ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΝΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Της Γυναίκας που γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου ετησίως, αξίζει να υπενθυμιστούν οι αγώνες που δίνει η γυναίκα ανά τα χρόνια

- έως και σήμερα - προκειμένου να διεκδικήσει το δικαίωμα σε ένα από τα βασικότερα αγαθά και αναπόσπαστο κομμάτι της δημοκρατίας για τον άνθρωπο: Την ελευθερία. Ελευθερία βούλησης, ελευθερία λόγου, ελευθερία στην εργασία, δικαίωμα ψήφου κλπ.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν είναι μια γιορτή, είναι μια υπενθύμιση για όλες εκείνες τις φορές που απαξιώθηκε η γυναικεία υπόσταση αλλά και για εκείνες που μέσα από συλλογικούς και σκληρούς αγώνες,  εκτιμήθηκε. Είναι μια υπενθύμιση για την μάχη που έχουν δώσει τα κινήματα για τα δικαιώματα των γυναικών.  Όλα ξεκίνησαν στις 8 Μαρτίου το 1857 στην Νέα Υόρκη, όταν εκατοντάδες εργάτριες εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας, διαδήλωναν για ευνοϊκότερες συνθήκες εργασίας.
Έπειτα το 1908, 15.000 γυναίκες διαδήλωσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης με κίνητρο το δικαίωμα ψήφου, μείωση εργασιακών ωραρίων αλλά και υψηλότερους μισθούς.
Ένα χρόνο αργότερα και ύστερα από παρότρυνση της φεμινίστρια και αρχηγού του γυναικείου τμήματος του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας, Κλάρα Ζέτκλιν, καθιερώθηκε παγκοσμίως η Ημέρα της Γυναίκας.
Στην Αμερική, το αίτημα για την καθιέρωση της ημέρας αυτή έγινε δεκτό το 1975.
Μέτα την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης ο Βλάντιμιρ Λένιν πείστηκε από την μπολσεβίκα Αλεξάνδρα Κολλοντάι να καθιερώσει την Ημέρα της Γυναίκας ως επίσημη αργία.

Ένα από τα δικαιώματα που προσπάθησε η γυναίκα να διεκδικήσει και αγωνίστηκε για να αποκτήσει είναι το δικαίωμα στην ψήφο.
Στην Ελλάδα, επί δεκαετίες οι γυναίκες αγωνίζωνταν προκειμένου να αποκτήσουν την πρόσβαση στην κάλπη.
Η αρχή έγινε στις 11 Φεβρουαρίου του 1934 όπου δόθηκε το εκλογικό δικαίωμα σε κάποιες γυναίκες, με την προϋπόθεση ότι έχουν συμπληρώσει τα 30 έτη και διέθεταν απολυτήριο Δημοτικού. Από τις 2.655 γυναίκες στην κάλπη πλησίασαν οι τελικά μόνο 439 γυναίκες. Μάλιστα γνωστή ηθοποιός η Μαρίκα Κοτοπούλη, αρνήθηκε την ευκαιρία να ψηφίσει τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι ψήφο θέλουν μόνο όσες είναι άσχημες και όσες δεν θέλουν να κάνουν παιδιά.
Το δικαίωμα ψήφου στις βουλευτικές εκλογές για τις γυναίκες θεσπίστηκε στις 28 Μαΐου του 1952. Εν τέλει όμως δεν συμμετείχαν στις εκλογές του Νοέμβρη καθώς οι εκλογικοί κατάλογοι δεν είχαν ενημερωθεί. Ωστόσο το 1953 σε επαναληπτική εκλογή στην Θεσσαλονίκη εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής, Ελένη Σκούρα του Κόμματος “Ελληνικός Συναγερμός”. Μαζί με την Βιργινία Ζάννα από το “Κόμμα των Φιλελεύθερων” υπήρξε από τις πρώτες υποψήφιες για βουλευτικό αξίωμα. Στις 19 Φεβρουαρίου του 1956, οι γυναίκες κατάφεραν να συμμετάσχουν κανονικά στις εκλογές, όπου η Λίνα Τσάλδαρη της ΕΡΕ με την Βάσω Θανασέκου της “Δημοκρατικής ‘Ενωσης” εκλέχτηκαν στην Βουλή.
Τα πολιτικά δικαιώματα των γυναικών μπήκαν πρώτη φορά στο επίκεντρο χάρις το φεμινιστικό κίνημα με σημαντικότερη μορφή την Καλλιρόη Παρρέν, δημοσιογράφο και εκδότρια του περιοδικού “Εφημερίς των Κυριών” και μια από τις πρώτες Ελληνίδες φεμινίστριες.

Το δικαίωμα στην ψήφο αποτέλεσε κίνητρο για “αιματηρούς” αγώνες πριν έναν αιώνα στην Βρετανία.Στις 6 Φεβρουαρίου του 1918 το βρετανικό κοινοβούλιο υιοθέτησε τον “Νόμο του 1918 για λαϊκή εκπροσώπηση” όπου γυναίκες άνω των 30 μετέβησαν στην κάλπη για να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα.
Ωστόσο χρειάστηκε μια δεκαετία για να αποκτήσουν οι γυναίκες το δικαίωμα του εκλέγειν, κανονικά, σε ηλικία 21 ετών.
Το 1918 ακολούθησαν και άλλες χώρες όπως η Αυστρία και η Γερμανία στο δικαίωμα ψήφου των γυναικών.  Οι σουφραζέτες (υποτιμητικός όρος που επινοήθηκε από την Daily Mail το 1906 για να χαρακτηρίσει τις γυναίκες, μέλη του κινήματος για το δικαίωμα της γυναίκας στην ψήφο) οι οποίες είναι μέλη της οργάνωσης Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών και ακτιβίστριες, κατάφεραν να με την δράση τους να αλλάξουν όλα τα δεδομένα για τις γυναίκες και το δικαίωμα στην ψήφο. Οι ίδιες κυρίως κατέφευγαν σε πιο ριζοσπαστικές και βίαιες μεθόδους όπως εμπρησμούς, σπάσιμο βιτρινών, βόμβες κτλπ. Το πιο χαρακτηριστικό γεγονός που αφορά την δράση τους ήταν η βομβιστική επίθεση στην κατοικία του πρωθυπουργού Ντέιβιντ Λόιντ Τζορτζ το 1913. Οι γυναίκες αυτές προέρχονταν από αστικά στρώματα, ωστόσο η Έμελιν Πανκχερστ, ηγέτιδα του βρετανικού αυτού κινήματος των σουφραζέτων επιστράτευε γυναίκες της εργατική τάξης του εργοστασίου κλωστοϋφαντουργίας.
Οι γυναίκες έδωσαν το παρόν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με την Έμελι Πανκχερστ να καλεί τις συναγωνίστριες της να συμμετέχουν στον αγώνα του πολέμου. Στο τέλους του πολέμου υιοθετήθηκαν και οι πρώτες μεταρρυθμίσεις για ίσα δικαιώματα, ενώ μάλιστα και σύμφωνα με ιστορικούς η συμμετοχή στον πόλεμο συνέβαλε – κυρίως – στην υιοθέτηση του νόμου του 1918.

