήταν πλέον εκτός εαυτού. Με ενα μικρό τσεκούρι και ενα χασαπομάχαιρο ακολουθούσε έχοντας σχεδόν χάσει τα λογικά του τον Ελληνικό Στρατό και έμπαινε μεσα στα σπίτια των Τούρκων χωρικών με ορμή «κομματιάζοντας τους πάντες αδιακρίτως», ενώ έκοψε τον λαιμο και ενός απο τους πιο επιφανείς Τούρκους Ιμάμηδες της περιοχής του Αιδινίου, που έμαθε από τους ίδιους τους Τούρκους της περιοχής ότι τους ξεσήκωνε στις σφαγές.

Ο Συνταγματάρχης Σταυριανόπουλος, Διοικητής του 1/38  που αποβιβάστηκε πρώτος στις 2 Μαΐου 1919 στην Σμύρνη, πλησιάζοντας στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Ντεμερτζίκ, είδε κάποιους Τούρκους μαζεμένους να συζητούν. Γύρισε τότε και είπε στον Μικρασιάτη Δημοσιογράφο που τον συνόδευε: "Αυτό που είδα τώρα θα το θυμάμαι. Νόμιζα ότι δεν είχε μείνει ούτε ρουθούνι Τούρκου ζωντανού, από κει που πέρασε ο Κονδύλης με τους Θεσσαλούς του".

Τα θύματα των Τουρκων ξεπέρασαν τους 500 ενοπλους και πανω απο 2.000 αμαχους το μεγαλύτερο μέρος των οποίων όμως, παρότι δήθεν άμαχοι, είχαν λάβει μέρος στις σφαγές των Ελλήνων.
Έτσι η περιοχη του Αιδινιου ηρέμησε για τρια (!) ολοκληρα χρονια.

Ο Κονδυλης ξαναπερασε τον ποταμό, με μια καταματωμένη στολη και κρατωντας ενα μακρύ ραβδι, ενω οι αδάμαστοι Θεσσαλοι πισω του «κραύγαζαν απο άγρια χαρα».

Κι όταν κάποια στιγμή ανώτερος Ιταλός αξιωματικός επισκέφθηκε τον Διοιηκή της 1^ης Μεραρχίας Ζαφειρίου, για να διαμαρτυρηθεί για την επιχείρηση του Κονδύλη μέσα στην Ιταλική Ζώνη Ευθύνης, ο Ζαφειρίου που ήξερε τι είχε συμβεί τον ρώτησε:
«Κύριε Κονδύλη, ό κύριος ταγματάρχης απ’ εδώ παραπονείται, ότι έκυνηγήσατε τούς Τσέτες εντός της ιταλικής ζώνης κι έκάψατε 7 χωριά!»

Τότε ο Κονδύλης, μέ ζωηρή φωνή και μάτι που γυάλιζε, έτοιμος γιά καυγά, απάντησε:
«Νά πήτε σ’ αυτόν τόν κύριον ότι, εφόσον προστατεύουν τούς Τούρκους καί τούς άφήνουν ελευθέρους νά μας χτυπούν, θά κάψω όχι εφτά, άλλά δεκαεφτά χωριά, εστω κι άν χρειασθή νά φθάσω μέχρι την Βαβυλώνα».

Ο Συνταγματάρχης Κονδύλης ηταν απο τους ελάχιστους Έλληνες στην Ελληνικη Ιστορια που είχαν καταλάβει την ιδιοσυγκρασία των Τούρκων, τον φόβο των Τούρκων στην δύναμη και την αποφασιστικότητα και έδρασε αναλόγως. Είχε καταλάβει την θρασυδειλία του Τούρκου και τον τσάκισε!

Το αποτέλεσμα μετά απο τις επιχειρησεις του Κονδύλη στην περιοχή Μαίνανδρου: Πλήρης ηρεμία…".

ΚΩΣΤΑΣ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ 9/6/2020

Ακίφ Μπεκί... "του-μπεκί"!

Αγαπητέ εκ Μογγολίας ορμώμενε Ακίφ Μπεκί,

Με τις δηλώσεις σας περί χρήσης του Ερντογάν για αποπροσανατολισμό της Αγίας Σοφίας, δήθεν ποντάροντας στον φόβο των Ελλήνων, που δήθεν υπενθυμίζει η Άλωση του 1453, αποδεικνύετε καθημερινά ότι αυτοί που φοβούνται είστε εσείς ο Μπαχτσελί και φυσικά ο Πρόεδρος σας και όχι εμείς οι Έλληνες!
Για τον κάθε έμπειρο ψυχολόγο, ψυχαναλυτή και ψυχίατρο, που σέβεται το επάγγελμα του και τα πτυχία του, η όλη συμπεριφορά σας αυτό δείχνει.
Αυτοί που χέζονται τον Έλληνα και τον Ελληνισμό, είστε εσείς, η θρασύδειλη παρέα των τουρκομογγόλων!
Για αυτό και κάθε χρόνο κάνετε φιέστες για την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τα στίφη του Μωάμεθ σας!


