ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ

ΜΑΥΡΟΣΚΟΥΦΗΣ
XX ΤΘΜ - XXIV ΤΘΤ - ΧΧVI EMA

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Ανοιχτή Επιστολή πρός τον κ.Πρόεδρο της Κ.Δ.



Καλημέρα σας κ.Πρόεδρε,

Ονομάζομαι Κωνσταντίνος Δημητριάδης, εκ Πειραιώς ορμώμενος και διαβιών από έτους εις Κύπρον, εξασκών όχι μόνο το δικαίωμα που μου παρέχει το Ευρωπαϊκό κεκτημένο ως Πολίτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά την φωνή της ρίζας μου, που πάντα μίλαγε για μια Κύπρο Ελληνική.

Αποφάσισα αξιότιμε κ.Πρόεδρε, να σας γράψω αυτήν την επιστολή, εν όψει του πολυδιαφημισμένου από τα Μ.Μ.Ε. της Κύπρου Δείπνου σας με τον κ. Ακιντζί, που το όνομά του δεν ξέρω αν το γνωρίζετε στα ελληνικά σημαίνει «επιδρομέας» (κρατήστε το αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού σας για το σημειολογικό του πράγματος)!

Πριν σας πω όμως αυτά που θέλω αγαπητέ μου κ.Πρόεδρε, θα ήθελα να σας αναφέρω ότι ουδόλως νιώθω «επισκέπτης χωρίς δικαίωμα άποψης» στο νησί, έτσι για να μην έχουμε παρεξηγήσεις. Και αυτό διότι ως ταπεινός Ιστορικός Ερευνητής επί 33 χρόνια πάνω στα θλιβερά γεγονότα του 1974 και Συγγραφέας 3 βιβλίων για εκείνη την περίοδο, γνωρίζω πόσο αίμα έχυσαν οι Στρατιωτικοί του Ελληνικού Στρατού τότε, ξεκινώντας από τους άνδρες της ΕΛΔΥΚ που σε μεγάλο βαθμό ήταν η αιτία που σήμερα το Προεδρικό σας Μέγαρο είναι ακόμα στην Λευκωσία και όχι στην Λεμεσό. Με το δικαίωμα λοιπόν που μου δίνει το αίμα του Σταυριανάκου, του Σταμπουλή, του Κουρούπη, του Τσώνου, του Καλμπουρτζή, του Κατούντα, του Κατσάνη και τόσων παλληκαριών από την Ηλεία, από την Κρήτη, από το Άργος Ορεστικό, από την Καβάλα, από την Αθήνα, από την Θήβα, από την Μυτιλήνη από την Χαλκιδική και κάθε μεριά της μητροπολιτικής Ελλάδας, θα σου απευθύνω αυτήν την επιστολή την οποία ευελπιστώ ότι θα την διαβάσεις. Θα την διαβάσεις αν έχει μείνει μέσα σου κάτι από το άρωμα ενός αγώνα και μιάς εποχής, που η Ελλάδα και η Ένωση της Κύπρου μαζί της, ήταν όνειρο ζωής για κάθε Κύπριο.

Βλέπεις λέω Κύπριο και όχι Ελληνοκύπριο, γιατί ο όρος αυτός είναι πλαστός. Τι πάει να πει κ.Πρόεδρε «Ελληνοκύπριος»; Ο Κύπριος μπορεί να είναι κάτι άλλο; Γιατί αν αποδεχθούμε την ορθότητα του όρου «Ελληνοκύπριος» θα πρέπει να λέμε και «Ελληνοκρητικός» ή «Ελληνορόδιος». Αλλά και το Κρητικός δεν έχει ανάγκη του «Ελληνο-» ως πρώτο συνθετικό, ούτε το Ρόδιος. Το Κρητικός υποδηλώνει Έλληνας. Για τους τουρκικής καταγωγής κατοίκους της Κρήτης, βγήκε ο όρος «Τουρκοκρητικός». Κατά τα αυτά και στην Κύπρο για τους τουρκικής καταγωγής κατοίκους χρησιμοποιούμε τον όρο «Τουρκοκύπριος». Αλλά ο Κύπριος είναι Έλληνας πώς να το κάνουμε; Τώρα αν οι Άγγλοι με την συνήθη διχοτομική λογική τους (ώστε να εφαρμόζεται ευκολότερα το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε») εφηύραν τον όρο για να καταδείξουν την πολυπολιτισμικότητα της Κύπρου, ώστε να βάλουν τους Τούρκους «από το παράθυρο» στις Συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου, αυτό δεν σημαίνει ότι το αποδεχόμαστε. Και αν τότε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος το αποδέχθηκε πιεζόμενος και οι Καραμανλής και Αβέρωφ έπαιξαν το παιγνίδι των Άγγλων και κατά προέκταση των Τούρκων, αυτό δεν σημαίνει ότι εμείς θα το έχουμε «κορώνα στο κεφάλι μας», έτσι δεν είναι κ.Πρόεδρε;

Θα μου πεις «Δεν είσαι ρεαλιστής» και ότι «κάποια πράγματα έχουν παγιωθεί
de facto από τα γεγονότα». Λάθος κ.Πρόεδρε. Μέγα λάθος. Και θα σου φέρω σαν παράδειγμα την Αποικιοκρατία. Ξεκίνησε το 1878 και μέχρι το 1955 είχε όχι μόνο παγιωθεί …αλλά «τσιμεντωθεί» στο νησί! Πόσο «ρεαλιστής» ήταν κάποιος, όταν υποστήριζε ότι οι αρχικά 50-100 τρελοί που έδωσαν τον Όρκο της Φανερωμένης τότε τον Απρίλη του 1955, είχαν πιθανότητα επιτυχίας στο εγχείρημά τους; Κι όμως μετά από 4 χρόνια ανάγκασαν μια ολόκληρη Αυτοκρατορία να τους δώσει την Λευτεριά τους… έστω και με την μορφή της Ανεξαρτησίας. Ούτε ο Μακάριος, ούτε ο Γρίβας, ούτε ο Αυξεντίου με τα παλληκάρια τους ήταν ρεαλιστές, όταν αποφάσισαν με κυνηγετικά όπλα και αυτοσχέδια πολυβόλα, να τα βάλουν με την οπλισμένη σαν αστακό, Βρετανική πολεμική μηχανή. Όπως βλέπεις κ.Πρόεδρε ο όρος «ρεαλισμός» είναι κάτι το σχετικό που παίρνει θετικό ή αρνητικό πρόσημο, ανάλογα με το φρόνημα.
Τώρα που τα διευκρινίσαμε όλα αυτά, ας έλθουμε και σε εκείνα που έχεις στο μυαλό σου να συζητήσεις ή μάλλον να διερευνήσεις με τον κ.«Επιδρομέα».

Ξέρω είναι δύσκολη η θέση σου, γιατί κ.Πρόεδρε έχεις κάνει τρία μεγάλα λάθη που ξέρω ότι και εσύ τα γνωρίζεις, αλλά δυστυχώς τώρα πιά έγιναν.

Το πρώτο μεγάλο λάθος σου ήταν ο αυτοϋποβιβασμός σου από Πρόεδρος του Κυρίαρχου και Πλήρως Αναγνωρισμένου Κράτους μέλους της Ε.Ε. και του Ο.Η.Ε. που ονομάζεται Κυπριακή Δημοκρατία, σε επικεφαλής της εθνικής πλειοψηφίας των Ελλήνων του νησιού. Μα κ.Πρόεδρε, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ο μόνος θεσμικός οργανισμός που αναγνωρίζει η Διεθνής Κοινότητα στο νησί και εσύ είσαι ο Πρόεδρος της. Γιατί αποδέχθηκες τον υποβιβασμό σου σε κάτι που θυμίζει «Κοινοτάρχη» και που σε έβαλε στο ίδιο επίπεδο με τον επικεφαλής της εθνικής μειοψηφίας των τουρκογενών του νησιού; Ξέρω, ξέρω θα μου πεις… «πιέστηκα»! Από παντού… Ναι το πιστεύω. Αλλά εκεί θέλω τον Πρόεδρο να είναι Πρόεδρος. Τώρα ξέρεις τι έχεις κάνει; Έχεις θεσμοθετήσει τις συζητήσεις μεταξύ των επικεφαλής του Νόμιμου και του Παράνομου Κράτους, επί «ίσοις όροις».

Το δεύτερο μεγάλο λάθος σου ήταν ότι ξεκίνησες διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση μιας δίκαιης και βιώσιμης λύσης στο πρόβλημα που προέκυψε από την προδοτική συμπεριφορά της Χούντας του Ιωαννίδη, που συμπαρέσυρε και τον Μακάριο σε λανθασμένες κινήσεις αντίδρασης, όχι στην βάση ότι αυτό το πρόβλημα είναι αποτέλεσμα Παράνομης Στρατιωτικής Εισβολής και Κατοχής που έχει καταδικαστεί από πολυάριθμες αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε., αλλά σαν να είναι ένα πρόβλημα που προέκυψε από «διαφορές» που έχουν οι δύο εθνότητες που απαρτίζουν τον πληθυσμό αυτού του νησιού. Τι συνομιλίες είναι αυτές που βάζουν «κάτω από το χαλί» μια παράνομη στρατιωτική εισβολή και κατοχή του 37% ενός κυρίαρχου Κράτους επί 44 χρόνια, σαν να είναι μια διαδικασία διαιτησίας ανάμεσα σε δύο συγχωριανούς που μαλώνουν για τα σύνορα της φάρμας τους;
Έπρεπε από την αρχή να το απαιτήσεις αυτό από τον κ.«Επιδρομέα». Αυτό θα έφερνε και τον Ο.Η.Ε. προ των ευθυνών του. Γιατί; Ο Ο.Η.Ε. είναι αυτός που εξέδωσε τα Καταδικαστικά Ψηφίσματα, πως θα μπορούσε να τα αναιρέσει; Αν είναι να γίνουν ρεαλιστικές συζητήσεις πάνω σε επικαιροποιημένη βάση, τουλάχιστον αυτές να γίνουν πάνω σε μια νομικά ορθή και δίκαιη πλατφόρμα. Τώρα μετά την τροπή που πήραν οι συζητήσεις, ο κ.«Επιδρομέας» έφτασε να μας λέει με θράσος, αυτό που επί χρόνια λένε οι Τούρκοι από την Άγκυρα, ότι δηλαδή το 1974 με τους χιλιάδες νεκρούς, τους εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, τους 1619 – τότε – αγνοούμενους - που όπως αποδεικνύεται κατά παράβαση κάθε Συμφωνίας ακόμα και αυτής των Κανόνων του Πολέμου, εκτελέστηκαν εν ψυχρώ – ήταν μια «Ειρηνευτική (!!!) Επιχείρηση». Τι μπορείς να συζητήσεις με αυτόν τον τύπο κ.Πρόεδρε;