 Η συμβολή των γυναικών επεκτάθηκαν και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Κατά τα χρόνια της επίθεσης από τους Ιταλούς και της ναζιστική κατοχής. Το 1940 – 1944 οι γυναίκες συμμετείχαν ενεργά ως αντάρτισσες στον εθνοαπελευθερωτικό αγώνα και μέσω της αντίστασης του ΕΑΜ προχώρησαν σε μαζική δράση.
Το 1944 ήταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε ψήφισμα από γυναίκες για την εκλογή εθνικού συμβουλίου. Το δικαίωμα δόθηκε με διάταγμα της Κυβέρνησης του Βουνού και αναδείχθηκαν ως αντιπρόσωποι στο Ελληνικό Συμβούλιο 5 γυναίκες.
Δύο χρόνια μετά ιδρύθηκε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Γυναικών από 35 γυναικείου συλλόγους και οργανώσεις. Το Πρώτο Πανελλήνιο Συνέδριο της ΠΟΓ παραδόθηκε στην Βουλή με διακήρυξη για τα ίσα πολιτικά δικαιώματα και στα δύο φύλα. Η ΠΟΓ έμεινε ενεργή επί δύο έτη συγκεντρώνοντας δεκάδες χιλιάδες γυναίκες.

Σήμερα ίσως να μην πραγματοποιούνται επαναστατικοί και ολοκληρωτικοί αγώνες αλλά ανά τον κόσμο ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ενώνουν τις φωνές του για ίσα δικαιώματα. Κατά καιρούς οργανώνονται σποραδικές διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες ενάντια στην πολιτική του Αμερικανού Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ συνεχίζονται στις ΗΠΑ ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Άλλο πρόσφατο γεγονός είναι η διαμαρτυρίες στην Κωνσταντινούπολη όπου πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις για “ελευθερία αλλά και διαδηλώσεις προς μνήμην της Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Διότι ακόμη και σήμερα οι γυναίκες στον Δυτικό Κόσμο αντιμετωπίζουν ακόμη την μάστιγα των έμφυλων διαφορών.
Ακόμη χειρότερη είναι η κατάσταση στην Ανατολή και στον Ισλαμικό Κόσμο, για αυτό το λόγο η Ημέρα της Γυναίκας δεν θα έπρεπε να λαμβάνεται υπόψιν ως μια γιορτή αλλά υπενθύμιση για τους παραπάνω αγώνες αλλά και ακόμα περισσότερους, όπως επίσης περισσότερα και ίσα δικαιώματα και σεβασμό, που θα πρέπει να αποκτήσουν οι γυναίκες σε όλες τις χώρες του χάρτη, αντί για τριαντάφυλλα.

ΕΛ.ΔΥ.Κ.: Εμείς θα κάνουμε το καθήκον μας. Αλλά φτάνει αυτό;

του Κωνσταντίνου Δημητριάδη

Πριν από περίπου ενάμιση μήνα, η εφημερίδα μας έκανε μια δημοσκόπηση στην οδό Λήδρας, ανάμεσα σε Κύπριους πολίτες, όπου από τα αποτελέσματά της διαπιστώσαμε την άκρα εμπιστοσύνη του Κυπριακού λαού, με ποσοστά «σοβιετικού τύπου», στον αποτρεπτικό ρόλο της ΕΛΔΥΚ απέναντι στην αισχρή Τουρκική βουλιμία.
Είναι αντιληπτό ότι αυτή η εμπιστοσύνη πηγάζει από τα γεγονότα του 1974, όπου η ΕΛΔΥΚ κράτησε τους Τούρκους μακριά από την πόλη της Λευκωσίας, πολεμώντας τους σε έναν άνισο αγώνα και θυσιάζοντας με τιμή περίπου 100 παλληκάρια από την Μητέρα Ελλάδα, για να παραμείνει η κυρίως Λευκωσία πρωτεύουσα του Κυπριακού Κράτους, σε μια τραγική στιγμή που όλα μα όλα έμοιαζαν χαμένα.Προσκλήθηκα από την Διοίκηση της ΕΛΔΥΚ, να παρακολου- θήσω την ‘Ασκηση με αληθινά πυρά του 1oυ Μ/Κ Τάγματος, που εδρεύει στον Άγιο Ιωάννη, για να αντιληφθώ και εγώ ότι το «πνεύμα του 1974» ζει μέχρι σήμερα, μέσα στα στήθη όλων όσων φέρουν το «Ελδυκόσημο».
Ήταν μια άσκηση που η Διοίκηση έφερε τις εκπαιδευόμενες δυνάμεις της, στα όρια τους, χρησιμοποιώντας ότι πιο περίπλοκο μπορεί να συμβεί σαν σενάριο μάχης. Και βέβαια αυτό θα μπορούσε να εξηγηθεί σε μια μονάδα που οι οπλίτες θητείας της θα υπηρετούσαν 22 μήνες – όπως την εποχή μου – αλλά μοιάζει αδιανόητο να περιμένεις επιτυχία από οπλίτες θητείας των 9 μηνών, που ακόμα δεν πρόλαβαν να μάθουν «τα κατατόπια», ακόμα και στο ίδιο τους το Τάγμα.
Η άσκηση είχε την ονομασία «ΤΑΜΣ ΥΔΑΣΠΗΣ 2018» και πήρε αυτήν την κωδική ονομασία από τον ποταμό Υδάσπη και την ομώνυμη μάχη μεταξύ του μαίτρ των πολεμικών ελιγμών Μεγάλου Αλεξάνδρου, εναντίον του Ινδού βασιλέα Πώρου, το 326 π.Χ., όπου ο Έλληνας Στρατηλάτης εγκλώβισε τις εχθρικές δυνάμεις και ακύρωσε κάθε επιθετική ενέργειά τους.
Η άσκηση αυτή κατέδειξε την εξαίρετη συνεργασία και αλληλεγγύη μεταξύ των Δυνάμεων της Εθνικής Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ. Η εμπλοκή της Ελληνικής Δύναμης αποδυνάμωσε την εχθρική (τουρκική) επίθεση κατά των ταγμάτων της Κυπριακής Ταξιαρχίας, έτσι ώστε να υπάρξει σημαντικός χρόνος για την ενίσχυσή τους με τις εφεδρείες της, που χρειάζονταν κάποιο χρόνο για να λάβουν θέσεις μάχης και να αμυνθούν αποτελεσματικά.
Στον αγώνα ενεπλάκησαν με ίδια μέσα μόνο, οι άνδρες της ΕΛΔΥΚ, μόνιμα στελέχη και άνδρες θητείας, χρησιμοποιώντας τα οπλικά συστήματα που έχει διαθέσει η Ελλάδα στην άμυνα της  Κύπρου, βάσει των εν ισχύ Συνθηκών.
Όλμοι, Α/Τ βλήματα, τεθωρακισμένα οχήματα, έλαβαν μέρος σε ένα πανηγύρι από αληθινό ατσάλι και φωτιά, σε έναν τέτοιο συντονισμό που αποδεικνύει περίτρανα την ορθή κρίση του Κύπριοι πολίτη της οδού Λήδρας, που έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στο Ελληνικό Σύνταγμα πριν από 45 μέρες.