Βέβαια εκτός των άλλων είστε και βλάκες διότι με αυτά που κάνετε κάθε χρόνο, στις 29 Μαΐου, το μόνο που καταφέρνετε είναι να θυμίζετε σε όλον τον κόσμο ότι η Κωνσταντινούπολη ΔΕΝ ήταν ποτέ δική σας! Ήλθατε και καταφέρατε να την κατακτήσετε στο "παρά τσακ" της απόσυρσης σας, μετά από 60 μέρες άκαρπης πολιορκίας, με τριακονταπλάσιο Στρατό σε σχέση με τους αμυνόμενους...
Κάτι η Κερκόπορτα, κάτι ο Ιουστινιάνης που τραυματίστηκε και αποσύρθηκε, κάτι ο Γενίτσαρος με το μπαϊράκι σας πάνω στα τείχη, καταφέρατε και λυγίσατε την ύστατη στιγμή την άμυνα στα "ταλαιπωρημένα" από την "μπομπάρντα" του Ουρβανού τείχη, ώστε να μπορείτε σήμερα να καυχιέστε ότι νικήσατε και καταλάβατε την Πόλη του Κωνσταντίνου...
Όσο για το ότι οι Έλληνες "φοβούνται" μόνον ένας ανιστόρητος σαν εσένα και τους όμοιούς σου δεν γνωρίζει και ούτε θέλει να ξέρει, ότι κατά την διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων του 1912-13 παραδόθηκε στον Ελληνικό στρατό "άνευ όρων" η Θεσσαλονίκη, όλη η Μακεδονία, η Ήπειρος, τα Γιάννενα (αφού έπεσε το υπερεξοπλισμένο και οργανωμένο αμυντικά Μπιζάνι)...
Όταν στο σχολείο σου σας έκαναν αυτά τα μαθήματα, θα πρέπει να είχες κάνει "κοπάνα" και θα έτρωγες μπακλαβαδάκια και κεμπάπ με τους φίλους σου κατά Βόσπορο μεριά...
Αλλά και ο πολυδιαφημισμένος από τους Γερμανούς τότε, στρατός σας, ο οποίος ως αιχμάλωτος πολέμου συνέχισε να οπλοφορεί βάσει του άρθρου 3 του ιδίου Πρωτοκόλλου Παράδοσής του, όχι γιατί ο νικητής Βασιλιάς Κωνσταντίνος Α' ήταν ενθουσιασμένος με την μαχητικότητά του και ήθελε να τον τιμήσει, αλλά διότι θα ανελάμβανε ένοπλος να αφοπλίσει και τις υπόλοιπες διάσπαρτες Τουρκικές στρατιωτικές μονάδες. Δηλαδή με λίγα λόγια είπαμε στον Στρατό σας "κρατήστε τα όπλα σας και κυνηγήστε όσους δεν έχουν παραδοθεί ακόμα σε μας από τον υπόλοιπο στρατό σας, γιατί εμείς έχουμε να παίξουμε ...τάβλι"!!!
Με λιγα λογια "μαλάκα μου", σας ....."φοβόμασταν" τοσο πολυ που σας αφήσαμε να κυκλοφορείτε οπλισμένοι... για να το παίζετε "Φρουροί μας"!!!
Για τέτοιο φόβο μιλάμε!
Και πιθανώτατα δεν θα γνωρίζεις ότι εκεί στα 1921, ο Ελληνικός Στρατός έφτασε πολεμώντας συνεχώς,  400χλμ μακριά από την βάση του, διασχίζοντας την Αλμυρή Έρημο και το ένα Ντάγ μετά το άλλο μέσα στον καυτερό ήλιο της Ανατολίας, 46χλμ από την πρωτεύουσά σας την 'Αγκυρα, που χεσμένοι εσείς ετοιμαζόσασταν να εκκενώσετε και να αποσυρθείτε στην Σεβάστεια, φοβούμενοι ότι θα την καταλαμβάναμε!
Κι αν δεν ήταν ένας "μαλακα-Ανδρέας" στον Ελληνικό Στρατό, ίσως η έκβαση τότε του πολέμου να ήταν διαφορετική...