Το τρίτο και μεγαλύτερο λάθος σου κ.Πρόεδρε, είναι ότι προεκλογικά διακήρυσσες κατά τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ότι η λύση μέσω ενός μοντέλου Δ.Δ.Ο. είναι μονόδρομος και ότι …θα κάνεις τα πάντα για να το επιτύχεις! Μα αγαπητέ μου κ.Πρόεδρε, ποιος σου είπε ότι η Δ.Δ.Ο. είναι μονόδρομος; Ποιος σου είπε ότι έχεις το δικαίωμα να καταλύσεις την Κυπριακή Δημοκρατία σαν Κυρίαρχη θεσμική Κρατική οντότητα. Είπαμε ότι ο αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α. το ’55-’59 δεν κατάφερε για λόγους που δεν είναι της παρούσης επιστολής να αναφέρουμε, να φέρει την πολυπόθητη ένωση της Κύπρου με την υπόλοιπη μητροπολιτική Ελλάδα. Όμως κατάφερε να δημιουργήσει αυτήν την θεσμική οντότητα που είναι ένα Κράτος Διεθνώς αναγνωρισμένο, μέλος της Ε.Ε. και του Ο.Η.Ε., το δεύτερο Κράτος του Ελληνικού Έθνους. Γνωρίζεις καλύτερα από εμένα ότι με την εφαρμογή μιας λύσης πάνω στο μοντέλο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, αυτό το Κράτος, τουλάχιστον ως προς την θεσμική του μορφή …παύει να υφίσταται. Αυτό είναι κάτι που διαχρονικά και διακαώς επιθυμούσε η Τουρκία. Ποιο θα είναι το μέλλον του Ελληνισμού στο νησί, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία μετεξελιχθεί σε ένα από τα δύο κράτη που θα απαρτίζουν το «νέο» - μετά Δ.Δ.Ο. – Κυπριακό Κράτος; Ποιο το μέλλον του Ελληνισμού, αν κάποτε οι Τούρκοι ξαναχρησιμοποιώντας μια ήσσονος σημασίας αφορμή κατά τα ειωθότα του ’63 ή του ’74, αποφασίσουν να αυξήσουν δυναμικά – όπως τότε – την επιρροή τους ή και την κυριαρχία τους στο νησί; Δεν αντιλαμβάνεσαι ότι η μόνη, μα πραγματικά η μόνη, ασφάλεια που μπορεί να έχει ακόμα ο Ελληνισμός της Κύπρου, είναι η διατήρηση στην σημερινή της μορφή, της Κυπριακής Δημοκρατίας; Και τι ήταν πάλι αυτό το «θα κάνω τα πάντα να επιτευχθεί λύση στα πλαίσια της Δ.Δ.Ο.»; Δηλαδή μέχρι που θα μπορούσες να φτάσεις κ.Πρόεδρε; Γιατί όταν λες δημόσια ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα και την ίδια στιγμή το ακούει και ο κ.«Επιδρομέας» και οι «αφεντάδες» του στην Άγκυρα, δεν καταλαβαίνεις ότι αυξάνεις την αδιαλλαξία τους; Δεν καταλαβαίνεις ότι ανοίγεις την όρεξή τους; Δεν καταλαβαίνεις ότι σκληραίνουν την στάση τους;

Αγαπητέ μου κύριε Πρόεδρε,

Είναι κάποια πράγματα που θα ήταν καταστροφικό να μην τεθούν ως προαπαιτούμενα σε μια οποιασδήποτε μορφής συζήτηση για εξεύρεση λύσης, στο πρόβλημα που διαιωνίζεται επί 44 χρόνια.


Δεν συζητούμε τίποτα για υδρογονάνθρακες, εδαφικό και περιουσιακό, αν πρώτα δεν αποχωρήσουν όλα τα στρατεύματα που δεν προβλέπονται από τις Συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου.
Η Εθνική Φρουρά θα διαλυθεί μόνο όταν αποχωρίσει και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης από το νησί, όχι πριν. Ούτε συνεννοήσεις για τμηματικές αποχωρίσεις, ούτε χρονοδιαγράμματα.
Στο νησί θα παραμείνουν μόνο η ΕΛΔΥΚ και η ΤΟΥΡΔΥΚ, μέχρι να γίνει ένα χρονοδιάγραμμα για την αυτοδιάλυσή τους, υπό την εποπτεία του Ο.Η.Ε.
Να καταργηθεί η Συνθήκη Εγγυήσεων και Εγγυητής θα είναι μόνο η Ευρωπαϊκή Ένωση, στην οποία Ευρωπαϊκή Ένωση η Τουρκία ευελπιστεί κάποια στιγμή να εισέλθει, ως ισότιμο μέλος.
Οι συζητήσεις για το εδαφικό και το περιουσιακό θα γίνουν υπό το πρίσμα του ενιαίου Κράτους και όχι ενός κράτους χωρισμένο σε καντόνια.

Ξέρω ξέρω τι θα μου πεις.
- Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται !!! Όλα έχουν δρομολογηθεί σε μια άλλη κατεύθυνση.

Ναι το ξέρω ότι δρομολογήθηκαν σε μια άλλη κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση που εσύ ξεκίνησες και εσύ διαμόρφωσες. Αλλά αυτό δεν σου δίνει το δικαίωμα να την συνεχίσεις. Η πρόσφατη επανεκλογή σου δεν έγινε πάνω σε αυτό το πλάνο. Η επανεκλογή σου έγινε γιατί οι Έλληνες της Κύπρου είχαν να επιλέξουν μεταξύ της υποψηφιότητάς σου και ενός φιλο-κομμουνιστή υποψηφίου. Σε ψήφισε πλήθος ανθρώπων που δεν ανήκουν στο κόμμα σου, καθώς και πλήθος κομματικών στελεχών σου και απλών οπαδών του ΔΗΣΥ που δεν θέλουν να ακούν για Δ.Δ.Ο.
Δεν σου έδωσε κανείς λευκή επιταγή, έστω άθελά σου, να τουρκοποιηθεί – σταδιακά – η Κύπρος (γιατί μια Δ.Δ.Ο. που ήταν πάντα στα σχέδια της Τουρκίας, εκεί θα οδηγήσει).
Κι αν οι εταίροι μας στην Ε.Ε. σε πιέζουν (για τα δικά τους συμφέροντα), αν ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. σε πιέζει (για τους δικούς του ιδιοτελείς λόγους), χτύπησε το χέρι στο τραπέζι και θύμισέ τους ότι είναι οι ίδιοι αυτοί που καταδίκασαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας, τις ενέργειες που οδήγησαν στο σημερινό
status quo στο νησί, που τις κατάγγειλαν ως παράνομες, καλώντας το Κράτος που τις διέπραξε δηλαδή την Τουρκία, να αποχωρήσει αμέσως και ότι είναι δική τους ευθύνη που το σημερινό status είναι κάτι που διαιωνίζεται από το 1974.
Κάνε και άλλα δύο βήματα.
Κατάργησε όσα Διαβατήρια της Κυπριακής Δημοκρατίας – που παρέχουν το Ευρωπαϊκό κεκτημένο της μετακίνησης και διαμονής σε Κράτη μέλη - έχουν δοθεί σε κατοίκους του κατεχόμενου τμήματος του νησιού, που δεν υπογράφουν υπεύθυνη δήλωση παραδοχής και αποδοχής της θεσμικής ιδιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας, ως της μόνης νόμιμης Κρατικής οντότητας στο νησί.
Και ταυτόχρονα μέχρι την εξεύρεση βιώσιμης και δίκαιης λύσης … κλείσε ΟΛΑ τα οδοφράγματα.

Και μην μου αντιτείνεις ότι η Τουρκία τότε θα προχωρήσει στην διχοτόμηση του νησιού γιατί ξέρω ότι αφελής δεν είσαι. Ξέρεις ότι την διχοτόμηση θα την φέρει η Δ.Δ.Ο. εν χορδαίς και οργάνοις. Αλλά και άτυπα η Τουρκική Δημοκρατία σήμερα έχει διχοτομήσει το νησί. Διαθέτει στο κατεχόμενο κομμάτι δικό της Στρατό, του παρέχει Ηλεκτρική Ενέργεια, Νερό, οι κωδικοί τηλεφωνικής συνδιάλεξης είναι της Τουρκίας, οι ταχυδρομικοί κώδικες είναι της Τουρκίας, οι υπηρεσίες λειτουργούν
on-line με την Τουρκία και οι έποικοι δεν δείχνουν κανένα απολύτως διαβατήριο.

Λοιπόν κ.Πρόεδρε σου είπα ότι είχα να σου πω, μέσα στα πλαίσια μιας επιστολής.
Μακάρι να είχαμε το χρόνο να τα λέγαμε και κατ’ ιδίαν. Είχα πολλές ιστορίες να σου εξιστορήσω. Και προπαντός να σου υποδείξω άτομα που σε νεαρότερη ηλικία, ήταν διαφορετικοί, με άλλα πιστεύω και που σήμερα είναι κλασσικό παράδειγμα της ρήσης «Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος!»

Με σεβασμό στο αξίωμα σας,

Κωνσταντίνος Α. Δημητριάδης
(δημοσιεύθηκε στην εφημερίδη ΜΑΧΗ-FREE PRESS της 15/4/2018 και στην ιστοσελίδα ΜΑΧΗ-DEFENCE της ιδίας μέρας)

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Εντοπίστηκε η σορός του ΗΡΩΑ Σμηναγού

Εντοπίστηκε, σύμφωνα με πληροφορίες του Δημάρχου του νησιού , η σορός του Γιώργου Μπαλταδώρου, του άτυχου χειριστή του Mirage 2000-5 το οποίο κατέπεσε ανοιχτά της Σκύρου χθές το μεσημέρι (12/4/18).
Το πτώμα βρέθηκε το πρωί σήμερα 13/4/2018 στις  09.30 από πλήρωμα αλιευτικού σκάφους, το οποίο συμμετείχε στις έρευνες της Πολεμικής Αεροπορίας. Υπενθυμίζεται ότι την Πέμπτη είχαν βρεθεί στην περιοχή το κράνος του άτυχου σμηναγού, η μικρή σωστική λέμβος και το κιτ επιβίωσης που υπάρχουν στο cockpit κάθε μαχητικού Mirage 200-5.

Ο Γιώργος Μπαλταδώρος ήταν ένας πολύ έμπειρος χειριστής, με περισσότερες από 800 ώρες πτήσεις στο ενεργητικό του. Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας κήρυξε τριήμερο πένθος στις Ένοπλες Δυνάμεις, την ώρα που βρίσκεται σε εξέλιξη η έρευνα για το τι τελικά οδήγησε στην τραγωδία.
Θα επανέλθω με νεώτερα μόλις αυτά ανακοινωθούν

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

Aγώνας ΕΟΚΑ 1955-1959. Όλα έγιναν επί ματαίω;

του Κωνσταντίνου Α. Δημητριάδη
Ήταν 1η του Απρίλη, της ΕΟΚΑ η αρχή,
που ακούστηκε στην Κύπρο, η φωνή του «Διγενή»!
Και στον ήχο στης φωνής του, έτρεξε η λεβεντιά,
για να δώσουνε τη μάχη, εις της Κύπρου τα βουνά!