 Αυτό που προκάλεσε το ενδιαφέρον μου, με τις όποιες γνώσεις έχω πάνω στα στρατιωτικά θέματα, ήταν το γεγονός ότι οι Επιτελείς της ΕΛΔΥΚ είχαν σχεδιάσει και είχαν προβλέψει όλα τα ακραία σενάρια αντίδρασης του εχθρού, πράγμα που αποδεικνύει ότι «ΠΟΤΕ ΠΙΑ δεν θα μας ξαναβρούν στον ύπνο».
Η «αντεπίθεση εκτός τοποθεσίας», αποτελεί μια επιχείρηση υψηλού ρίσκου, που φέρνει επιτελείς και μαχόμενους να κινούνται σε οριακά επίπεδα σχεδιασμού και εκτέλεσης και εκτελείται συνήθως εναντίον εχθρικών δυνάμεων που βρίσκονται στο στάδιο της προπαρασκευής, για εκτόξευση κυρίας επίθεσης. Αυτή η επιχείρηση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ και πουθενά από τις Ελληνικές και Κυπριακές Δυνάμεις κατά των Τούρκων το 1974, εκτός της περίπτωσης της επίθεσης της ΕΛΔΥΚ στο Κιόνελι, που όμως δεν είχε σχεδιαστεί με αυτόν τον αντικειμενικό σκοπό.
Η εκτέλεση των πυρών υποδειγματική, ο επαγγελματισμός στο κατακόρυφο και η προσήλωση στον στόχο να έχει επιτυχία η άσκηση, ήταν κάτι που διέκρινε πέραν από την Διοίκηση των εμπλεκόμενων τμημάτων του 1^ου Τάγματος και όλα τα στελέχη του. Πράγμα πρωτόγνωρο και βέβαια η καλύτερη απάντηση για όσους μιλούν για Στρατιωτικούς που νιώθουν Δημόσιοι (Κυβερνητικοί) Υπάλληλοι. Η παρακολούθηση της αγωνίας τους κάθε στελέχους που ζούσε αυτήν την άσκηση ήταν και η καλύτερη απάντηση σε όλους αυτούς τους ασκούντες κριτική εκ του καναπέ ή υπό τον θόρυβο των ζαριών στο τάβλι του καφενέ.
ΚΑΙ ΕΔΩ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΜΟΥ.
Μετά το πέρας της άσκησης που διήρκεσε περίπου 90 λεπτά, είχα την χαρά και την τιμή να συνομιλήσω με τον Διοικητή του Συντάγματος, μόλις προαχθέντα σε Ταξίαρχο κατ’ εκλογήν, Προκόπη Μαυραγάνη, στα πλαίσια της επικοινωνίας που είχαμε εγκαινιάσει με την άφιξη του στο νησί πριν περίπου δύο χρόνια.
Πρώτα από όλα πρέπει να πω, ότι η προαγωγή του σε Ταξίαρχο κατ’ εκλογήν και ειδικά για κάποιον που ανήκει στις Ειδικές Δυνάμεις, αποδεικνύει ότι το Ελληνικό Κράτος διαχρονικά, τοποθετεί ως Διοικητή των Ελληνικών Δυνάμεων στην Κύπρο, κάποιον από την «αφρόκρεμα» της στρατιωτικής ιεραρχίας, αντιλαμβανόμενο την κρισιμότητα της θέσης του. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι και οι δύο τελευταίοι Συνταγματάρχες, πρώην και νυν, Διοικητές του Ελληνικού Συντάγματος (Θεοδώρου Εμμανουήλ - Μαυραγάνης Προκόπιος), προήχθησαν και οι δύο, στις τελευταίες κρίσεις στον βαθμό του Ταξιάρχου «κατ’ εκλογήν».
Αποδεικνύεται ότι η Ελλάδα ανεξάρτητα από τα προβλήματά της, ανεξάρτητα από την οικονομική και κοινωνική της κρίση, ανεξάρτητα από τα προβλήματα του πολιτικού της συστήματος, στέλνει διαχρονικά στην Κύπρο, ότι καλύτερο έχει, είτε σε έμψυχο, είτε σε πολεμικό υλικό. Γιατί για την Ελλάδα μπορεί να ατόνισε «τυπικά» τις τελευταίες δεκαετίες – ιδιαίτερα μετά την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. - ο θεσμός του «ενιαίου αμυντικού δόγματος», όμως δεν εξαλείφθηκε και ούτε πρόκειται να εξαλειφθεί, ως γεωστρατηγική συνειδητή επιλογή, πολλώ δε μάλλον σήμερα όπου το Έθνος μας δέχεται απειλές και επιθέσεις από παντού και κύρια από τον «μόνιμο ταραχοποιό της γειτονιάς μας».
Ο Διοικητής της ΕΛΔΥΚ ως εκ της θέσεως του δεν δύναται να αποδέχεται και να δίνει συνεντεύξεις και δεν θέλησα αυτή η ολιγόλεπτη συζήτησή μας στο περιθώριο αυτής της άσκησης, να εκληφθεί έτσι.
Απλά θέλησα και εγώ να ενημερωθώ, για τα όσα η Διοίκηση πιστεύει για την ετοιμότητα της μονάδας να ανταπεξέλθει νικηφόρα στην αποστολή της, ειδικότερα τώρα, που ο ξιπασμένος «ψευτο-Σουλτάνος» απειλεί καθημερινά Ελλάδα και Κύπρο με πόλεμο και αναλώνεται σε υποτιμητικές για τον Ελληνικό Στρατό διαπιστώσεις και ανιστόρητες υπομνήσεις.
Χωρίς να θελήσω λοιπόν να φέρω σε δύσκολη θέση τον εκλεκτό αυτόν αξιωματικό, που το Ελληνικό Κράτος του εμπιστεύθηκε την κρίσιμη αυτή θέση του Διοκητή και που πρόσφατα τον προήγαγε στον βαθμό του Ταξιάρχου, ρώτησα ορισμένα πράγματα για να γνωρίζω και εγώ κατά πόσο θα πρέπει να νιώθω ασφαλής, εκεί στην άκρη του Αγίου Δομετίου όπου διαμένω, σε απόσταση αναπνοής από το τουρκικό φυλάκιο του “Υψώματος Cyta” και δύο βήματα από το σκλαβωμένο από το 1974 παλαιό Στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ και την κατεστραμμένη Σχολή Γρηγορίου (Grammar School).
Αυτό που μου έγινε άμεσα αντιληπτό από τον κ.Ταξίαρχο είναι το γεγονός, ότι η «φωτιά των Ελδυκάριων του 1974» είναι το φως που φωτίζει τον δρόμο στους Ελδυκάριους του 2018, με το ίδιο φρόνημα, την ίδια αίσθηση του χρέους και τον ίδιο πατριωτισμό, σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε.
Αυτό είναι το ένα από τα δύο καλά της υπόθεσης.
Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι το 2018 δεν είμαστε σχεδόν άοπλοι ή κατά κάποιο τρόπο ελλιπώς οπλισμένοι, όπως ήταν οι άνδρες των δύο ταγμάτων και του λόχου διοικήσεως του Συντάγματος, το 1974.
Παρά τις οικονομικές περικοπές που έχουν επιβληθεί από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας σε όλο το Στράτευμα στην Ελλάδα, η Μητέρα Πατρίδα αναγνωρίζοντας τον ρόλο της «ως Μητέρα» στερείται η ίδια, για να δίνει στα παιδιά της. Έτσι αυτές οι περικοπές δεν έγιναν τόσο αντιληπτές στην ΕΛΔΥΚ, μιας και το Κράτος φρόντισε και φροντίζει και για τον οπλισμό και για τις συνθήκες διαβίωσης των Στελεχών του και των Οπλιτών θητείας.
Αυτά όπως προανέφερα είναι τα δύο καλά της υπόθεσης.
Το μόνο κακό που υφίσταται, είναι η διαρκής εγρήγορση που υφίσταται σε αυτό το προσωπικό, εξ αιτίας της διαχρονικής ιταμής τουρκικής απειλής που αναγκάζει τα στελέχη να είναι διαρκώς «στην πρίζα» ακόμα και για το πιο αθώο – όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος - συμβάν.
Κάποτε ο Ταγματάρχης Δουράτσος στο Οχυρό Ρούπελ είχε πει σε έναν, μόλις μετατεθέντα εκεί νεαρό έφεδρο υπολοχαγό: «Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα να γυαλίζεις το όπλο σου και να περιμένεις».
Η ΕΛΔΥΚ όμως έχει καταφέρει τα τελευταία χρόνια το αντίθετο: Να είναι έτοιμη να δώσει το «θανάσιμο πρώτο χτύπημα στον εχθρό» (κατά τον Π.Κονδύλη) σε τακτικό επίπεδο, αν η Πολιτική Ηγεσία που αποφασίζει, το κρίνει ως θεμιτό και απαραίτητο.
Και κατάφερε και κάτι ακόμα. Να δημιουργήσει έναν δίαυλο αγαστής συνεργασίας στον σχεδιασμό και την εκτέλεση των αποστολών με την Εθνική Φρουρά, τον θεσμοθετημένο πυλώνα αποτροπής της όποιας επιβουλής κατά του νησιού.
Το 1974 αυτό δεν λειτούργησε. Και ίσως να μην λειτούργησε και τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, κύρια λόγω της καχυποψίας των στελεχών της , δηλαδή των Κυπρίων στρατιωτικών, λόγω των γεγονότων του 1974.
Σήμερα όμως ο συγχρονισμός των Κυπριακών Ταξιαρχιών με το Ελληνικό Σύνταγμα με βάση την πεποίθηση του κ.Διοικητή, βρίσκεται σε εξαιρετικά υψηλό επίπεδο. Ίσως – με το δικό μου αισθητήριο – αυτό να οφείλεται και λόγω της παρουσίας του Αντιστρατήγου Ηλία Λεοντάρη στην θέση του Αρχηγού της Ε.Φ.
Γιατί όπως είπε και ο κ.Ταξίαρχος στην ομιλία του μετά την άσκηση, μπορεί το ένα δάκτυλο να είναι ικανό και γερό, αλλά από μόνο του δεν μπορεί να βαρέσει γροθιά.
Πρέπει σε κάθε περίπτωση να έχουμε εμπιστοσύνη στην ΕΛΔΥΚ αλλά αυτή από μόνη της δεν θα κερδίσει έναν ενδεχόμενο πόλεμο. Η ατσάλινη γροθιά θα πρέπει να είναι η Ε.Φ. και η ΕΛΔΥΚ ο αρωγός της, ο σύντροφός της.
Κλείνοντας θέλω να πω, ότι ένιωσα υπέροχα μιλώντας με τον Προκόπη Μαυραγάνη, όχι μόνο γιατί είναι ανοικτός και καθαρός στον λόγο και τις σκέψεις του, αλλά κύρια γιατί βλέπεις μπροστά σου ένα επαγγελματία στρατιωτικό με πατριωτικές αρχές, που δεν μασάει τα λόγια του, που δεν λέει πομπώδεις εκφράσεις και δεν είδε την μετάθεση του στην Κύπρο σαν μια ευκαιρία για καλύτερο μισθό και πιο μεγάλη προβολή για ατομικό όφελος.
Και βλέποντας τα στο πέτο του τα διακριτικά του απόφοιτου της σχολής βατραχανθρώπων, αλεξιπτωτιστών, χιονοδρόμων, κλπ κλπ, καταλαβαίνω πόσο ψηλά είναι ο πήχης για αυτόν που θα τον αντικαταστήσει σύντομα, στο τέλος της υπηρεσίας του στην Κύπρο.
Δεν θα ξεχάσω ακόμα κι όταν επαναπατριστεί, τον σεβασμό με τον οποίο περιέβαλε τον αείμνηστο Ταξίαρχο Παναγιώτη Σταυρουλόπουλο, τελευταίο Στρατοπεδάρχη της ΕΛΔΥΚ το 1974 και την φράση που είπε στον ΠτΔ κ.Αναστασιάδη στις αρχές της θητείας του: «Κύριε Πρόεδρε, φεύγοντας από το Στρατόπεδο, πείτε στους Κυπρίους αδελφούς μας, ότι η ΕΛΔΥΚ αν χρειαστεί θα πράξει το καθήκον της για την διασφάλιση της ελευθερίας τους, όπως έκαναν οι άνδρες της και το 1974 με τίμημα την ζωή τους».
(δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Η ΜΑΧΗ-FREE PRESS της 18/3/2018 σελ.20-21)