Αν δεν το ξερεις μαθε το κι αυτό και φροντισε να το πεις μέσω της εφημερίδας σου και στα υπολοιπα μογγολικά χαϊβανια που φωνασκούν και μας τα ζαλίζουν, κάθε χρόνο τέτοια μέρα έτσι;

Και αγαπητέ Ακίφ Μπεκί... θα σου συνιστούσα να τους το πεις έτσι: "Του-μπεκί" και δη ψιλοκομμένο!!!!

Υπογραφή
Κωνσατντίνος Αλεξ. Δημητριάδης
(κάποιος που δεν σας φοβάται!)

Ήταν και τότε Τριακόσιοι...

Μιά ακόμα σημαντική στιγμή όπου ο αριθμός «300» την έχει σημαδέψει εμφανίζεται μετά από 1.933 χρόνια, στα Θεοδοσιανά τείχη της Κωνσταντινουπόλεως, τα ξημερώματα της Τρίτης 29ης Μαΐου 1453. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα η πεδιάδα του Λύκου ποταμού, γέμισε αργά από ένα ανθρώπινο ποτάμι. Δεκάδες χιλιάδες Οθωμανοί στρατιώτες ο ένας δίπλα στον άλλο συγκεντρώθηκαν και ετοιμάζονταν για την τελική επίθεση. Στην πρώτη γραμμή οι «άτακτοι», οι βασιβουζούκοι, το ανομοιογενές ασκέρι που ακολούθησε τον Σουλτάνο στην εκστρατεία του για το πλιάτσικο. Ψηλά από τα τείχη οι υπερασπιστές χαμογέλασαν. Δεν τους φόβισε ο τεράστιος όγκος του πρώτου κύματος των επιτιθεμένων. Ίσα ίσα τους εξυπηρετούσε τόσο κοντά που ήταν ο ένας με τον άλλον. Δεν θα χρειαζόταν καν να σημαδεύουν.
Το σχέδιο του Μωάμεθ ήταν απλό σε σύλληψη. Θα εξουθένωνε τους υπερασπιστές μέχρι τελικής πτώσεως. Ήταν λίγοι και ο στρατός του, υπερεικοσαπλάσιος. Είχε κόσμο να θυσιάσει ενώ εκείνοι όχι. Μπορούσε να στέλνει στρατεύματα κατά κύματα μέχρι το σπαθί στα χέρια των υπερασπιστών πάνω στα τείχη να γίνει ασήκωτο από τις συνεχόμενες μάχες.
Μόλις δόθηκε το σύνθημα της επίθεσης, χιλιάδες κραυγές, αλαλαγμοί, φωνές, και επικλήσεις στον Αλλάχ, έσκισαν τον σκοτεινό ουρανό της Κωνσταντινούπολης. Τα κανόνια από το στρατόπεδο των Τούρκων, ξερνούσαν φωτιά προς τα τείχη. Τα τύμπανα χτυπούσαν σε ένα δαιμονισμένο ρυθμό που πάγωνε το αίμα. Τα πράσινα μπαϊράκια του Μωάμεθ, κυμάτιζαν μέσα στο σκοτάδι.
Ο Πρωτοστράτορας Ιουστινιάνης από τα τείχη μονολόγησε: «ελάτε…» και χαμογέλασε. Ένα χαμόγελο τρομακτικό. Στη συνέχεια ούρλιαξε: «Στα όπλα. Έρχονται τα σκυλιά. Ειδοποιήστε τον Αυτοκράτορα, χτυπήστε τις καμπάνες.»
Σε λίγα λεπτά ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ’ ο Παλαιολόγος έπαιρνε τη θέση του στα τείχη πάνω από την Πύλη του Αγίου Ρωμανού, ανάμεσα στους υπερασπιστές της Πόλης. Οι βαριές πόρτες εξόδου, στα νώτα των υπερασπιστών προς την πόλη έκλεισαν και κλειδώθηκαν. Τώρα όποιος ήταν στα τείχη ή θα νικούσε ή θα πέθαινε. Ο Ιουστινιάνης έδινε τις τελευταίες οδηγίες. Οι καμπάνες συνέχιζαν να χτυπούν άγρια, τα τύμπανα να έκαναν τη γη να τρέμει και οι βασιβουζούκοι ουρλιάζοντας ορμούσαν προς τα τείχη. Από ψηλά φαινόντουσαν να είναι άπειροι δεκάδες χιλιάδες. «Τώρα» ούρλιαξε ο Πρωτοστράτορας και μια πυκνή βροχή από βέλη, θέρισαν τις πρώτες σειρές των επιτιθεμένων. Από ψηλά οι τοξότες άδειαζαν τις φαρέτρες τους σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Δεν σημάδευαν αλλά κανένα βέλος δεν πήγαινε χαμένο. Τόσο πυκνές ήταν οι γραμμές των Οθωμανών ατάκτων. Ο Ιουστινιάνης έτρεχε πάνω κάτω και εμψύχωνε τους συμπολεμιστές του. Οι 800 σιδερόφρακτοι σύντροφοι του, με μια κίνηση έβγαλαν τα σπαθιά τους και περίμεναν. Μαζί τους και οι Βυζαντινοί.