63 χρόνια από την έναρξη, 59 από την λήξη του ένοπλου αγώνα των Κυπρίων, εναντίον της Αγγλικής Αυτοκρατορίας και της Αποικιοκρατίας που αυτή συμβόλιζε.
63 χρόνια από τότε, που μια χούφτα άοπλοι – όπως οι πρόγονοι της Φυλής τους του 1821 στον Μοριά – ξεσηκώθηκαν με το δικαίωμα που έχει και ο τελευταίος από τα περίπου 8 δισεκατομμύρια κατοίκους αυτού του πλανήτη, για Ελευθερία και Αυτοδιάθεση.
Έχοντας σιχαθεί την Εγγλέζικη ράτσα που πολλές φορές τους κορόϊδεψε, καλώντας τους να τους συνδράμουν σε όλους τους αγώνες του Αγγλικού Στέμματος, με την απατηλή υπόσχεση της παροχής του δικαιώματος της «Ένωσης τους με την Μητέρα Ελλάδα» μετά την «τελική νίκη», αυτοί οι λίγοι – που στην πορεία έγιναν πολλοί – ξεσηκώθηκαν.
Δεν υπολόγισαν κινδύνους, δεν μέτρησαν δυνάμεις, με υποτυπώδη οπλισμό, αλλά με μια «πύρινη καρδιά» έδωσαν όλη την ψυχή τους, την ακραιφνώς Ελληνική ψυχή τους, στον αγώνα.
Στάθηκαν αγέρωχοι και χαμογελαστοί μπροστά στα Αγγλικά ικριώματα στις φυλακές, ένιωσαν την λευτεριά να τους πλημμυρίζει καθώς ο αυχένας τους έσπαγε, όταν το σώμα τους πέφτοντας στο κενό του χώρου της θυσίας τους, συγκρατείτο από την θηλειά της αγχόνης, οδηγώντας τους στο Πάνθεον των Αθανάτων Ελλήνων.
Στάθηκαν ανυποχώρητοι στον Όρκο τους μέσα στα Κρατητήρια-Κολαστήρια των Αποικιοκρατών στην Κοκκινοτριμιθιά, στο Πυρρόϊ και αλλού.
Και ήλθε το 1959, τότε που οι Άγγλοι βλέποντας ότι δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με αυτούς τους «πελλούς» που αποχαιρετούσαν αυτόν τον κόσμο ψάλλοντας τους πρώτους στίχους του « Ύμνου προς την Ελευθερία» του Διονυσίου Σολωμού, στους ρυθμούς του Νικόλαου Μάντζαρου, αποφάσισαν να κάνουν ένα βήμα πίσω…

Αφού φρόντισαν τα από το 1878 «κεκτημένα τους», ως εσαεί Δεσπότες του τόπου, παραχώρησαν μια «αγχωμένη αυτοδιάθεση» φροντίζοντας να δεσμεύσουν με τις Συμφωνίες που προετοίμασαν προσεκτικά, τον Κυπριακό Ελληνισμό σε μια πορεία ώστε στο μέλλον να μην επιτύχει, ακόμα κι αν την αποζητήσει, την Ένωσή του με την Μητέρα Πατρίδα. Και το βασικό τους «εργαλείο» σε αυτήν τους την ανέντιμη πολιτική, μια πολιτική που έδειξε ότι δεν ήξεραν να χάνουν, ήταν δυστυχώς «όργανα» της Ελλαδικής και Κυπριακής πολιτικής σκηνής.
«Όργανα» που αποδέχθηκαν την είσοδο της Τουρκίας – από το παράθυρο – στις Συμφωνίες, ως ισότιμη (!!!) συνομιλήτρια. Και με αυτό το Σχέδιο, εξαΰλωσαν το όραμα για «Ένωση» και το κατρακύλησαν στα «σκαλιά της ντροπής», οδηγώντας το στην διάτρητη από ασαφείς εγγυήσεις, Ανεξαρτησία!
Κάποιοι το αποδέχθηκαν, κάποιοι όχι… Και όταν δόθηκε η ευκαιρία, όταν πλέον φαινόταν ξεκάθαρα ότι η Τουρκία κρατούσε «όμηρο» την Κύπρο, απειλώντας την συχνά-πυκνά με στρατιωτική εισβολή κάποιοι ξεκίνησαν έναν νέο αγώνα, πιστοί στο «Ένωσις και μόνο Ένωσις» αντιμαχόμενοι σε έναν παράλογο εμφύλιο, όσους αρκέστηκαν στην ρεαλιστική (!!!) λύση του Ανεξάρτητου Κράτους.
Από εκεί και πέρα, τα γεγονότα είναι γνωστά.
Αποδυνάμωση του πολιτικοκοινωνικού εθνικού ιστού στο νησί, διχασμός, μίσος, μισαλλοδοξία, προδοσίες…
Έρχονται πλέον σήμερα, οι περισσότεροι απόντες στον Εθνικό Αγώνα της ΕΟΚΑ, που σε πολλές περιπτώσεις συμπορεύτηκαν με τον Αποικιοκράτη σε μια ιδιότυπη ανίερη «προδοτική» Συμμαχία, για να στηλιτεύσουν αυτόν τον αγώνα και να σπιλώσουν τους μπροστάρηδες αγωνιστές του.
Και ομιλώ ευθέως για τους εκπροσώπους της Κυπριακής Αριστεράς, μιας ιδιότυπης Αριστεράς που κυκλοφορεί με
Mercedes, ζει σε βίλλες, κάνει τουρισμό σε πανάκριβα θέρετρα της Εσπερίας, αλλά ταυτόχρονα «μάχεται» (!!!) για το δίκιο του Εργάτη. Μιας καλοβολεμένης ελίτ στην σημερινή Κυπριακή κοινωνία με ανθελληνικά και κομμουνιστική ρητορική.
Και το κακό θα τελείωνε εκεί αν σε αυτήν την προσπάθειά τους δεν εύρισκαν ευφάνταστους συνοδοιπόρους της πάλαι ποτέ «πατριωτικής πλευράς», που σε ένα κρεσέντο ενός ιδιότυπου και αρρωστημένου «ρεαλισμού» διαλαλούν ότι «…ίσως ο αγώνας του ’55-’59 δεν έπρεπε να γίνει…», αναζητώντας δείγματα ύπαρξης «Κυπριακού (!!!) Έθνους» φτύνοντας στους τάφους των Κυπρίων ΗΡΩΩΝ της Φυλής μας.
Και βρίσκουν σε αυτήν την προσπάθειά τους οπαδούς, οι οποίοι δεν είναι μόνο ανιστόρητοι, αλλά κύρια κατευθυνόμενοι από το πάθος τους για μια χλιδάτη ζωή χωρίς αγώνες και θυσίες.
Κάποιους, που κρίνοντες από τα λάθη, τις παραλείψεις και την ανικανότητα των διαχειριστών της εξουσίας από την Τουρκική Εισβολή του 1974 και μετά, αναπολούν την ασφάλεια που παρείχε – έστω χωρίς Ελευθερία – η Αγγλική Αποικιοκρατία, ένα καθεστώς που αποστερούσε στους Κυπρίους αυτό το δικαίωμα που είχαν κατακτήσει μέχρι και οι ημιάγριοι Ζουλού…
Όχι Κύριοι…
Ο Αγώνας του 1955-1959 ήταν ένας αγώνας ΙΕΡΟΣ, ένας αγώνας που ανύψωσε τον άνθρωπο, που εκθείασε τον Κύπριο και τον κατέταξε εθνικά στην ίδια βαθμίδα με τον Έλληνα της Αγίας Λαύρας του ‘21, τον Έλληνα της Μακεδονίας των αρχών του περασμένου αιώνα, τον Έλληνα των νησιών στους Βαλκανικούς, τον Έλληνα της Βορείου Ηπείρου στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Έλληνα του Γράμμου και του Βίτσι στον Συμμοριτοπόλεμο…
Το ότι βρέθηκαν «απάτριδες προδότες» που μεθόδευσαν ή και πίεσαν και εξεβίασαν (Καραμανλής-Αβέρωφ), για την αποδοχή των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, δεν σημαίνει ότι ο αγώνας του Αυξεντίου, του Καραολή, του Μάτση, του Δράκου, του Λένα, του Παλληκαρίδη, έγινε «επί ματαίω»…
Το ότι βρέθηκαν ανόητοι επίορκοι αξιωματικοί, που «άνοιξαν την κερκόπορτα» στον Τούρκο το 1974, συνεπικουρούμενοι από την ακούσια ή εκούσια συνδρομή των αντιπάλων τους, δεν σημαίνει ότι ο Κόσιης, ο Σαμψών και τόσοι άλλοι που βασανίστηκαν απάνθρωπα, σε βαθμό που ανέδειξε την ανθρώπινη αντοχή στον πόνο, ότι πόνεσαν και κουβάλησαν ανήκεστο βλάβη της υγείας τους πάνω στο κορμί τους, για έναν αγώνα «που δεν έπρεπε να είχε γίνει»… επειδή το λένε κάποιοι που φόρεσαν «κουκούλες» ευρισκόμενοι τότε στην μισερή υπηρεσία του Άγγλου Αποικιοκράτη.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΗΣ Ε.Ο.Κ.Α. ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΓΝΟΤΕΡΟ, ΟΤΙ ΟΜΟΦΟΤΕΡΟ, ΟΤΙ ΠΙΟ ΛΕΒΕΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΘΕΙΟ, ΕΧΕΙ ΝΑ ΕΠΙΔΕΙΞΕΙ Ο ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΤΙΜΟΥΜΕ ΕΥΛΑΒΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ…
Γιατί είναι φωτεινός φάρος για τις γενιές που θα έλθουν και που θα είναι αυτές που θα μας οδηγήσουν στην ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ!