Βιβλίο: ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ - Κριτικές

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις "ΠΕΛΑΣΓΟΣ" του Ιωάννη Χ. Γιαννάκενα, το 4ο βιβλίο μου, ένα Ιστορικό Μυθιστόρημα με τίτλο ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΠΝΙΓΗΚΕ ΣΤΟΝ ΣΑΓΓΑΡΙΟ και που είναι η συνολική εξιστόρηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας και Καταστροφής μέσα από τα μάτια ενός Θεσσαλονικιού έφεδρου Λοχία.

                                           

Προσπάθησα να αποστασιοποιηθώ από την φανατική θεώρηση αυτού του μελανού κεφαλαίου της Νεώτερης Ελληνικής Ιστορίας και να την αποδώσω με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αντικειμενικότητα, κάτι που χαρακτηρίζει και τα προηγούμενα βιβλία μου για την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο το 1974.
Ήδη το βιβλίο έλαβε τις πρώτες κριτικές του, τις οποίες και αναρτώ για την ενημέρωσή σας.

                                            

"Το Όνειρο που πνίγηκε στον Σαγγάριο γεννήθηκε, σε πρώτη του μορφή το 1204, όταν η Κωνστα- ντινούπολη αλώθηκε από τους Φράγκους. Ξαναήρθε στην σκέψη των Ελλήνων το 1453, όταν αλώθηκε η Πόλη από τους Τούρκους και έκτοτε ο Έλληνας κρατούσε στην ψυχή του το όνειρο των Χαμένων Πατρίδων. Όταν κατέρρευσε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν τον διαμελισμό της, κατά τα συμφέροντά τους. Στάλθηκε τότε Ελληνικός Στρατός στην Ιωνία. Ακολούθησαν πολλά εγκληματικά λάθη που αναφέρονται επακριβώς και με μια πρωτόγνωρη αντικειμενικότητα από τον συγγραφέα στο βιβλίο, που έγιναν και η αιτία η Μεγάλη Ιδέα να σβήσει και οι εκεί Έλληνες να μαζέψουν τα υπολείμματα της αξιοπρεπείας τους κα να γυρίσουν στην κυρίως Ελλάδα. Το 1923 χάθηκε ο ένας πνεύμονας της Ελλάδος και έκτοτε η Ελλάδα είναι ανάπηρη. Στο βιβλίο βλέπουμε έναν συγγραφἐα ώριμο, με μία στρωτή γλώσσα, που αναλύει με αντικειμενικότητα στην κρίση του, την Ιστορία από το 1919 έως το 1922, και μέσα από τα μάτια ενός απλού λοχία θα δούμε και θα διαβάσουμε την Ιστορία. Ο λοχίας είναι ένας νέος άνδρας που θα βρεθεί, από ένα απλό χωριό της Θεσσαλονίκης, στην κοσμοπολίτικη Σμύρνη, η οποία δεν είχε να ζηλέψει τίποτα από τις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Θα βρεθεί να προελαύνει προς την Ανατολή, την άγονη και άνυδρη Αλμυρά Έρημο, και να περιγράφει με λεπτομέρειες τις συνθήκες διαβίωσης των στρατιωτών και τις βαρβαρότητες των Τούρκων εναντίον των Χριστιανών (αιχμαλώτων και αμάχων). Συνεχίζει με την μάχη στον Σαγγάριο και την κατάρρευση του Μετώπου. Κυρίως περιγράφει τον πόνο και τον μαρασμό του Έλληνα, σαν ανθρώπου που μεγάλωσε με τις διηγήσεις των παππούδων του για την Κωνσταντινούπολη και τον Μαρμαρωμένο Βασιλιά.