Οι Βασιβουζούκοι αυτό το ασκέρι ατάκτων όρμησε στους υπερασπιστές και πολεμώντας επί τρείς ώρες, αναγκάστηκε να υποχωρήσει γεμάτες τις τάφρους από νεκρούς. Οι υπερασπιστές ήταν γεμάτοι χαρά και ενθουσιασμό. Οι απώλειες τους ήταν ελάχιστες. Όμως είχαν κουραστεί. Τότε νέο κύμα επίθεσης ξεκινούσε. Τη θέση των ατάκτων έπαιρνε τώρα ο τακτικός στρατός των Οθωμανών. Αμέτρητες σειρές από Αλοφατζήδες, από Καρίπηδες, από Δελήδες από Μποσταντζήδες και φυσικά από Σπάχηδες, εφορμούσαν προς τα τείχη. Ήταν ξεκούραστοι και ήθελαν να αποδείξουν ότι δίκαια άνηκαν στον τρομερό στρατό του Σουλτάνου. Από την άλλη οι υπερασπιστές άρχιζαν να καταβάλλονται από την κούραση. Και ο Σουλτάνος δεν τους άφησε ούτε λεπτό για να ξεκουραστούν.
«Κουράγιο αδέρφια» βροντοφώναξε ο Αυτοκράτορας από τα τείχη. «’Ότι έπαθαν οι προηγούμενοι θα πάθουν και αυτοί.» Και πράγματι έτσι έγινε. Επί τρεις ώρες οι υπερασπιστές αντιμετώπιζαν με επιτυχία τις ορδές των χιλιάδων Οθωμανών στρατιωτών. Τρεις ώρες μάχης σώμα με σώμα που εάν υπολογίσουμε και τις προηγούμενες, συνολικά οι υπερασπιστές των τειχών πολεμούσαν έξη ώρες αδιάκοπτα. Έξη ώρες να σηκώνουν και να κατεβάζουν συνέχεια ένα βαρύ σπαθί και να μακελεύουν. Η κούραση άρχισε να τους καταβάλει. Κι οι απώλειες πλέον ήταν μεγάλες.
Γλυκοχάραζε και η πεδιάδα του Λύκου ήταν τώρα ένας λασπότοπος γεμάτος αίματα και χιλιάδες πτώματα. Ο Σουλτάνος άρχισε να νιώθει άβολα μπροστά στην προοπτική της αποτυχίας. Διέταξε και το δεύτερο κύμα να υποχωρήσει και έστρεψε το κατασκότεινο πρόσωπο του προς τον Αγά των Γενιτσάρων που στεκόταν πλάϊ του. Θα τα έπαιζε όλα για όλα. Όλοι στα τείχη βαστούσαν την ανάσα τους.
Οι Γενίτσαροι άρχισαν να εφορμούν τρέχοντας σκυφτοί. Κοίταζαν μόνο μπροστά. Δεν φώναζαν, ούτε ούρλιαζαν όπως οι προηγούμενοι. Το θεωρούσαν υποτιμητικό. «Αυτοί είναι οι τελευταίοι, αδέρφια μου» φώναξε ο αυτοκράτορας από ψηλά. «Κρατήστε τις θέσεις σας, μην λιγοψυχάτε τώρα». Οι Γενίτσαροι πέρασαν την τάφρο, πέρασαν και το Μικρό τείχος και έφτασαν κάτω από το Μέγα τείχος. Έστησαν με ταχύτητα τις σκάλες τους. Από ψηλά οι υπερασπιστές άδειαζαν καυτό λάδι, και πετούσαν πέτρες προς τα κάτω. Οι Γενίτσαροι ένας προς έναν συναντούσαν τον Αλλάχ τους. Κανείς τους δεν φώναζε. Κανείς τους δεν ούρλιαζε. Και όποιος πέθαινε αμέσως κάποιος άλλος έπαιρνε τη θέση του…