αναρτήθηκε στην εφημερίδα Η ΜΑΧΗ της 8/4/2018

Μ.Μ.Ε.: Το πιο αποτελεσματικό «εργαλείο» του Συστήματος


της Αλεξάνδρας Κ. Δημητριάδου

Ο κυρίαρχος ρόλος των ΜΜΕ είναι να σε πληροφορούν για ότι συμβαίνει κάθε στιγμή και να σε διαφωτίζουν πέραν από το να σε ψυχαγωγούν.
Αν σταθούμε στο θέμα της πληροφόρησης, είναι ξεκάθαρο ότι η πληροφορία είτε διαδικτυακή, είτε τηλεοπτική, είτε έντυπη, είτε ραδιοφωνική, αποτελεί κανάλι επικοινωνίας με τον έξω κόσμο.
Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει άμεση πληροφορία. Όχι μόνο για την ενημέρωση, αλλά και επειδή πιστεύω ότι παίζει και αυτή το ρόλο της στην διαμόρφωση μιας κοινωνίας.
Βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου ο ρόλος των ΜΜΕ, άτυπα, είναι να οργανώνουν και να συνθέτουν μια κοινωνία. Γαλουχούν ιδεολογίες και ιδεοληψίες, χτίζουν πεποιθήσεις και παίζουν τον ρόλο του καθοδηγητή των πολιτών, στην επιλογή των «καταλλήλων» (;;;) προσώπων που θα κληθούν να κυβερνήσουν τον τόπο. Με λίγα λόγια διαμορφώνουν και τις επιλογές των ψηφοφόρων…
            Κάτι τέτοιο θα έπρεπε να δημιουργείται με την ρεαλιστική, αμερόληπτη και αντικειμενική πληροφόρησης, καθώς τα ΜΜΕ επιβάλλεται να προσφέρουν ενημέρωση στα πλαίσια της δεοντολογίας και της πλουραλισμού. Δυστυχώς όμως πολλά παραδείγματα αποδεικνύουν ότι το συμφέρον του λαού, περνάει σε δεύτερη μοίρα, καθώς όλοι διαπιστώνουμε, ότι τα ΜΜΕ είναι σε μεγάλο βαθμό κατευθυνόμενα από ομάδες ολιγαρχών και άτομα της πολιτικής και κοινωνικής ελίτ, που έχουν δοσοληψίες με την εκάστοτε κυβέρνηση ή εν δυνάμει κυβέρνηση (αντιπολίτευση).
            Κακά τα ψέματα, εξαιτίας της διαπλοκής, καθορίζεται ο τρόπος με τον οποίο πολλές πληροφορίες επικοινωνούνται στον λαό. Αυτό σημαίνει ότι τα πλέον τα ΜΜΕ δεν λειτουργούν αυτόνομα, αλλά υποστηρίζονται και τροφοδοτούνται από «εργαλεία του συστήματος», το οποίο αποβλέπει πάντα στο «ίδιον όφελος». Κάπως έτσι ξεκινάει και η λαϊκιστική προπαγάνδα πάνω σε διάφορα μείζονα θέματα που αφορούν έναν λαό.
“Η προπαγάνδα είναι ψέματα ακόμα και όταν λένε την αλήθεια” Τζορτζ Όργουελ.
Η προπαγάνδα συμβάλλει πολύ στον αποπροσανατολισμό ενός λαού ενεργώντας πάνω στην μάζα και λειτουργεί ευεργετικά προς όφελος των μεγάλων οικονομικο-πολιτικών κέντρων. Διαστρέβλωση γεγονότων, παραπληροφόρηση αλλά και σκόπιμη παράφραση δημόσιου λόγου, είναι λίγες από τις τακτικές που χρησιμοποιούνται με σκοπό να καθοδηγήσουν τον πολίτη να βγάλει συμπεράσματα άλλα από την πραγματική αλήθεια και που θα τον ή δεν θα τον παρακινούσαν να αντιδράσει, να επαναστατήσει.
Φυσικά δεν γίνεται μόνο με αυτό τον σκοπό. Γίνεται και με στόχο να του δώσουν να πιστέψει κάτι ψεύτικο, καθώς την αλήθεια πολλές φορές δεν συμφέρει να την γνωρίζει ο απλός κόσμος για πολλούς κοινωνικοπολιτικούς και οικονομικούς λόγους, που έχουν σχέση με την δομή της κοινωνίας μας. Αυτό συμβαίνει με την βοήθεια διαπλεκόμενων, εντολοδόχων Δημοσιογράφων που υποβιβάζουν το Λειτούργημα σε Επάγγελμα εξυπηρετώντας ορισμένα συμφέροντα (σίγουρα όχι του λαού).
Μια δοκιμασμένη “συνταγή” που φαίνεται να είναι αποτελεσματική για την αποχαύνωση του λαού, δεν είναι άλλη από την παράληψη ενασχόλησης των Mainstream ΜΜΕ, με μείζονα διεθνή ή και εγχώρια ζητήματα, μεταδίδοντας με συνεχή ρυθμό θέματα τα οποία είναι άκρως δευτερεύοντα, παρουσιάζοντας τα φυσικά, ως σοβαρά. Άμα κανείς το καλοσκεφτεί, πολλές φορές πιάνουμε τον εαυτό μας να αναρωτιέται, “Πως και δεν ασχολούνται με το τάδε θέμα” ή “Καλά γιατί ασχολούνται με τόσο ασήμαντες ειδήσεις”;
Η απάντηση είναι απλή. Γιατί απλά, κάποιοι θέλουν ο λαός να ξεχάσει ότι ένα ζήτημα είναι τόσο σημαντικό απαξιώνοντας το ή να τον κάνουν να αμφισβητήσει την σημαντικότητα του και απλά να στρέψει το ενδιαφέρον του σε ειδήσεις που δεν και τόσο μείζονος σημασίας, όσο και αν παρουσιάζονται έτσι. Γιατί πίσω από κάθε σημαντική είδηση, παίζονται πολλά παιχνίδια που αφορούν τους κυβερνοχώρους, τα οποία συζητιούνται με ειλικρίνεια «off the record».
  Η χειραγώγηση ωστόσο, λειτουργεί και μέσω της ψυχαγωγίας. Τα «ριάλιτι» και κάθε «εκπομπές-σκουπίδια» που όμως έχουν μεγάλη τηλεθέαση σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, κάθε άλλο παρά ψυχαγωγούν.
Πως μια δραματικά μεγάλη μερίδα ανθρώπων παρακολουθεί κάτι τόσο φθηνό με φανατισμό;
Δεν προσπαθώ να καταλήξω σε καμία θεωρία συνωμοσίας, αλλά θεωρώ πως τα νούμερα τηλεθέασης που επιτυγχάνουν πολλές από αυτές τις εκπομπές δεν είναι φυσιολογικά.
Ας πάμε σε κάτι πρόσφατο που αφορά ένα ριάλιτι επιβίωσης, που εκπεμπόταν από μεγάλο ιδιωτικό κανάλι. Τα νούμερα της εταιρείας μέτρησης τηλεθέασης που σημείωνε, ήταν διαστημικά και επί ένα ολόκληρο τρίωρο, ο κόσμος φαινόταν ότι το παρακολουθούσε με τεράστια προσήλωση και ταυτιζόταν με χαρακτήρες και ρόλους. Το πρώτο θέμα στις συζητήσεις ήταν σχετικά με αυτό το ριάλιτι και επιπροσθέτως, πολλοί δεν μετακινούνταν από τον καναπέ τους, προκειμένου να το παρακολουθήσουν. Ενώ ταυτόχρονα συνέβαιναν πολύ σημαντικά γεγονότα, για τους περισσότερους το σημαντικότερο θέμα ήταν αυτό: ένα «ριάλιτι επιβίωσης». Καλά τα κέρδη, καλά τα νούμερα, καλό να έχει επιτυχία ένα κανάλι, αλλά τουλάχιστον ας το κάνει μεταδίδοντας κάτι πιο ποιοτικό, που θα μπορούσε να έχει απήχηση και ας είναι μόνο μία εκπομπή. Τα απανωτά φθηνά ριάλιτι και τα συναφή που απλά κατεβάζουν 10 βαθμούς το IQ ανά επεισόδιο, δεν είναι ψυχαγωγία. Άμα με το παραπάνω παράδειγμα δεν χαρακτηρίζουμε την αποχαύνωση τότε τι κάνουμε;  
            Ζούμε σε μια εποχή που το συμφέρον του λαού, θυσιάζεται στο οικονομικό συμφέρον της διεθνούς ολιγαρχίας και σε αυτό συμμετέχουν συνειδητά και τα συστημικά ΜΜΕ, τα οποία λειτουργούν με επιλεκτική και καθοδηγούμενη ευαισθησία προς όφελος των δανειστών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το τι συνέβη με το δημοψήφισμα του 2015. * Πόσα κανάλια άραγε υποστήριξαν το ΌΧΙ και πόσα λεπτά μετέδωσαν τις συγκεντρώσεις υπέρ του ΌΧΙ;
* Αντίθετα πόσοι δημοσιογράφοι, παρακίνησαν τον λαό να μην δεχτεί τα βάναυσα μέτρα των δανειστών;
* Πόσοι έκαναν προπαγάνδα υπέρ των δολοφονικών μέτρων και πόσοι προσπάθησαν να πείσουν τον λαό με ψέματα, να ψηφίσει ΝΑΙ;
Ασχέτως με το τι υποστηρίζω εγώ, θα έπρεπε με αντικειμενικότητα να εξεταστούν και οι δύο επιλογές που δόθηκαν στον λαό, χωρίς διαστρεβλώσεις και εμφανή υποστήριξη μιας από τις δύο, είτε αυτό ήταν το ΝΑΙ, είτε το ΟΧΙ.

        Συμπερασματικά ο ρόλος των ΜΜΕ, έχει εκτροχιαστεί, και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την χωρίς ουσιαστικές αντιδράσεις, αποδοχή των μνημονίων και των εθνοκτόνων μέτρων.
Πόσο άραγε ζούμε σε ένα ελεύθερο περιβάλλον όταν αυτό χτίζεται από μια «κοινή γνώμη» η οποία δημιουργείται από τα κίβδηλα λόγια του κάθε ενσυνείδητου παραπληροφορητή δημοσιογράφου;