Επιστρέφοντας στην Θεσσαλονίκη ο λοχίας, νικημένος αλλά όχι ντροπιασμένος, δεν θα κατεβεί, αλλά θα συνεχίσει με το τραίνο προς τον Έβρο, όπου εκεί έχει δημιουργηθεί η Στρατιά του Έβρου, με απώτερο σκοπό την απελευθέρωση της Κωνσταντινούπολης. Οι συνθήκες ήταν ευνοϊκές για αυτό το εγχείρημα, αλλά οι παππούδες μας δεν το τόλμησαν.[...] Σε αυτό το βιβλίο βλέπουμε έναν διαφορετικό Δημητριάδη, φοβερά περιγραφικό, σε βαθμό να νιώθεις ότι ζεις κάθε σκηνή του έργου ως συμμετέχων και ταυτόχρονα να μαθαίνεις Ιστορία, ζώντας όπως προανέφερα πραγματικά γεγονότα με απόλυτη εντιμότητα..."
Ιωάννης Κακολύρης, Ιστορικός Ερευνητής, Συγγραφέας, τ.Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Αγαπητέ Κωνσταντίνε,

Σε ευχαριστώ για το βιβλίο που έγραψες «Το όνειρο πνίγηκε στον Σαγγάριο»,
Κολακεύομαι να πιστεύω ότι έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία για την τραγωδία μέσα σε απίθανους ηρωισμούς, του 1922, η οποία στιγμάτισε και στιγματίζει και θα στιγματίζει πολλές γενιές Ελλήνων.
Μέσα στο πολύ ώριμό ιστορικό μυθιστόρημά σου και χωρίς ίχνος προκατάληψης απέδωσες την πικρή πραγματικότητα η οποία εκτός των άλλων είναι και ένα μάθημα για το σήμερα ,μιας και η σημερινή Τουρκία με το – δυστυχώς - απίστευτο μίσος της για ότι είναι ελληνικό, αναμιμνήσκεται εκείνων των ημερών, λές και δεν έχει περάσει ούτε μια ημέρα εδώ και 96 χρόνια.
Και ενώ η ιστορία έχει πλέον καταλήξει ότι ο διχασμός του 1915, ο οποίος βαραίνει πολλούς ώμους, οδήγησε στην καταστροφή , όπως ο εμφύλιος του 1946-49, ο οποίος επίσης βαραίνει πολλούς ώμους, οδήγησε στην καταστροφή του 1974.., κατορθώνεις να περιγράψεις τους ηρωισμούς και τις αθλιότητες χωρίς πάθος σαν ένας πολύ καλός παραγωγός ενός αντικειμενικού ιστορικού ντοκιμαντέρ.
Η προσφορά σου για τον σημερινό αναγνώστη είναι τεράστια και για το επίκαιρο της υπόμνησης της εθνικής μας ατυχίας να συνορεύουμε με ένα κράτος παρία και προσβολή της ανθρωπότητας αφού απεργάζεται σήμερα ακόμα και την ευτυχία του ίδιου του λαού της….
Ας γίνει , εύχομαι, η λιτή, γλαφυρή και αντικειμενική σου περιγραφή ένα ακόμη μάθημα στις εδώ και πολλά χρόνια και στην Αθήνα και στην Λευκωσία ηγεσίες μας αλλά και στον Λαό μας ότι επί τέλους είμαστε μόνοι και πρέπει να στηριζόμαστε ΜΟΝΟ στις δικές μας δυνάμεις όπως μας δίδαξε εδώ και 2,500 χρόνια ο Δημοσθένης.
Αγαπητέ Κωνσταντίνε, πάλι σε ευχαριστώ για το πολύτιμο πόνημά σου και εύχομαι να το διαβάσουν πολλοί Έλληνες, από την ηγεσία μέχρι τον απλό αναγνώστη,

Αθήνα 13 Μαρτίου 2018,

Δημήτρης Αλευρομάγειρος, Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Γενικός Επιθεωρητής Στρατού, επικεφαλής των Δυνάμεων Αμύνης της Εθνικής Φρουράς κατά την υπεράσπιση της Λευκωσίας στον Αττίλα ΙΙ το 1974.

"...Kωνσταντίνε, ειλικρινά λυπάμαι που δεν έχω τα χρήματα να το γυρίσω ταινία αυτό το βιβλίο!
Θα ήταν ότι πιό διδαχτικό για τον Έλληνα του σήμερα... Ειλικρινά! Μπράβο!"