Τότε συνέβησαν ταυτόχρονα τρία μοναδικά στην ιστορία γεγονότα, που έκριναν τα πάντα. Στη Βόρεια πλευρά του τείχους, κάτω σχεδόν από το παλάτι των Βλαχερνών σε μια μικρή γωνιά του που κάνει ο τοίχος, βρισκόταν μια μικρή ξύλινη πόρτα. Το πορτάκι σχεδόν δεν φαίνεται ακόμη και εάν κάποιος είναι πολύ κοντά το ονόμαζαν «κερκόπορτα» και οι πολιορκημένοι πολλές φορές το είχαν χρησιμοποιήσει σε καταδρομικές εφόδους. Επιστρέφοντας την κλείδωναν. Λοιπόν με κάποιο τρόπο «περίεργο» η πόρτα, αυτή την μοιραία στιγμή βρέθηκε ανοιχτή. Την ξέχασαν καθώς επέστρεφαν μετά από κάποια επιδρομή οι Βυζαντινοί; Κάποιο χέρι από μέσα που ήθελε να μπουν οι Οθωμανοί, την ξεκλείδωσε; Κανείς δεν ξέρει. Πολλά λέχθηκαν, αλλά τίποτα δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Από αυτήν την ανοικτή πόρτα λοιπόν, μπήκαν κάποιοι Γενίτσαροι οι οποίοι έγιναν αντιληπτοί σχεδόν αμέσως από τους Βυζαντινούς. Οι υπερασπιστές έπεσαν πάνω τους και τους εξολόθρευσαν.
Ένας από εκείνους όμως κατάφερε να σκαρφαλώσει στο τείχος και να τοποθετήσει τη σημαία του Σουλτάνου προκαλώντας σύγχυση… Την ίδια στιγμή σαν να έπαιζε ένα παιχνίδι η μοίρα, ο Ιουστινιάνης, ο άνθρωπος που ουσιαστικά μαζί με τον Αυτοκράτορα κρατούσε την Πόλη, τραυματίζεται. Είδε μέσα από την κατάμαυρη πανοπλία του να ξεπηδά αίμα. Κάποιο βέλος καρφώθηκε χαμηλά στην κοιλιά του. Ο Ιουστινιάνης σφάδαζε. Οι σύντροφοι του, άφησαν τις θέσεις τους στις πολεμίστρες και έτρεξαν κοντά στον ηγέτη τους. Από τα τείχη έφυγε η ελίτ της άμυνας, οι σιδερόφραχτοι ιππότες του, ενώ οι γενίτσαροι συνέχιζαν να ανεβαίνουν. Ο Ιουστινιάνης φώναξε στον Αυτοκράτορα να του πετάξει τα κλειδιά της Πύλης για να φύγει. «Αδελφέ» απάντησε με αγωνία από ψηλά ο Παλαιολόγος «άντεξε λίγο ακόμη σε παρακαλώ». Ο Ιουστινιάνης σε κρίση πανικού και φρικτού πόνου ούρλιαξε: «Πέταξε μου τα κλειδιά. Πεθαίνω δεν το βλέπεις;». Ο Αυτοκράτορας υποχώρησε και πέταξε τα κλειδιά. Οι πιστοί σύντροφοι του Ιουστινιάνη άφησαν τα τείχη και κρατώντας τον στα χέρια έτρεξαν προς τα δύο πλοία που τους περίμεναν στο λιμάνι. Οι Βυζαντινοί έμειναν πλέον μόνοι τους. Αργότερα πολλοί κατηγόρησαν τον Ιουστινιάνη ότι λιγοψύχησε και για ένα μικρό τραυματισμό έφυγε. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια.
Το τρίτο περιστατικό που συνέβη σχεδόν ταυτόχρονα με τα άλλα δύο ήταν και αυτό καθοριστικό. Μια ομάδα Γενιτσάρων, καθοδηγούμενη από τον Καφέρ Μπέη, σκαρφάλωσε στα τείχη και πάτησε το πόδι της κάτω από τον Άγιο Ρωμανό. Εκεί κάποιος θηριώδης γενίτσαρος, ο Χασάν από το Ουλουμπάτ συνοδευόμενος από μια ομάδα τριάντα συντρόφων του, κατάφερε να προχωρήσει κατά μήκος των επάλξεων. Με μια σημαία του Σουλτάνου Μωάμεθ στο αριστερό και ένα τεράστιο κυρτό σπαθί στο δεξί χέρι, κράτησε για λίγα λεπτά τη θέση του περικυκλωμένος από Βυζαντινούς. Όμως οι αμυνόμενοι ανασυντάχτηκαν και με ομοβροντία από βέλη, πέτρες και ακόντια εξουδετέρωσαν τους τριάντα Γενίτσαρους και κύκλωσαν τον Χασάν, στον οποίο επιτέθηκαν και στην κυριολεξία τον κομμάτιασαν. Τα ελάχιστα λεπτά που άντεξε όμως ήταν αρκετά ώστε ακόμη περισσότεροι γενίτσαροι να πάρουν θάρρος και να σκαρφαλώσουν στα τείχη. Πλέον η μάχη κριθεί.