 αναρτήθηκε στην εφημερίδα Η ΜΑΧΗ της 8/4/2018

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Της Γυναίκας που γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου ετησίως, αξίζει να υπενθυμιστούν οι αγώνες που δίνει η γυναίκα ανά τα χρόνια
- έως και σήμερα - προκειμένου να διεκδικήσει το δικαίωμα σε ένα από τα βασικότερα αγαθά και αναπόσπαστο κομμάτι της δημοκρατίας για τον άνθρωπο: Την ελευθερία. Ελευθερία βούλησης, ελευθερία λόγου, ελευθερία στην εργασία, δικαίωμα ψήφου κλπ.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι μια γιορτή, είναι μια υπενθύμιση για όλες εκείνες τις φορές που απαξιώθηκε η γυναικεία υπόσταση αλλά και για εκείνες που μέσα από συλλογικούς και σκληρούς αγώνες,  εκτιμήθηκε. Είναι μια υπενθύμιση για την μάχη που έχουν δώσει τα κινήματα για τα δικαιώματα των γυναικών.  Όλα ξεκίνησαν στις 8 Μαρτίου το 1857 στην Νέα Υόρκη, όταν εκατοντάδες εργάτριες εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας, διαδήλωναν για ευνοϊκότερες συνθήκες εργασίας.
Έπειτα το 1908, 15.000 γυναίκες διαδήλωσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης με κίνητρο το δικαίωμα ψήφου, μείωση εργασιακών ωραρίων αλλά και υψηλότερους μισθούς.
Ένα χρόνο αργότερα και ύστερα από παρότρυνση της φεμινίστρια και αρχηγού του γυναικείου τμήματος του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, Κλάρα Ζέτκλιν, καθιερώθηκε παγκοσμίως η Ημέρα της Γυναίκας.
Στην Αμερική, το αίτημα για την καθιέρωση της ημέρας αυτή έγινε δεκτό το 1975.
Μέτα την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης ο Βλάντιμιρ Λένιν πείστηκε από την μπολσεβίκα Αλεξάνδρα Κολλοντάι να καθιερώσει την Ημέρα της Γυναίκας ως επίσημη αργία.
Ένα από τα δικαιώματα που προσπάθησε η γυναίκα να διεκδικήσει και αγωνίστηκε για να αποκτήσει είναι το δικαίωμα στην ψήφο.
Στην Ελλάδα, επί δεκαετίες οι γυναίκες αγωνίζωνταν προκειμένου να αποκτήσουν την πρόσβαση στην κάλπη.
Η αρχή έγινε στις 11 Φεβρουαρίου του 1934 όπου δόθηκε το εκλογικό δικαίωμα σε κάποιες γυναίκες, με την προϋπόθεση ότι έχουν συμπληρώσει τα 30 έτη και διέθεταν απολυτήριο Δημοτικού. Από τις 2.655 γυναίκες στην κάλπη πλησίασαν οι τελικά μόνο 439 γυναίκες. Μάλιστα γνωστή ηθοποιός η Μαρίκα Κοτοπούλη, αρνήθηκε την ευκαιρία να ψηφίσει τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και όσες δεν θέλουν να κάνουν παιδιά.
Το δικαίωμα ψήφου στις βουλευτικές εκλογές για τις γυναίκες θεσπίστηκε στις 28 Μαΐου του 1952. Εν τέλει όμως δεν συμμετείχαν στις εκλογές του Νοέμβρη καθώς οι εκλογικοί κατάλογοι δεν είχαν ενημερωθεί. Ωστόσο το 1953 σε επαναληπτική εκλογή στην Θεσσαλονίκη εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής, Ελένη Σκούρα του Κόμματος “Ελληνικός Συναγερμός”. Μαζί με την Βιργινία Ζάννα από το “Κόμμα των Φιλελεύθερων” υπήρξε από τις πρώτες υποψήφιες για βουλευτικό αξίωμα. Στις 19 Φεβρουαρίου του 1956, οι γυναίκες κατάφεραν να συμμετάσχουν κανονικά στις εκλογές, όπου η Λίνα Τσάλδαρη της ΕΡΕ με την Βάσω Θανασέκου της “Δημοκρατικής ‘Ενωσης” εκλέχτηκαν στην Βουλή.
Τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών μπήκαν πρώτη φορά στο επίκεντρο χάρις το φεμινιστικό κίνημα με σημαντικότερη μορφή την Καλλιρόη Παρρέν, δημοσιογράφο και εκδότρια του περιοδικού “Εφημερίς των Κυριών” και μια από τις πρώτες Ελληνίδες φεμινίστριες.
Το δικαίωμα στην ψήφο αποτέλεσε κίνητρο για “αιματηρούς” αγώνες πριν έναν αιώνα στην Βρετανία.Στις 6 Φεβρουαρίου του 1918 το βρετανικό κοινοβούλιο υιοθέτησε τον “Νόμο του 1918 για λαϊκή εκπροσώπηση” όπου γυναίκες άνω των 30 μετέβησαν στην κάλπη για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Ωστόσο χρειάστηκε μια δεκαετία για να αποκτήσουν οι γυναίκες το δικαίωμα του εκλέγειν, κανονικά, σε ηλικία 21 ετών.
Το 1918 ακολούθησαν και άλλες χώρες όπως η Αυστρία και η Γερμανία στο δικαίωμα ψήφου των γυναικών.
  Οι σουφραζέτες (υποτιμητικός όρος που επινοήθηκε από την Daily Mail το 1906 για να χαρακτηρίσει τις γυναίκες, μέλη του κινήματος για το δικαίωμα της γυναίκας στην ψήφο) οι οποίες είναι μέλη της οργάνωσης Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών και ακτιβίστριες, κατάφεραν να με την δράση τους να αλλάξουν όλα τα δεδομένα για τις γυναίκες και το δικαίωμα στην ψήφο. Οι ίδιες κυρίως κατέφευγαν σε πιο ριζοσπαστικές και βίαιες μεθόδους όπως εμπρησμούς, σπάσιμο βιτρινών, βόμβες κτλπ. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός που αφορά την δράση τους ήταν η βομβιστική επίθεση στην κατοικία του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ το 1913. Οι γυναίκες αυτές προέρχονταν από αστικά στρώματα, ωστόσο η Έμελιν Πανκχερστ, ηγέτιδα του βρετανικού αυτού κινήματος των σουφραζέτων επιστράτευε γυναίκες της εργατική τάξης του εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας.
Οι γυναίκες έδωσαν το παρόν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την Έμελι Πανκχερστ να καλεί τις συναγωνίστριες της να συμμετέχουν στον αγώνα του πολέμου. Στο τέλους του πολέμου υιοθετήθηκαν και οι πρώτες μεταρρυθμίσεις για ίσα δικαιώματα, ενώ μάλιστα και σύμφωνα με ιστορικούς η συμμετοχή στον πόλεμο συνέβαλε – κυρίως – στην υιοθέτηση του νόμου του 1918.
 Η συμβολή των γυναικών επεκτάθηκαν και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τα χρόνια της επίθεσης από τους Ιταλούς και της ναζιστική κατοχής. Το 1940 – 1944 οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά ως αντάρτισσες στον εθνοαπελευθερωτικό αγώνα και μέσω της αντίστασης του ΕΑΜ προχώρησαν σε μαζική δράση.
Το 1944 ήταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε ψήφισμα από γυναίκες για την εκλογή εθνικού συμβουλίου. Το δικαίωμα δόθηκε με διάταγμα της Κυβέρνησης του Βουνού και αναδείχθηκαν ως αντιπρόσωποι στο Ελληνικό Συμβούλιο 5 γυναίκες.
Δύο χρόνια μετά ιδρύθηκε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Γυναικών από 35 γυναικείου συλλόγους και οργανώσεις. Το Πρώτο Πανελλήνιο Συνέδριο της ΠΟΓ παραδόθηκε στην Βουλή με διακήρυξη γι
α τα ίσα πολιτικά δικαιώματα και στα δύο φύλα. Η ΠΟΓ έμεινε ενεργή επί δύο έτη συγκεντρώνοντας δεκάδες χιλιάδες γυναίκες.

Σήμερα ίσως να μην πραγματοποιούνται επαναστατικοί και ολοκληρωτικοί αγώνες αλλά ανά τον κόσμο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ενώνουν τις φωνές του για ίσα δικαιώματα. Κατά καιρούς οργανώνονται σποραδικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες ενάντια στην πολιτική του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζονται στις ΗΠΑ ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Άλλο πρόσφατο γεγονός είναι η διαμαρτυρίες στην Κωνσταντινούπολη όπου πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις για “ελευθερία αλλά και διαδηλώσεις προς μνήμην της Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Διότι ακόμη και σήμερα οι γυναίκες στον Δυτικό Κόσμο αντιμετωπίζουν ακόμη την μάστιγα των έμφυλων διαφορών.
Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση στην Ανατολή και στον Ισλαμικό Κόσμο, για αυτό το λόγο η Ημέρα της Γυναίκας δεν θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψιν ως μια γιορτή αλλά υπενθύμιση για τους παραπάνω αγώνες αλλά και ακόμα περισσότερους, όπως επίσης περισσότερα και ίσα δικαιώματα και σεβασμό, που θα πρέπει να αποκτήσουν οι γυναίκες σε όλες τις χώρες του χάρτη, αντί για τριαντάφυλλα.

Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018

ΕΛ.ΔΥ.Κ.: Εμείς θα κάνουμε το καθήκον μας. Αλλά φτάνει αυτό;

του Κωνσταντίνου Δημητριάδη
Πριν από περίπου ενάμιση μήνα, η εφημερίδα μας έκανε μια δημοσκόπηση στην οδό Λήδρας, ανάμεσα σε Κύπριους πολίτες, όπου από τα αποτελέσματά της διαπιστώσαμε την άκρα εμπιστοσύνη του Κυπριακού λαού, με ποσοστά «σοβιετικού τύπου», στον αποτρεπτικό ρόλο της ΕΛΔΥΚ απέναντι στην αισχρή Τουρκική βουλιμία.
Είναι αντιληπτό ότι αυτή η εμπιστοσύνη πηγάζει από τα γεγονότα του 1974, όπου η ΕΛΔΥΚ κράτησε τους Τούρκους μακριά από την πόλη της Λευκωσίας, πολεμώντας τους σε έναν άνισο αγώνα και θυσιάζοντας με τιμή περίπου 100 παλληκάρια από την Μητέρα Ελλάδα, για να παραμείνει η κυρίως Λευκωσία πρωτεύουσα του Κυπριακού Κράτους, σε μια τραγική στιγμή που όλα μα όλα έμοιαζαν χαμένα.Προσκλήθηκα από την Διοίκηση της ΕΛΔΥΚ, να παρακολου- θήσω την ‘Ασκηση με αληθινά 
πυρά του 1oυ Μ/Κ Τάγματος, που εδρεύει στον Άγιο Ιωάννη, για να αντιληφθώ και εγώ ότι το «πνεύμα του 1974» ζει μέχρι σήμερα, μέσα στα στήθη όλων όσων φέρουν το «Ελδυκόσημο».
Ήταν μια άσκηση που η Διοίκηση έφερε τις εκπαιδευόμενες δυνάμεις της, στα όρια τους, χρησιμοποιώντας ότι πιο περίπλοκο μπορεί να συμβεί σαν σενάριο μάχης. Και βέβαια αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί σε μια μονάδα που οι οπλίτες θητείας της θα υπηρετούσαν 22 μήνες – όπως την εποχή μου – αλλά μοιάζει αδιανόητο να περιμένεις επιτυχία από οπλίτες θητείας των 9 μηνών, που ακόμα δεν πρόλαβαν να μάθουν «τα κατατόπια», ακόμα και στο ίδιο τους το Τάγμα.
Η άσκηση είχε την ονομασία «ΤΑΜΣ ΥΔΑΣΠΗΣ 2018» και πήρε αυτήν την κωδική ονομασία από τον ποταμό Υδάσπη και την ομώνυμη μάχη μεταξύ του μαίτρ των πολεμικών ελιγμών Μεγάλου Αλεξάνδρου, εναντίον του Ινδού βασιλέα Πώρου, το 326 π.Χ., όπου ο Έλληνας Στρατηλάτης εγκλώβισε τις εχθρικές δυνάμεις και ακύρωσε κάθε επιθετική ενέργειά τους.
Η άσκηση αυτή κατέδειξε την εξαίρετη συνεργασία και αλληλεγγύη μεταξύ των Δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Η εμπλοκή της Ελληνικής Δύναμης αποδυνάμωσε την εχθρική (τουρκική) επίθεση κατά των ταγμάτων της Κυπριακής Ταξιαρχίας, έτσι ώστε να υπάρξει σημαντικός χρόνος για την ενίσχυσή τους με τις εφεδρείες της, που χρειάζονταν κάποιο χρόνο για να λάβουν θέσεις μάχης και να αμυνθούν αποτελεσματικά.
Στον αγώνα ενεπλάκησαν με ίδια μέσα μόνο, οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ, μόνιμα στελέχη και άνδρες θητείας, χρησιμοποιώντας τα οπλικά συστήματα που έχει διαθέσει η Ελλάδα στην άμυνα της  Κύπρου, βάσει των εν ισχύ Συνθηκών.
Όλμοι, Α/Τ βλήματα, τεθωρακισμένα οχήματα, έλαβαν μέρος σε ένα πανηγύρι από αληθινό ατσάλι και φωτιά, σε έναν τέτοιο συντονισμό που αποδεικνύει περίτρανα την ορθή κρίση του Κύπριοι πολίτη της οδού Λήδρας, που έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στο Ελληνικό Σύνταγμα πριν από 45 μέρες.