Δημήτρης Κολλάτος, Σκηνοθέτης, Συγγραφέας

Διάβαζα ένα μακροσκελέστατο άρθρο-κριτική για την πορεία του Νικολάου Πλαστήρα, από κάποιον που σίγουρα δεν πλημμύριζε από φιλο-βενιζελικά αισθήματα. Προσπαθούσε να αποδείξει ότι ο Πλαστήρας ήταν ...προδότης και οτι εξ αιτίας της δειλίας του επέστη η ρήξη του μετώπου και επήλθε η καταστροφή.
Το χειρότερο έργο που μπορεί να προσφέρει κάποιος στην Πατρίδα του, είναι να βγάλει τις εμμονές τους και τα κολλήματά του και να προσπαθεί να τις μεταδώσει στους άλλους σαν θέσφατο Ιστορικής πραγματικότητας. 
Τον Πλαστήρα για πολλά μπορεί να τον κατηγορήσει κανείς. Όχι όμως για δειλία. 
Εγώ διαβαζοντας επισταμένως την ιστορία της Μικρασιατικής Εκστρατείας δεν είδα πουθενά Διοικητή Συντάγματατος να βρίσκεται στις σκοπιές μαζί με τους τσολιάδες του, να κλαίει όταν έχανε μεγάλο αριθμό ανδρών, να σκέφτεται πως θα σώσει τον κόσμο και τους πολεμιστές του και εν κατακλείδι να εκτελεί καθήκοντα "ποιμενικού κυνός" σε ένα στράτευμα που βάδιζε διαλυμένο προς την θάλασσα.
Την απάντηση για τον Πλαστήρα την δίνουν οι ίδιοι οι Τούρκοι. Δεν ονόμασαν "Καραμπιμπέρ" ούτε τον Τρικούπη, ούτε τον Πρίγκιπα Ανδρέα. Δεν ονόμασαν "Σεϊταν Ασκερ" μονάδες που αυτοδιαλύθηκαν επειδή οι Διοικητές τους ήταν ανίκανοι.
Ο Πλαστήρας πλήρωσε το τίμημα της Δίκης των Οκτώ, όπου εκτελέστηκαν οι Έξι. Και εκεί εδράζεται το μένος τους.
Κάποιοι - όπως αυτός του οποίου το δήθεν ιστορικό κείμενο διάβαζα - μιλούν για σπουδή του Πλαστήρα να φτασει στην θάλασσα και να μπει στα καράβια για να έλθει στην Αθήνα να κάνει την Επανασταση με σκοπό να επαναφέρει τον Βενιζέλο.
Αν αυτό ήταν αλήθεια δεν θα είχε μείνει με τους τελευταίους Ελληνες Στρατιώτες να επιβιβαστεί σχεδόν τελευταίος αφού πρώτα έδωσε την Μάχη στον Σταυρό της Ερυθραίας.
Όσο για την Δίκη των Οκτώ, εγώ πρώτος είπα ότι η Δίκη ήταν μια Δίκη-Νομική παρωδία, η οποία έγινε για να υπάρξει η Λύτρωση από το άγος της ήττας. Αλλά μην αγιοποιούμε και τους κατηγορούμενους έτσι; Μπορεί ο Πρωτοπαπαδάκης να μην έφταιξε στο μέγεθος που έφταιξαν οι υπόλοιποι, αλλά δεν ήμουν εγώ που υπέγραψα Βασιλικό Διαταγμα ένα μήνα προ της Καταστροφής που απαγόρευα σε Έλληνες Πολίτες να διεκπεραιώνουν προς την Ελλάδα "αλλοδαπούς" πολίτες (και οι Σμυρνιοί μη εντασσομένης της Σμύρνης στην Ελληνική Επικράτεια, εθεωρούνταν "αλλοδαποί"), αφήνοντας τους Σμυρνιούς στο μαχαίρι του Κεμάλ.
Παρά ταύτα πιστεύω ότι ο Πλαστήρας έκανε μεγάλα λάθη. Η εμμονική προσήλωσή του στον Βενιζέλο και τον Βενιζελισμό, τον κατεστρεψε και του θόλωσε πολλάκις την σκέψη. Απόδειξη η η Συνθήκη στα Μουδανιά, μετά αυτής η αποτροπή του Παγκαλου να ορμήσει κατά της Ανατολικής Θράκης με την ανασυσταθείσα Στρατιά Εβρου, αλλά και η αποδοχή της Συνθήκη της Λωζάνης. 
Απόδειξη το Κίνημα του '35, όπου ο Βενιζέλος έβγαλε την ουρά του και την πλήρωσαν άλλοι. Αλλοι με την ζωή τους (Τσιγάντες, Παπούλας κλπ) άλλοι με πολυετείς φυλακίσεις και άλλοι με εξορίες.
Η στάση του σε ότι αφορά τον Πόλεμο του 1941 κατά των Γερμανών δεν διαφέρει από αυτήν την Ιωάννου Μεταξά. Ο Μεταξάς τι είχε πει στους Αγγλους: Αν οι Γερμανοί μας επιτεθούν θα αμυνθώμεν. Το επιτάσσει η Ιστορία μας. Αλλά είμαι πεπεισμένος ότι οι Γερμανοί δεν θα επιτεθούν ενόσω τηρούμε στάση ουδετέραν απέναντί των (ήξερε και το έλεγε). Αν κύριοι, θελήσετε να σπάσετε την ουδετερότητά μας (απευθυνόμενος στους Άγγλους) θα το κάνετε με αποβίβαση επί Ελληνικού εδάφους των αναγκαίων Μεραρχιών μετά του οπλισμού των δια να αμυνθώμεν.
Ε το ίδιο περίπου είπε και ο Πλαστήρας - που οι εχθροί του το διόγκωσαν ώστε να τον εμφανίσουν ως Προδότη.
Ξέροντας τι καθαρματα ήταν οι Αγγλοι (από την σταση τους στην Μικρά Ασία και μετέπειτα) στην περιβόητη επιστολή του αυτό λέει. Να μην πολεμήσουμε τους Γερμανούς προς χάριν των σχεδίων της Αγγλίας, που θέλουν να μας εμπλέξουν χωρίς αυτοί να θυσιάσουν κάτι (κι όντως οι Άγγλοι έσπασαν την ουδετερότητα μας και προκάλεσαν την επιθεση των Γερμανών με μόνο μερικές Ταξιαρχίες Νεοζηλανδών και Κογκολέζων... χωρίς βαρύ οπλισμό και αεροπορία).
Και οι επικριτές του Πλαστήρα ξεχνούν ποιός ανέλαβε την κρίσιμη περίοδο των Δεκεμβριανών να βγάλει τα κάστανα απο την φωτιά - διότι ξέροντας τους κομμουνιστές από την δράση τους στο Μικρασιατικό Μετωπο ήταν άκαμπτος αντικομμουνιστής - και να προκαλέσει το γνωστό ρηθέν υπό των ΕΑΜιτών "Τι Παπαγος τι Πλαστήρας" λίγο αργότερα με την ΕΠΕΚ.
Ο λιτός τρόπος ζωής του, ήταν δείγμα ανθρώπου έντιμου, πατριώτη, που αγάπησε αυτόν τον τόπο. Και είναι ντροπή όταν κάποιοι ΗΛΙΘΙΟΙ κολλημένοι προσπαθούν να τον αποκαθηλώσουν παρά τα όσα πρόσφερε, μόνο και μόνο επειδή μέχρι το τέλος του βίου του υπήρξε ένας αμετανόητος Βενιζελικός.
Για τον Κονδύλη που ήταν δέκα φορές πιό αντιβασιλικός από τον Πλαστήρα δεν λενε τίποτα, γιατί σαν σουπιά που ήταν (γενναίος αλλά και "πολιτική σουπιά") μόλις κατάλαβε που πάει το πράγμα μεταπήδησε στο φιλο-βασιλικό στρατόπεδο και αναβαπτίστηκε στην πολιτική κολυμβήθρα του Σιλωάμ.
ΔΥΣΚΟΛΗ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΚΡΙΝΕΙΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. ΟΜΩΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΥΞΙΔΑ ΣΟΥ.

Καλό ταξίδι Αργύρη!

-Κωνσταντίνε, δεν ξέρω αν το κατάλαβες, αλλά αν οι Έλληνες μάθουν καμμιά αλήθεια για το 1974 στην Κύπρο, μόνο από σένα και από μένα θα τη μάθουν!
(λόγια του Αργύρη Χάλαρη προς εμένα στην παρουσίαση του βιβλίου μου στο Polis Art Cafe' στην Αθήνα στις 30/11/2017, παρουσία του κου Γιώργου Μανωλά βετεράνου της Α' ΜΚ το 1974 και της κόρης του Υποδιοικητή της ίδιας μοίρας του 1974, κας Κλαίρης Αβραμίδη)
ΕΙΜΑΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΜΕΝΟΣ...Ο καλός μου φίλος Αργύρης Χάλαρης, "έφυγε" ξαφνικά από κοντά μας σήμερα το πρωΐ, προδωμένος από την καρδιά του.
Ένας λεβέντης Λοκατζής της Α' ΜΚ που στάλθηκε στην Κύπρο με την Αποστολή ΝΙΚΗ των Νοράτλας (μετονομασθείσας σε 35 ΜΚ στην Κύπρο), δεν είναι πιά κοντά μας.
Ωραίος Ελληνας και υπέροχος οικογενειάρχης.
Ήταν δημιουργός και διαχειριστής της Ιστοσελίδας "ΚΥΠΡΟΣ-ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ και ΓΕΓΟΝΟΤΑ" και μέσα από αυτή προσπαθούσε να φωτίσει όλα τα σκοτεινά σημεία της Κυπριακής Προδοσίας το 1974, αλλά και στις περιόδους πριν από τότε.
Καλή αντάμωση ΚΟΜΜΑΝΤΟ, στο τελος και της δικής μας διαδρομής...
Κ.Δ.