Ο Σουλτάνος που παρακολουθούσε από κοντά τη μάχη, ενώ είχε σηκώσει το χέρι να σημάνει υποχώρηση, είδε με το έμπειρο μάτι του την αναταραχή στις γραμμές των υπερασπιστών κι αντί για υποχώρηση έδωσε εντολή όλες οι δυνάμεις του να ορμήσουν στο σημείο εκείνο. Τότε χιλιάδες Οθωμανοί άρχισαν να ορμούν στο σημείο που ο Σουλτάνος υπέδειξε.
Οι αμυνόμενοι υποχώρησαν υπό το βάρος του αριθμού των επιτιθεμένων. Σε ένα τέταρτο 30.000 Οθωμανοί ανέβηκαν στα τείχη. Τώρα όλοι ούρλιαζαν απόκοσμα και έσφαζαν όποιον συναντούσαν.
Η Πόλις Εάλω. Η υποχώρηση έγινε πανικός. Στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού εκείνο το πρωινό της 29ης Μαΐου 1453 παίχτηκε η τελευταία σελίδα του δράματος. Το πρόσωπο του Αυτοκράτορα είχε μεταβληθεί σε μια μάσκα πόνου. Δεν πίστευε και ο ίδιος πόσο γρήγορα και ξαφνικά ανατράπηκε η κατάσταση. Οι Οθωμανοί έμπαιναν πλέον από παντού χωρίς ο ίδιος να μπορεί να κάνει το παραμικρό. Έστρεψε το πρόσωπο του προς τα πίσω. Έβλεπε από ψηλά την αγαπημένη του πόλη να ψυχορραγεί. «Όλα τελείωσαν λοιπόν» σκέφτηκε και πρόσταξε την φρουρά του να υποχωρήσει. Όλοι αρνήθηκαν. Ήταν περίπου 300 άνδρες.
Ο ίδιος με ψυχραιμία ανέβηκε στο άλογό του και κάλπασε. Τον συνόδευαν οι καλοί του φίλοι , ο Ιωάννης Δαλματός, ο Δον Φρανσίσκο ντε Τολέδο, ο Θεόφιλος Παλαιολόγος και ο Καντακουζηνός. Ο Θεόφιλος τον προέτρεψε να φύγει και να σωθεί. «Δεν φεύγω» είπε. «Η πόλη μου πεθαίνει και μαζί της θα πεθάνω και εγώ».
Ο Αυτοκράτορας της Βασιλεύουσας δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά. Ξεθήκωσε το σπαθί του και όρμησε κατά των Οθωμανών. Πίσω του οι σύντροφοι του έκαναν το ίδιο. Όλοι τους δέχονταν χτυπήματα αλλά συνέχιζαν να μάχονται. Σε λίγα λεπτά ο ίδιος είχε περικυκλωθεί. Η πανοπλία και ο μανδύας του ήταν μέσα στα αίματα. Τα μάτια του είχαν γεμίσει δάκρυα για τον χαμό της θεοφύλακτης Πόλης.
Ο Κωνσταντίνος τότε φώναξε προς τους άνδρες της φρουράς του που έπεφταν μαχόμενοι ο ένας μετά τον άλλο: «Δεν υπάρχει ένας Χριστιανός να μου πάρει το κεφάλι;»
Και καθώς όρμησε για τελευταία φορά κατά των Οθωμανών, δέχτηκε από πίσω ένα δυνατό χτύπημα. Όλα μαύρισαν στα μάτια του. Κατέρρευσε. Οι γενίτσαροι έπεσαν πάνω του… Κανείς ποτέ δεν τον ξαναείδε… Σε λίγο νεκροί θα κείτονταν και οι 300 υπερασπιστές της Πύλης του Αγίου Ρωμανού... Κωνσταντίνος Α. Δημητριάδης (απόσπασμα από άρθρο του ιδίου που δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό της Εθνικής Φρουράς στην Κύπρο ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ & ΑΜΥΝΑ Μάϊος 2020)