 Αυτό που προκάλεσε το ενδιαφέρον μου, με τις όποιες γνώσεις έχω πάνω στα στρατιωτικά θέματα, ήταν το γεγονός ότι οι Επιτελείς της ΕΛΔΥΚ είχαν σχεδιάσει και είχαν προβλέψει όλα τα ακραία σενάρια αντίδρασης του εχθρού, πράγμα που αποδεικνύει ότι «ΠΟΤΕ ΠΙΑ δεν θα μας ξαναβρούν στον ύπνο».
Η «αντεπίθεση εκτός τοποθεσίας», αποτελεί μια επιχείρηση υψηλού ρίσκου, που φέρνει επιτελείς και μαχόμενους να κινούνται σε οριακά επίπεδα σχεδιασμού και εκτέλεσης και εκτελείται συνήθως εναντίον εχθρικών δυνάμεων που βρίσκονται στο στάδιο της προπαρασκευής, για εκτόξευση κυρίας επίθεσης. Αυτή η επιχείρηση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και πουθενά από τις Ελληνικές και Κυπριακές Δυνάμεις κατά των Τούρκων το 1974, εκτός της περίπτωσης της επίθεσης της ΕΛΔΥΚ στο Κιόνελι, που όμως δεν είχε σχεδιαστεί με αυτόν τον αντικειμενικό σκοπό.
Η εκτέλεση των πυρών υποδειγματική, ο επαγγελματισμός στο κατακόρυφο και η προσήλωση στον στόχο να έχει επιτυχία η άσκηση, ήταν κάτι που διέκρινε πέραν από την Διοίκηση των εμπλεκόμενων τμημάτων του 1ου Τάγματος και όλα τα στελέχη του. Πράγμα πρωτόγνωρο και βέβαια η καλύτερη απάντηση για όσους μιλούν για Στρατιωτικούς που νιώθουν Δημόσιοι (Κυβερνητικοί) Υπάλληλοι. Η παρακολούθηση της αγωνίας τους κάθε στελέχους που ζούσε αυτήν την άσκηση ήταν και η καλύτερη απάντηση σε όλους αυτούς τους ασκούντες κριτική εκ του καναπέ ή υπό τον θόρυβο των ζαριών στο τάβλι του καφενέ.
ΚΑΙ ΕΔΩ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΜΟΥ.
Μετά το πέρας της άσκησης που διήρκεσε περίπου 90 λεπτά, είχα την χαρά και την τιμή να συνομιλήσω με τον Διοικητή του Συντάγματος, μόλις προαχθέντα σε Ταξίαρχο κατ’ εκλογήν, Προκόπη Μαυραγάνη, στα πλαίσια της επικοινωνίας που είχαμε εγκαινιάσει με την άφιξη του στο νησί πριν περίπου δύο χρόνια.
Πρώτα από όλα πρέπει να πω, ότι η προαγωγή του σε Ταξίαρχο κατ’ εκλογήν και ειδικά για κάποιον που ανήκει στις Ειδικές Δυνάμεις, αποδεικνύει ότι το Ελληνικό Κράτος διαχρονικά, τοποθετεί ως Διοικητή των Ελληνικών Δυνάμεων στην Κύπρο, κάποιον από την «αφρόκρεμα» της στρατιωτικής ιεραρχίας, αντιλαμβανόμενο την κρισιμότητα της θέσης του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι και οι δύο τελευταίοι Συνταγματάρχες, πρώην και νυν, Διοικητές του Ελληνικού Συντάγματος (Θεοδώρου Εμμανουήλ - Μαυραγάνης Προκόπιος), προήχθησαν και οι δύο, στις τελευταίες κρίσεις στον βαθμό του Ταξιάρχου «κατ’ εκλογήν».
Αποδεικνύεται ότι η Ελλάδα ανεξάρτητα από τα προβλήματά της, ανεξάρτητα από την οικονομική και κοινωνική της κρίση, ανεξάρτητα από τα προβλήματα του πολιτικού της συστήματος, στέλνει διαχρονικά στην Κύπρο, ότι καλύτερο έχει, είτε σε έμψυχο, είτε σε πολεμικό υλικό. Γιατί για την Ελλάδα μπορεί να ατόνισε «τυπικά» τις τελευταίες δεκαετίες – ιδιαίτερα μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. - ο θεσμός του «ενιαίου αμυντικού δόγματος», όμως δεν εξαλείφθηκε και ούτε πρόκειται να εξαλειφθεί, ως γεωστρατηγική συνειδητή επιλογή, πολλώ δε μάλλον σήμερα όπου το Έθνος μας δέχεται απειλές και επιθέσεις από παντού και κύρια από τον «μόνιμο ταραχοποιό της γειτονιάς μας».
Ο Διοικητής της ΕΛΔΥΚ ως εκ της θέσεως του δεν δύναται να αποδέχεται και να δίνει συνεντεύξεις και δεν θέλησα αυτή η ολιγόλεπτη συζήτησή μας στο περιθώριο αυτής της άσκησης, να εκληφθεί έτσι.
Απλά θέλησα και εγώ να ενημερωθώ, για τα όσα η Διοίκηση πιστεύει για την ετοιμότητα της μονάδας να ανταπεξέλθει νικηφόρα στην αποστολή της, ειδικότερα τώρα, που ο ξιπασμένος «ψευτο-Σουλτάνος» απειλεί καθημερινά Ελλάδα και Κύπρο με πόλεμο και αναλώνεται σε υποτιμητικές για τον Ελληνικό Στρατό διαπιστώσεις και ανιστόρητες υπομνήσεις.
Χωρίς να θελήσω λοιπόν να φέρω σε δύσκολη θέση τον εκλεκτό αυτόν αξιωματικό, που το Ελληνικό Κράτος του εμπιστεύθηκε την κρίσιμη αυτή θέση του Διοκητή και που πρόσφατα τον προήγαγε στον βαθμό του Ταξιάρχου, ρώτησα ορισμένα πράγματα για να γνωρίζω και εγώ κατά πόσο θα πρέπει να νιώθω ασφαλής, εκεί στην άκρη του Αγίου Δομετίου όπου διαμένω, σε απόσταση αναπνοής από το τουρκικό φυλάκιο του “Υψώματος
Cyta” και δύο βήματα από το σκλαβωμένο από το 1974 παλαιό Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και την κατεστραμμένη Σχολή Γρηγορίου (Grammar School).
Αυτό που μου έγινε άμεσα αντιληπτό από τον κ.Ταξίαρχο είναι το γεγονός, ότι η «φωτιά των Ελδυκάριων του 1974» είναι το φως που φωτίζει τον δρόμο στους Ελδυκάριους του 2018, με το ίδιο φρόνημα, την ίδια αίσθηση του χρέους και τον ίδιο πατριωτισμό, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε.
Αυτό είναι το ένα από τα δύο καλά της υπόθεσης.
Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι το 2018 δεν είμαστε σχεδόν άοπλοι ή κατά κάποιο τρόπο ελλιπώς οπλισμένοι, όπως ήταν οι άνδρες των δύο ταγμάτων και του λόχου διοικήσεως του Συντάγματος, το 1974.
Παρά τις οικονομικές περικοπές που έχουν επιβληθεί από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε όλο το Στράτευμα στην Ελλάδα, η Μητέρα Πατρίδα αναγνωρίζοντας τον ρόλο της «ως Μητέρα» στερείται η ίδια, για να δίνει στα παιδιά της. Έτσι αυτές οι περικοπές δεν έγιναν τόσο αντιληπτές στην ΕΛΔΥΚ, μιας και το Κράτος φρόντισε και φροντίζει και για τον οπλισμό και για τις συνθήκες διαβίωσης των Στελεχών του και των Οπλιτών θητείας.
Αυτά όπως προανέφερα είναι τα δύο καλά της υπόθεσης.
Το μόνο κακό που υφίσταται, είναι η διαρκής εγρήγορση που υφίσταται σε αυτό το προσωπικό, εξ αιτίας της διαχρονικής ιταμής τουρκικής απειλής που αναγκάζει τα στελέχη να είναι διαρκώς «στην πρίζα» ακόμα και για το πιο αθώο – όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος - συμβάν.
Κάποτε ο Ταγματάρχης Δουράτσος στο Οχυρό Ρούπελ είχε πει σε έναν, μόλις μετατεθέντα εκεί νεαρό έφεδρο υπολοχαγό: «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να γυαλίζεις το όπλο σου και να περιμένεις».
Η ΕΛΔΥΚ όμως έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια το αντίθετο: Να είναι έτοιμη να δώσει το «θανάσιμο πρώτο χτύπημα στον εχθρό» (κατά τον Π.Κονδύλη) σε τακτικό επίπεδο, αν η Πολιτική Ηγεσία που αποφασίζει, το κρίνει ως θεμιτό και απαραίτητο.
Και κατάφερε και κάτι ακόμα. Να δημιουργήσει έναν δίαυλο αγαστής συνεργασίας στον σχεδιασμό και την εκτέλεση των αποστολών με την Εθνική Φρουρά, τον θεσμοθετημένο πυλώνα αποτροπής της όποιας επιβουλής κατά του νησιού.
Το 1974 αυτό δεν λειτούργησε. Και ίσως να μην λειτούργησε και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, κύρια λόγω της καχυποψίας των στελεχών της , δηλαδή των Κυπρίων στρατιωτικών, λόγω των γεγονότων του 1974.
Σήμερα όμως ο συγχρονισμός των Κυπριακών Ταξιαρχιών με το Ελληνικό Σύνταγμα με βάση την πεποίθηση του κ.Διοικητή, βρίσκεται σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο. Ίσως – με το δικό μου αισθητήριο – αυτό να οφείλεται και λόγω της παρουσίας του Αντιστρατήγου Ηλία Λεοντάρη στην θέση του Αρχηγού της Ε.Φ.
Γιατί όπως είπε και ο κ.Ταξίαρχος στην ομιλία του μετά την άσκηση, μπορεί το ένα δάκτυλο να είναι ικανό και γερό, αλλά από μόνο του δεν μπορεί να βαρέσει γροθιά.
Πρέπει σε κάθε περίπτωση να έχουμε εμπιστοσύνη στην ΕΛΔΥΚ αλλά αυτή από μόνη της δεν θα κερδίσει έναν ενδεχόμενο πόλεμο. Η ατσάλινη γροθιά θα πρέπει να είναι η Ε.Φ. και η ΕΛΔΥΚ ο αρωγός της, ο σύντροφός της.
Κλείνοντας θέλω να πω, ότι ένιωσα υπέροχα μιλώντας με τον Προκόπη Μαυραγάνη, όχι μόνο γιατί είναι ανοικτός και καθαρός στον λόγο και τις σκέψεις του, αλλά κύρια γιατί βλέπεις μπροστά σου ένα επαγγελματία στρατιωτικό με πατριωτικές αρχές, που δεν μασάει τα λόγια του, που δεν λέει πομπώδεις εκφράσεις και δεν είδε την μετάθεση του στην Κύπρο σαν μια ευκαιρία για καλύτερο μισθό και πιο μεγάλη προβολή για ατομικό όφελος.
Και βλέποντας τα στο πέτο του τα διακριτικά του απόφοιτου της σχολής βατραχανθρώπων, αλεξιπτωτιστών, χιονοδρόμων, κλπ κλπ, καταλαβαίνω πόσο ψηλά είναι ο πήχης για αυτόν που θα τον αντικαταστήσει σύντομα, στο τέλος της υπηρεσίας του στην Κύπρο.
Δεν θα ξεχάσω ακόμα κι όταν επαναπατριστεί, τον σεβασμό με τον οποίο περιέβαλε τον αείμνηστο Ταξίαρχο Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο, τελευταίο Στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΥΚ το 1974 και την φράση που είπε στον ΠτΔ κ.Αναστασιάδη στις αρχές της θητείας του: «Κύριε Πρόεδρε, φεύγοντας από το Στρατόπεδο, πείτε στους Κυπρίους αδελφούς μας, ότι η ΕΛΔΥΚ αν χρειαστεί θα πράξει το καθήκον της για την διασφάλιση της ελευθερίας τους, όπως έκαναν οι άνδρες της και το 1974 με τίμημα την ζωή τους».
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η ΜΑΧΗ-FREE PRESS της 18/3/2018 σελ.20-21)