Σήμερα διενεργήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας "Η ΜΑΧΗ - FREE PRESS" μια σύντομη δημοσκόπηση στην εορταστική οδό Λήδρας, από τις 12.00 - 15.00
Το δείγμα αποτελείτο από περαστικούς (άνδρες μόνο) ηλικίας 18-69 ετών από διάφορα κοινωνικά στρώματα. Η επιλογή μόνο ανδρών ήταν λόγω της φύσεως της ερώτησης που κατά βάσιν οι γυναίκες δεν μπορούν να αξιολογήσουν.
Το δείγμα αποτελείτο από:
********************
ΗΛΙΚΙΕΣ: 
18-38     92 ατομα
39-58   258 ατομα
59-69     50 ατομα
********************
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΑ:
Κυβερν. Υπάλληλος 76 ατομα
Ιδιωτ. Υπάλληλος   167 ατομα
Επιχειρηματίας        69 ατομα 
Εισοδηματίας           14 ατομα 
Ανεργος                    74 ατομα
*******************
Η ερώτηση της δημοσκόπησης ήταν ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ:
"Πόσο εμπιστοσύνη έχετε στην ΕΛ.ΔΥ.Κ., ως δύναμη αποτροπής των Τουρκικών επεκτατικών επιδιώξεων στο νησί;"
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ:
Πολύ Μεγάλη 34% (136/400)
Μεγάλη           39% (157/400)
Μέτρια            12% (47/400)
Καθόλου         15% (60/400)
ΔΞ/ΔΑ               0% (0/400)
********************
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Καθίσταται σαφές ότι πλέον με τον πιό κατηγορηματικό τρόπο οι Κύπριοι πολίτες, θεωρούν την ΕΛΔΥΚ σοβαρό αποτρεπτικό παράγοντα της Τουρκικής επεκτατικής απειλής. Όταν το 73% την θεωρεί από Πολύ Μεγάλη έως Μεγάλη, σημαίνει ότι η ευθύνη στις πλάτες του Διοικητή της Σχη ΠΖ Προκόπη Μαυραγάνη είναι μεγάλη. Σημαίνει όμως και κάτι ακόμα...
Οτι νιώθει την ΕΛΔΥΚ του Συνταγματάρχη Μαυραγάνη και των Αντισυνταγματαρχών Διοικητών των Μηχανοκίνητων Ταγμάτων της, ως μια ασφάλεια, κάπου που μπορούν να ακουμπήσουν. Τα Ιστορικά στοιχεία για την ΕΛΔΥΚ του Σταυρουλόπουλου το 1974, ίσως να συνηγόρησαν σε αυτό, αλλά σίγουρα τα αποτελέσματα της Εκπαίδευσης των Ελδυκαρίων τα τελευταία χρόνια δεν έχουν περάσει απαρατήρητα από τον Κυπριακό Ελληνισμό. Ξεκάθαρη απόδειξη η δημοσκόπηση.
από τον Κώστα Δημητριαδη 

Το "κύκνειο άσμα" ενός ...πελλοκαλαμαρά!