ΕΝΔΟΤΙΚΟΤΗΤΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ: Κρατάει χρόνια αυτη η κολώνια..

Αυτή η ενδοτικότητα απέναντι στην Τουρκία ξεκινάει με το σόκ του 1922...

Λες και ο χρόνος για την Εθνικη μας Διπλωματία σταματησε τον Σεπτέμβρη του 1922...

Όλα τα εξετάζουμε με την φοβία που μας δημιουργησε αυτη η περίοδος...

Και παρότι γνωρίζουμε από αποχαρακτηρισμένα έγγραφα και από την περίοδο του '55 και του '64 και του '67 και του '74 και του '87 και του '96 πόσο μας υπολογίζουν και μας φοβούνται οι Τούρκοι πολιτικοί (και κατά συνέπεια και οι Στρατιωτικοί) εμείς συνεχίζουμε με τον ίδιο τρόπο να συμπεριφερόμαστε σαν γιουσουφάκια...

Κι όποτε ένας Αρχηγός Ε.Δ. (ΓΕΕΘΑ) τολμήσει να δείξει στον Τούρκο τα μπροστινά μας, οι φοβικοί και νενεκίζοντες πολιτικοί μας, τον καρατομούν (βλ Στρατηγός Γράψας).

Απόδειξη των ευκαιριών που χάσαμε ειναι και η στιχομυθία μεταξύ Ισμέτ Ινονού και βουλευτή Σινώπης Ριζά Νουρ Μπέη, την περίοδο προ της Συνθήκης της Λωζάνης όταν ο ΄Πάγκαλος είχε δημιουργήσει την Στρατιά Έβρου, η οποία ήταν ένα αξιοαχο τμήμα του Ελληνικού Στρατού έτοιμο να ορμήσει κατά της Κωνσταντινούπολης. Αυτην την στιχομυθία την έφερε στην δημοσιότητα ο αείμνηστος καθηγητής Νεοκλής Σαρρής, από τουρκικά αρχεία. Διαβάστε λοιπόν τον δραματικό διάλογο Ινονού-Ριζά Νουρ μπέη"

"Η ώρα μηδέν είχε φτάσει. Όλα κρίνονταν από την απάντηση Ινονού στην τελευταία ελληνική πρόταση για παράδοση του Τριγώνου του Κάραγατς. Όλες οι πηγές αναφέρουν ότι ο Ινονού άλλαξε γνώμη και δέχτηκε την ελληνική πρόταση, χωρίς να εξηγούν το «γιατί».

Ριζά: «Και η επίθεση του Πάγκαλου είναι σίγουρη. Δεν συμφωνείς;».

Ινονού: «Οπωσδήποτε»

Ριζά: «Και δεν υπάρχει δυνατότητα άμυνας, δεν είναι έτσι;»

Ινονού: «Ναι»

Ριζά: «Τότε δεν έχουμε καιρό για χάσιμο. Οι δυο μας να πάρουμε αμέσως μιαν απόφαση παραιτούμενοι άλλων αξιώσεων να ξεπεράσουμε αυτόν τον τρομερό κίνδυνο. Διαφορετικά υπάρχει καταστροφή».

Ινονού: «Η κυβέρνηση θα μας καταστήσει υπεύθυνους»

Ριζά: «Θα γίνει πόλεμος και αν χαθεί η Κωνσταντινούπολις, υπεύθυνη θα είναι η ίδια η κυβέρνηση»

Ινονού: «Ναι! Αν δεν παραιτηθούμε, ο Πάγκαλος θα επιτεθεί και αναμφίβολα θα καταλάβει την Κωνσταντινούπολη. Και όλα θα πάνε στράφι».

Εκτός απ’ όλα τ’ άλλα, οι Ινονού και Ριζά, γνώριζαν πολύ καλά ότι και η μαχητική ικανότητα του τουρκικού στρατού, είχε μειωθεί αισθητά.

Ο Άγγλος Αρχιστράτηγος Χάρινγκτον, ανέφερε ότι μέσα σε 6 μήνες, ως τον Μάιο του 1923, ο τουρκικός στρατός είχε χάσει το 50% της μαχητικής του αξίας.

Έτσι, με τη Συνθήκη της Λωζάνης δόθηκε στην Τουρκία το Τρίγωνο του Κάραγατς, που έχει έκταση 24.000 τ.χλμ και μεγάλη στρατιωτική και οικονομική σημασία.

Η παροχή εδαφικού ανταλλάγματος στο Τρίγωνο του Κάραγατς αντί για την καταβολή αποζημίωσης, είναι μοναδική για τη νεότερη ελληνική ιστορία.

Ακόμα και κατά το τέλος του Αγώνα του 1821, το κατεστραμμένο οικονομικά ελληνικό κράτος, προτίμησε να δώσει ένα μέρος του συμμαχικού δανείου (12.531.164 φράγκα, από τα 60.000.000 συνολικά), για να πάρει τη Φθιώτιδα από την Τουρκία.

ΚΩΝ.Α.ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ

Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ

ΒΙΒΛΙΑ Κωνσταντινου Α. Δημητριάδη

Βιβλία σε Κυκλοφορία, Βιβλίο που θα κυκλοφορησει το Καλοκαίρι και προγραμματισμός μελλοντικών βιβλίων!