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

Βιβλίο: ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ - Κριτικές

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις "ΠΕΛΑΣΓΟΣ" του Ιωάννη Χ. Γιαννάκενα, το 4ο βιβλίο μου, ένα Ιστορικό Μυθιστόρημα με τίτλο ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ και που είναι η συνολική εξιστόρηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας και Καταστροφής μέσα από τα μάτια ενός Θεσσαλονικιού έφεδρου Λοχία.

                                           
Προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ από την φανατική θεώρηση αυτού του μελανού κεφαλαίου της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας και να την αποδώσω με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντικειμενικότητα, κάτι που χαρακτηρίζει και τα προηγούμενα βιβλία μου για την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Ήδη το βιβλίο έλαβε τις πρώτες κριτικές του, τις οποίες και αναρτώ για την ενημέρωσή σας.

                                            

"Το Όνειρο που πνίγηκε στον Σαγγάριο γεννήθηκε, σε πρώτη 
του μορφή το 1204, όταν η Κωνστα- ντινούπολη αλώθηκε από τους Φράγκους. Ξαναήρθε στην σκέψη των Ελλήνων το 1453, όταν αλώθηκε η Πόλη από τους Τούρκους και έκτοτε ο Έλληνας κρατούσε στην ψυχή του το όνειρο των Χαμένων Πατρίδων. Όταν κατέρρευσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν τον διαμελισμό της, κατά τα συμφέροντά τους. Στάλθηκε τότε Ελληνικός Στρατός στην Ιωνία. Ακολούθησαν πολλά εγκληματικά λάθη που αναφέρονται επακριβώς και με μια πρωτόγνωρη αντικειμενικότητα από τον συγγραφέα στο βιβλίο, που έγιναν και η αιτία η Μεγάλη Ιδέα να σβήσει και οι εκεί Έλληνες να μαζέψουν τα υπολείμματα της αξιοπρεπείας τους κα να γυρίσουν στην κυρίως Ελλάδα. Το 1923 χάθηκε ο ένας πνεύμονας της Ελλάδος και έκτοτε η Ελλάδα είναι ανάπηρη. Στο βιβλίο βλέπουμε έναν συγγραφἐα ώριμο, με μία στρωτή γλώσσα, που αναλύει με αντικειμενικότητα στην κρίση του, την Ιστορία από το 1919 έως το 1922, και μέσα από τα μάτια ενός απλού λοχία θα δούμε και θα διαβάσουμε την Ιστορία. Ο λοχίας είναι ένας νέος άνδρας που θα βρεθεί, από ένα απλό χωριό της Θεσσαλονίκης, στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη, η οποία δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Θα βρεθεί να προελαύνει προς την Ανατολή, την άγονη και άνυδρη Αλμυρά Έρημο, και να περιγράφει με λεπτομέρειες τις συνθήκες διαβίωσης των στρατιωτών και τις βαρβαρότητες των Τούρκων εναντίον των Χριστιανών (αιχμαλώτων και αμάχων). Συνεχίζει με την μάχη στον Σαγγάριο και την κατάρρευση του Μετώπου. Κυρίως περιγράφει τον πόνο και τον μαρασμό του Έλληνα, σαν ανθρώπου που μεγάλωσε με τις διηγήσεις των παππούδων του για την Κωνσταντινούπολη και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά.

Επιστρέφοντας στην Θεσσαλονίκη ο λοχίας, νικημένος αλλά όχι ντροπιασμένος, δεν θα κατεβεί, αλλά θα συνεχίσει με το τραίνο προς τον Έβρο, όπου εκεί έχει δημιουργηθεί η Στρατιά του Έβρου, με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης. Οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για αυτό το εγχείρημα, αλλά οι παππούδες μας δεν το τόλμησαν.[...] Σε αυτό το βιβλίο βλέπουμε έναν διαφορετικό Δημητριάδη, φοβερά περιγραφικό, σε βαθμό να νιώθεις ότι ζεις κάθε σκηνή του έργου ως συμμετέχων και ταυτόχρονα να μαθαίνεις Ιστορία, ζώντας όπως προανέφερα πραγματικά γεγονότα με απόλυτη εντιμότητα..."
Ιωάννης Κακολύρης, Ιστορικός Ερευνητής, Συγγραφέας, τ.Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Αγαπητέ Κωνσταντίνε,
Σε ευχαριστώ για το βιβλίο που έγραψες «Το όνειρο πνίγηκε στον Σαγγάριο»,
Κολακεύομαι να πιστεύω ότι έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία για την τραγωδία μέσα σε απίθανους ηρωισμούς, του 1922, η οποία στιγμάτισε και στιγματίζει και θα στιγματίζει πολλές γενιές Ελλήνων.
Μέσα στο πολύ ώριμό ιστορικό μυθιστόρημά σου και χωρίς ίχνος προκατάληψης απέδωσες την πικρή πραγματικότητα η οποία εκτός των άλλων είναι και ένα μάθημα για το σήμερα ,μιας και η σημερινή Τουρκία με το – δυστυχώς - απίστευτο μίσος της για ότι είναι ελληνικό, αναμιμνήσκεται εκείνων των ημερών, λές και δεν έχει περάσει ούτε μια ημέρα εδώ και 96 χρόνια.
Και ενώ η ιστορία έχει πλέον καταλήξει ότι ο διχασμός του 1915, ο οποίος βαραίνει πολλούς ώμους, οδήγησε στην καταστροφή , όπως ο εμφύλιος του 1946-49, ο οποίος επίσης βαραίνει πολλούς ώμους, οδήγησε στην καταστροφή του 1974.., κατορθώνεις να περιγράψεις τους ηρωισμούς και τις αθλιότητες χωρίς πάθος σαν ένας πολύ καλός παραγωγός ενός αντικειμενικού ιστορικού ντοκιμαντέρ.
Η προσφορά σου για τον σημερινό αναγνώστη είναι τεράστια και για το επίκαιρο της υπόμνησης της εθνικής μας ατυχίας να συνορεύουμε με ένα κράτος παρία και προσβολή της ανθρωπότητας αφού απεργάζεται σήμερα ακόμα και την ευτυχία του ίδιου του λαού της….
Ας γίνει , εύχομαι, η λιτή, γλαφυρή και αντικειμενική σου περιγραφή ένα ακόμη μάθημα στις εδώ και πολλά χρόνια και στην Αθήνα και στην Λευκωσία ηγεσίες μας αλλά και στον Λαό μας ότι επί τέλους είμαστε μόνοι και πρέπει να στηριζόμαστε ΜΟΝΟ στις δικές μας δυνάμεις όπως μας δίδαξε εδώ και 2,500 χρόνια ο Δημοσθένης.
Αγαπητέ Κωνσταντίνε, πάλι σε ευχαριστώ για το πολύτιμο πόνημά σου και εύχομαι να το διαβάσουν πολλοί Έλληνες, από την ηγεσία μέχρι τον απλό αναγνώστη,
Αθήνα 13 Μαρτίου 2018,
Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού, επικεφαλής των Δυνάμεων Αμύνης της Εθνικής Φρουράς κατά την υπεράσπιση της Λευκωσίας στον Αττίλα ΙΙ το 1974.
"...Kωνσταντίνε, ειλικρινά λυπάμαι που δεν έχω τα χρήματα να το γυρίσω ταινία αυτό το βιβλίο!
Θα ήταν ότι πιό διδαχτικό για τον Έλληνα του σήμερα... Ειλικρινά! 
Μπράβο!"