“Ο χλέμπουρας και οι επιστήμονες”

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

“Ο χλέμπουρας και οι επιστήμονες”

Βρισκόμαστε ως κοινωνία (τοπικά και παγνόσμια) σε μια κατάσταση πρωτόγνωρη στην γενιά μας , αλλά που ιστορικά συμβαίνει περιοδικά περίπου κάθε 100 χρόνια. Η εμφάνιση ιών ή μικροβίων που δεν μπορούν εύκολα και σύμφωνα με τις γνώσεις της επιστημονικής κοινότητος, να αντιμετωπιστούν γρήγορα και αποτελεσματικά πρίν προσβάλλουν και επιμολύνουν δυσανάλογα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ώστε να μην παραλύσουν και αποδιοργανωθούν πολλαπλά οι χώρες .
Γείτονες μας (Ιταλοί), πολύ καλύτερα και πολυεπίπεδα οργανωμένοι (οικονομικά, βιομηχανικά, κοινωνικά κλπ) αντιλαμβανόμενοι την κρισιμότητα των περιστάσεων, υπάκουσαν στις επιταγές της επιστημονικής τους κοινότητας (της εξ ορισμού υπεύθυνης για την διαχείριση αυτών των καταστάσεων) και αυτοπεριορίστηκαν διακωμωδώντας ίσως το φαινόμενο , αλλά υπακούοντας στο δέον γεννέσθαι.
Και εδώ εισβάλλει ο χλέμπουρας (απαξιωτική αργκό) ελληνάκος, ο “τα ξέρω όλα” , αυτός που ο κουνιάδος της πεθεράς της ξαδέλφης του φίλου του αδελφού του γείτονα του, έχει έναν γνωστό που του εκμυστηρεύθηκε άκρως απόρρητες πληροφορίες οτι τα σημερινά γεγονότα είναι παγκόσμιο σχέδιο υποταγής και ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και όλα είναι φτιαχτά από τους “ξένοι να ούμ για να μας μαντρώσουν” .
Ο χλέμπουρας που δεν μπορεί να κατεβάσει τα σκουπίδια του μια ορισμένη ώρα, αυτός που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι δεν πετάμε τα απορρίματα όπου μας καπνίσει , αυτός που δεν μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει τον κάδο απορριμάτων από τον κάδο ανακύκλωσης, αυτός που δεν καταλαβαίνει οτι η ΛΕΑ είναι λωρίδα μόνο για έκτακτες ανάγκες κλπ κλπ κλπ, ΑΥΤΟΣ ΛΟΙΠΟΝ έρχεται να βάλει σε κίνδυνο τις ζωές όλων των άλλων επειδή "ΑΥΤΟΣ ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ".
Αυτό το απόβλητο της κοινωνίας αύριο θα κλαίγεται και θα οδύρεται επειδή “φεύγουν τα μυαλά μας στο εξωτερικό”.



ΤΙ ΝΑ ΚΑΤΣΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΕΔΩ ΒΡΕ ΗΛΙΘΙΕ;;;;;;
Να έχουν τον κάθε τυχαίο άσχετο να απαξιώνει την επιστημοσύνη, την ικανότητα και τις προσπάθειες που καταβάλλει ο καθένας από αυτούς στην ειδικότητα και τον τομέα του;
Ας πάνε έξω που τους εκτιμούν, τους χρησιμοποιούν και τους επιβραβεύουν.
Άλλωστε εδώ έχουμε πολυτάλαντους άλλους ξερόλες να τους καλύψουν “ο μήτσος σεισμολόγος”, “ο μήτσος ιχθυολόγος”, “ο μήτσος επιδημιολόγος”, κλπ και μονίμως βέβαια "ο μήτσος ο παπαρολόγος".
Ο μήτσος είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο πολυπράγμων, πολύξερος, παντογνώστης αλλά και παγκόσμιος καρπαζοεισπράκτορας που ξέρει τις λύσεις και τα μυστικά για όλα εκτός από το σπίτι του στο οποίο έρχονται να βάλουν τάξη άλλοι (κυρίως ξένοι) και που πάντα ψηφίζει άχρηστους για να τον σώσουν από τους άχρηστους που τον έφεραν σε τέτοια κατάσταση.
Ο "Μήτσος" είναι Ο ΜΕΣΟΣ ΕΜΕΙΣ, εσείς και εγώ!!!

(Περικλής Χόβολος)

ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΚΑΙ ΜΕ ΠΟΛΥ ΠΑΘΟΣ - "ΝΕΝΕΚΟΣ 'Η ΝΑΙΝΑΙΚΟΣ;"