Δημήτρης Κολλάτος, Σκηνοθέτης, Συγγραφέας

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Διάβαζα ένα μακροσκελέστατο άρθρο-κριτική για την πορεία του Νικολάου Πλαστήρα, από κάποιον που σίγουρα δεν πλημμύριζε από φιλο-βενιζελικά αισθήματα. Προσπαθούσε να αποδείξει ότι ο Πλαστήρας ήταν ...προδότης και οτι εξ αιτίας της δειλίας του επέστη η ρήξη του μετώπου και επήλθε η καταστροφή.
Το χειρότερο έργο που μπορεί να προσφέρει κάποιος στην Πατρίδα του, είναι να βγάλει τις εμμονές τους και τα κολλήματά του και να προσπαθεί να τις μεταδώσει στους άλλους σαν θέσφατο Ιστορικής πραγματικότητας. 
Τον Πλαστήρα για πολλά μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς. Όχι όμως για δειλία. 
Εγώ διαβαζοντας επισταμένως την ιστορία της Μικρασιατικής Εκστρατείας δεν είδα πουθενά Διοικητή Συντάγματατος να βρίσκεται στις σκοπιές μαζί με τους τσολιάδες του, να κλαίει όταν έχανε μεγάλο αριθμό ανδρών, να σκέφτεται πως θα σώσει τον κόσμο και τους πολεμιστές του και εν κατακλείδι να εκτελεί καθήκοντα "ποιμενικού κυνός" σε ένα στράτευμα που βάδιζε διαλυμένο προς την θάλασσα.
Την απάντηση για τον Πλαστήρα την δίνουν οι ίδιοι οι Τούρκοι. Δεν ονόμασαν "Καραμπιμπέρ" ούτε τον Τρικούπη, ούτε τον Πρίγκιπα Ανδρέα. Δεν ονόμασαν "Σεϊταν Ασκερ" μονάδες που αυτοδιαλύθηκαν επειδή οι Διοικητές τους ήταν ανίκανοι.
Ο Πλαστήρας πλήρωσε το τίμημα της Δίκης των Οκτώ, όπου εκτελέστηκαν οι Έξι. Και εκεί εδράζεται το μένος τους.
Κάποιοι - όπως αυτός του οποίου το δήθεν ιστορικό κείμενο διάβαζα - μιλούν για σπουδή του Πλαστήρα να φτασει στην θάλασσα και να μπει στα καράβια για να έλθει στην Αθήνα να κάνει την Επανασταση με σκοπό να επαναφέρει τον Βενιζέλο.
Αν αυτό ήταν αλήθεια δεν θα είχε μείνει με τους τελευταίους Ελληνες Στρατιώτες να επιβιβαστεί σχεδόν τελευταίος αφού πρώτα έδωσε την Μάχη στον Σταυρό της Ερυθραίας.
Όσο για την Δίκη των Οκτώ, εγώ πρώτος είπα ότι η Δίκη ήταν μια Δίκη-Νομική παρωδία, η οποία έγινε για να υπάρξει η Λύτρωση από το άγος της ήττας. Αλλά μην αγιοποιούμε και τους κατηγορούμενους έτσι; Μπορεί ο Πρωτοπαπαδάκης να μην έφταιξε στο μέγεθος που έφταιξαν οι υπόλοιποι, αλλά δεν ήμουν εγώ που υπέγραψα Βασιλικό Διαταγμα ένα μήνα προ της Καταστροφής που απαγόρευα σε Έλληνες Πολίτες να διεκπεραιώνουν προς την Ελλάδα "αλλοδαπούς" πολίτες (και οι Σμυρνιοί μη εντασσομένης της Σμύρνης στην Ελληνική Επικράτεια, εθεωρούνταν "αλλοδαποί"), αφήνοντας τους Σμυρνιούς στο μαχαίρι του Κεμάλ.
Παρά ταύτα πιστεύω ότι ο Πλαστήρας έκανε μεγάλα λάθη. Η εμμονική προσήλωσή του στον Βενιζέλο και τον Βενιζελισμό, τον κατεστρεψε και του θόλωσε πολλάκις την σκέψη. Απόδειξη η η Συνθήκη στα Μουδανιά, μετά αυτής η αποτροπή του Παγκαλου να ορμήσει κατά της Ανατολικής Θράκης με την ανασυσταθείσα Στρατιά Εβρου, αλλά και η αποδοχή της Συνθήκη της Λωζάνης. 
Απόδειξη το Κίνημα του '35, όπου ο Βενιζέλος έβγαλε την ουρά του και την πλήρωσαν άλλοι. Αλλοι με την ζωή τους (Τσιγάντες, Παπούλας κλπ) άλλοι με πολυετείς φυλακίσεις και άλλοι με εξορίες.
Η στάση του σε ότι αφορά τον Πόλεμο του 1941 κατά των Γερμανών δεν διαφέρει από αυτήν την Ιωάννου Μεταξά. Ο Μεταξάς τι είχε πει στους Αγγλους: Αν οι Γερμανοί μας επιτεθούν θα αμυνθώμεν. Το επιτάσσει η Ιστορία μας. Αλλά είμαι πεπεισμένος ότι οι Γερμανοί δεν θα επιτεθούν ενόσω τηρούμε στάση ουδετέραν απέναντί των (ήξερε και το έλεγε). Αν κύριοι, θελήσετε να σπάσετε την ουδετερότητά μας (απευθυνόμενος στους Άγγλους) θα το κάνετε με αποβίβαση επί Ελληνικού εδάφους των αναγκαίων Μεραρχιών μετά του οπλισμού των δια να αμυνθώμεν.
Ε το ίδιο περίπου είπε και ο Πλαστήρας - που οι εχθροί του το διόγκωσαν ώστε να τον εμφανίσουν ως Προδότη.
Ξέροντας τι καθαρματα ήταν οι Αγγλοι (από την σταση τους στην Μικρά Ασία και μετέπειτα) στην περιβόητη επιστολή του αυτό λέει. Να μην πολεμήσουμε τους Γερμανούς προς χάριν των σχεδίων της Αγγλίας, που θέλουν να μας εμπλέξουν χωρίς αυτοί να θυσιάσουν κάτι (κι όντως οι Άγγλοι έσπασαν την ουδετερότητα μας και προκάλεσαν την επιθεση των Γερμανών με μόνο μερικές Ταξιαρχίες Νεοζηλανδών και Κογκολέζων... χωρίς βαρύ οπλισμό και αεροπορία).
Και οι επικριτές του Πλαστήρα ξεχνούν ποιός ανέλαβε την κρίσιμη περίοδο των Δεκεμβριανών να βγάλει τα κάστανα απο την φωτιά - διότι ξέροντας τους κομμουνιστές από την δράση τους στο Μικρασιατικό Μετωπο ήταν άκαμπτος αντικομμουνιστής - και να προκαλέσει το γνωστό ρηθέν υπό των ΕΑΜιτών "Τι Παπαγος τι Πλαστήρας" λίγο αργότερα με την ΕΠΕΚ.
Ο λιτός τρόπος ζωής του, ήταν δείγμα ανθρώπου έντιμου, πατριώτη, που αγάπησε αυτόν τον τόπο. Και είναι ντροπή όταν κάποιοι ΗΛΙΘΙΟΙ κολλημένοι προσπαθούν να τον αποκαθηλώσουν παρά τα όσα πρόσφερε, μόνο και μόνο επειδή μέχρι το τέλος του βίου του υπήρξε ένας αμετανόητος Βενιζελικός.
Για τον Κονδύλη που ήταν δέκα φορές πιό αντιβασιλικός από τον Πλαστήρα δεν λενε τίποτα, γιατί σαν σουπιά που ήταν (γενναίος αλλά και "πολιτική σουπιά") μόλις κατάλαβε που πάει το πράγμα μεταπήδησε στο φιλο-βασιλικό στρατόπεδο και αναβαπτίστηκε στην πολιτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. ΟΜΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΥΞΙΔΑ ΣΟΥ.

Σάββατο, 6 Ιανουαρίου 2018

Καλό ταξίδι Αργύρη!

-Κωνσταντίνε, δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά αν οι Έλληνες μάθουν καμμιά αλήθεια για το 1974 στην Κύπρο, μόνο από σένα και από μένα θα τη μάθουν!
(λόγια του Αργύρη Χάλαρη προς εμένα στην παρουσίαση του βιβλίου μου στο Polis Art Cafe' στην Αθήνα στις 30/11/2017, παρουσία του κου Γιώργου Μανωλά βετεράνου της Α' ΜΚ το 1974 και της κόρης του Υποδιοικητή της ίδιας μοίρας του 1974, κας Κλαίρης Αβραμίδη)
ΕΙΜΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΣ...
Ο καλός μου φίλος Αργύρης Χάλαρης, "έφυγε" ξαφνικά από κοντά μας σήμερα το πρωΐ, προδωμένος από την καρδιά του.
Ένας λεβέντης Λοκατζής της Α' ΜΚ που στάλθηκε στην Κύπρο με την Αποστολή ΝΙΚΗ των Νοράτλας (μετονομασθείσας σε 35 ΜΚ στην Κύπρο), δεν είναι πιά κοντά μας.
Ωραίος Ελληνας και υπέροχος οικογενειάρχης.
Ήταν δημιουργός και διαχειριστής της Ιστοσελίδας "ΚΥΠΡΟΣ-ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ και ΓΕΓΟΝΟΤΑ" και μέσα από αυτή προσπαθούσε να φωτίσει όλα τα σκοτεινά σημεία της Κυπριακής Προδοσίας το 1974, αλλά και στις περιόδους πριν από τότε.
Καλή αντάμωση ΚΟΜΜΑΝΤΟ, στο τελος και της δικής μας διαδρομής...
Κ.Δ.



Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Σήμερα διενεργήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας "Η ΜΑΧΗ - FREE PRESS" μια σύντομη δημοσκόπηση στην εορταστική οδό Λήδρας, από τις 12.00 - 15.00
Το δείγμα αποτελείτο από περαστικούς (άνδρες μόνο) ηλικίας 18-69 ετών από διάφορα κοινωνικά στρώματα. Η επιλογή μόνο ανδρών ήταν λόγω της φύσεως της ερώτησης που κατά βάσιν οι γυναίκες δεν μπορούν να αξιολογήσουν.
Το δείγμα αποτελείτο από:
********************
ΗΛΙΚΙΕΣ: 
18-38     92 ατομα
39-58   258 ατομα
59-69     50 ατομα
********************
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ:
Κυβερν. Υπάλληλος 76 ατομα
Ιδιωτ. Υπάλληλος   167 ατομα
Επιχειρηματίας        69 ατομα 
Εισοδηματίας           14 ατομα 
Ανεργος                    74 ατομα
*******************

Η ερώτηση της δημοσκόπησης ήταν ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ:
"Πόσο εμπιστοσύνη έχετε στην ΕΛ.ΔΥ.Κ., ως δύναμη αποτροπής των Τουρκικών επεκτατικών επιδιώξεων στο νησί;"
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:
Πολύ Μεγάλη 34% (136/400)
Μεγάλη           39% (157/400)
Μέτρια            12% (47/400)
Καθόλου         15% (60/400)
ΔΞ/ΔΑ               0% (0/400)
********************

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Καθίσταται σαφές ότι πλέον με τον πιό κατηγορηματικό τρόπο οι Κύπριοι πολίτες, θεωρούν την ΕΛΔΥΚ σοβαρό αποτρεπτικό παράγοντα της Τουρκικής επεκτατικής απειλής. Όταν το 73% την θεωρεί από Πολύ Μεγάλη έως Μεγάλη, σημαίνει ότι η ευθύνη στις πλάτες του Διοικητή της Σχη ΠΖ Προκόπη Μαυραγάνη είναι μεγάλη. Σημαίνει όμως και κάτι ακόμα...
Οτι νιώθει την ΕΛΔΥΚ του Συνταγματάρχη Μαυραγάνη και των Αντισυνταγματαρχών Διοικητών των Μηχανοκίνητων Ταγμάτων της, ως μια ασφάλεια, κάπου που μπορούν να ακουμπήσουν. Τα Ιστορικά στοιχεία για την ΕΛΔΥΚ του Σταυρουλόπουλου το 1974, ίσως να συνηγόρησαν σε αυτό, αλλά σίγουρα τα αποτελέσματα της Εκπαίδευσης των Ελδυκαρίων τα τελευταία χρόνια δεν έχουν περάσει απαρατήρητα από τον Κυπριακό Ελληνισμό. Ξεκάθαρη απόδειξη η δημοσκόπηση.

από τον Κώστα Δημητριαδη