Για όλα τα ωραία πράγματα υπάρχει μια πολλά υποσχόμενη αρχή και ένα γλυκόξινο (σαν την σως στα νάγκετς των McDonalds) τέλος.
Ξεκίνησα, ορεξάτος στις αρχές του περασμένου Μαΐου, την ταπεινή  αρθρογραφία μου στην εβδομαδιαία εφημερίδα Η ΜΑΧΗ, που ανήκει σε δύο πολύ προσφιλή μου πρόσωπα, τα παιδιά του «άτρωτου» μαχητή των ιδανικών της Ελευθερίας και της Ένωσης, του αείμνηστο και σφόδρα αδικημένου από τους ανθρώπους – ελπίζω όχι από τον Θεό – Νίκου Σαμψών, την Μίνα και τον Σωτήρη.
Βασικά η ιδέα ήταν της Μίνας και δεν γνωρίζω αν μετάνιωσε ποτέ για αυτήν, αλλά «ὅ γέγονε γέγονε»… μιας και τα λάθη είναι ανθρώπινα.
Ήλθα λοιπόν στην όμορφη και εσωτερικά αλληλέγγυα ομάδα της «Μάχης» να προσθέσω τις ιδέες μου, στην αρθρογραφία του.
Αμέσως μου έκαναν την εξαιρετική τιμή να μου αφιερώσουν το «σαλόνι» της εφημερίδας, τις μεσαίες δηλαδή σελίδες 20 και 21, στις οποίες προσέδωσα και όνομα στήλης, παρμένο από τον όρκο των Αθηναίων Εφήβων «Αμυνώ δε και μόνος…» (το «…και μετά πολλών» δεν το πρόσθεσα, μιάς και αποδείχθηκε προφητική η εκούσια απάλειψή του.
Το πρώτο μου άρθρο ήταν αν θυμάμαι καλά, το  «Γιατί δεν φοβόμαστε τους Τούρκους» που ήταν η ιστορική αναδρομή στα έργα και τις ημέρες του τουρκικού στρατού εισβολής κατά τους Αττίλα Ι και ΙΙ και την πανθομολογούμενη ανικανότητα που έδειξαν τότε να ανταποκριθούν με την ισχύ ενός σύγχρονου στρατού. Αποδείκνυα δηλαδή με πολύ αδιάσειστα στοιχεία, ότι η επιτυχία του εγχειρήματος των Τούρκων τότε, ήταν απλά και μόνο λόγω της δικής μας Προδοσίας από πλευράς Χουντικών και των επελθόντων Πολιτικών και της ανικανότητας μερίδας των υπηρετούντων τότε στο νησί Αξιωματικών.
Στην αμέσως επόμενη έκδοση, το άρθρο μου πραγματευόταν την απλή συλλογιστική μου που έδινε την απάντηση στο ερώτημα «Γιατί δεν ανοίγει ο Φάκελος της Κύπρου». Με λόγια απλά, απόρροια μια εξίσου απλής αλλά απόλυτα τεκμηριωμένης συλλογιστικής, παρουσίαζα στον αναγνώστη της ΜΑΧΗΣ που δεν θα μπορούσε να γνωρίζει, τα «πικρά μυστικά» που έκρυβε αυτός ο «Φάκελος» ο οποίος θεωρώ ακόμα και σήμερα δεν θα ανοίξει με κρατική πρωτοβουλία ΠΟΤΕ.
Στην τρίτη αρθρογραφία μου, ανέπτυξα με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο, την έμφυτη Ελληνική Μισαλλοδοξία, αυτή που κάνει έναν μαχητή του ’74, αντί να παλεύει να αναγνωριστεί η θυσία των συμπολεμιστών του στον ατυχή τότε και προδομένο πόλεμο, να μάχεται καθημερινά να μην αναγνωριστεί η θυσία …των άλλων μαχητών! Άλλη μια πληγή, που εγώ την συναντώ καθημερινά στο νησί.
Το αμέσως επόμενο άρθρο μου, αφορούσε το ισοζύγιο στρατιωτικών δυνάμεων Ελλήνων και Τούρκων πάνω στο νησί. Σκοπός μου ήταν να καταδείξω, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο, ότι το 2017 δεν είμαστε στην κατάσταση του 1974 ούτε από πλευράς έμψυχου, αλλά πολύ περισσότερο ούτε από πλευράς πολεμικού υλικού. Εκμεταλλευόμενοι τον τρόμο και την κατάπτωση που δημιούργησε το 1974 στους σημερινούς 65αρηδες και που μεταλαμπαδεύτηκε και στα παιδιά τους, οι εκάστοτε πολιτικοί προωθούσαν έντεχνα, τον φόβο του «Τούρκου μπαμπούλα» που καραδοκεί να κάνει μια μπουκιά και το υπόλοιπο – ελεύθερο ακόμα – κομμάτι του νησιού. Και αυτό με σκοπό να δικαιολογήσουν, λογικά αδικαιολόγητες υποχωρήσεις που κάνουν στις ατέρμονες διαπραγματεύσεις τους με τους Τούρκους, προκειμένου δήθεν να βρουν λύση στο Εθνικό Θέμα. Με το άρθρο μου λοιπόν αποδόμησα ένα ένα όλα αυτά τα επιχειρήματα, αποδεικνύοντας ότι οι στρατιωτικοί συσχετισμοί σήμερα είναι επαρκείς όχι μόνο για την διαφύλαξη της ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην σημερινή της δομή και επικράτεια, αλλά και για το τόλμημα ακόμα ακόμα της «απελευθέρωσης»!
Την αμέσως επόμενη εβδομάδα, με το άρθρο μου έκανα μια έκκληση προς τους παλαιούς αγωνιστές της ΕΟΚΑ να μην παραδώσουν τα όπλα στον κομματισμό, που θα τους αναγκάσει να υποστηρίξουν ακόμα και στρεβλές πολιτικές, που δεν θα συνάδουν με τις ιδέες για τις οποίες χύθηκε το αίμα του αγώνα 1955-1959. Αυτό σαν άρθρο ίσως να χτύπησε άσχημα στα αυτιά κάποιων αγωνιστών, που να θεώρησαν «ιεροσυλία» ένας νεώτερος εκείνων στην ηλικία και μάλιστα και «καλαμαράς» (γιατί ο «καλαμαράς» θα είναι για πάντα και για όλους «ο καλαμαράς»), ήλθε να τους κάνει υποδείξεις για την στάση που θα πρέπει να κρατήσουν απέναντι στα Κυπριακά Πολιτικά Κόμματα. Κι όμως το έγραψα σαν άρθρο, γιατί θεωρούσα και θεωρώ, ότι εκεί εδράζεται η κακοδαιμονία της Κυπριακή πολιτικής ζωής και της κοινωνίας στο νησί γενικώτερα.
Ακολούθησε άρθρο μου, που ήταν μια πρότασή μου, προς την πολιτική ηγεσία του τόπου, να σκληρύνει την στάση της απέναντι στις αδιάλλακτες τουρκοκυπριακές και κατά βάσιν τουρκικές (μην γελιόμαστε) απαιτήσεις στις διάφορες συζητήσεις. Παράθετα σε κείνη την έκδοση ένα κομμάτι από άρθρο Τούρκου που αναφερόταν στην Εισβολή και την ανικανότητα του Τουρκικού Στρατού να αντιπαρατεθεί όπου έβρισκε αντίσταση, κάτι που πράττει και στην πολιτική σκακιέρα. Επισήμαινα ότι οι τούρκοι είναι μαέστροι στην «υψηλή διπλωματία» και «άσοι στις μπλόφες» οποτεδήποτε συναντήσουν σκληρή στάση απέναντί τους και το τεκμηρίωνα με ιστορικά στοιχεία. Ελπίζω να κάποιος που έπρεπε, να το διάβασε, να βοήθησα λίγο την σκέψη του.
Την επόμενη φορά σίγουρα θα έγινα δυσάρεστος σε όλους τους κομματικούς εγκάθετους. Το άρθρο μου είχε τίτλο «Τα κόμματα και ο τρόπος λειτουργίας τους σήμερα αποτελούν γάγγραινα για την Δημοκρατία». Αντιλαμβάνεστε ότι προσπαθώντας να αναδείξω την πολιτική του ρουσφετιού, του βολέματος, του ψεύτικου χαμόγελου, των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, των βυζαντινού στυλ ραδιουργιών, που σε καμιά περίπτωση δεν έχουν σχέση με την Δημοκρατία και το πώς αυτή ορίζει την λειτουργία και τους σκοπούς της ύπαρξης των κομμάτων, έγινα πλήρως αντιπαθής σε πολλούς. Ο «πελλός του καντουνιού», που καλά μεν τα λέει, αλλά «δεν πρέπει να τα λέει!!!»
Και φθάνουμε σε μια ημερομηνία σταθμό στα «σοκαριστικού τίτλου άρθρα μου» με το άρθρο «Αγκάλιασε τον βιαστή της μάνας σου ρε, τι σου ζητάμε;» που για λόγους άλλους πέραν της θέλησής μου, άλλαξε κατά το τύπωμα της εφημερίδας σε «Ο ραγιάς δεν γεννιέται αλλά γίνεται»! Παρά ταύτα, ήταν ένα σκληρό άρθρο, που δεν θα χαροποίησε πολλούς της συμπολίτευσης (της αριστεροδέξιας και καθ’όλα «αδέξιας»), αλλά ενδεχόμενα και της μωσαϊκού τύπου αντιπολίτευσης.
Με το άρθρο αυτό προσπαθούσα να σταματήσω την ρητορική που επικρατούσε εκείνο τον καιρό με τις διαπραγματεύσεις στην Ελβετία, μεταξύ Αναστασιάδη και Ακιντζί (του οποίου το όνομα ειρήσθω εν παρόδω, στα  τούρκικα σημαίνει «σημαδιακά» Επιδρομέας), η οποία προσπαθούσε να βάλει μέσα στο «mixer» της λήθης, όλα τα γεγονότα του 1974 αλλά και πιο πριν, του 1963, της σφαγής του Κοντεμένου, στα οποία πρωταγωνιστικό ρόλο στις σφαγές και τις ωμότητες κατά των Ελλήνων του νησιού είχαν, οι εμφανιζόμενοι σήμερα σαν αδέλφια, τουρκοκύπριοι! Γεγονότα και καταστάσεις που τις αποδέχεται και τις παραδέχεται μέχρι και ο Σενέρ Λεβέντ στην «Άφρικα». Με αυτό προσπάθησα να τονίσω ότι καλό να κοιτάμε μπροστά, αλλά να έχουμε πάντα και την φωτιά από πίσω μας να μας φωτίζει τον δρόμο…
Τα επόμενα άρθρα μου καταπιάστηκαν με ιστορικά γεγονότα που στην Κύπρο είτε διαστρεβλώθηκαν εσκεμμένα, είτε παρέμειναν στην ημι-πληροφόρηση που σημαίνει ημιμάθεια και που αντιστοιχεί στην χειρότερη μορφή αμάθειας, δηλαδή σαν το τι και πως έγινε το Πραξικόπημα της 15^ης Ιουλίου 1974, Ποιοι πολέμησαν κατά την Τουρκική Εισβολή, Τι σημασία είχαν Μάχες όπως η Μάχη της υπεράσπισης του Στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ ή την η Μάχη στον Άγιο Παύλο Λευκωσίας, τι έδειξε η μοναδική αρματομαχία που έγινε στην Κυπριακή γη και πολλά τέτοια ιστορικά θέματα όπου από την αντίδραση των αναγνωστών έγινε αντιληπτό ότι εκτός από γενικότητες είχαν «μαύρα μεσάνυχτα».
Και φτάνουμε σε μια Κυριακή όπου ο τίτλος του άρθρου ήταν «Ποιος θα καθήσει την Τουρκία στο σκαμνί (για τα εγκλήματα πολέμου);». Με αυτό το άρθρο τελείως τεχνοκρατικά ανάλυσα τους όρους, «Αιχμάλωτος Πολέμου», «Αδήλωτος Αιχμάλωτος Πολέμου», «Αγνοούμενος», «Εγκληματίας Πολέμου», «Διεθνές Δικαστήριο για Εγκληματίες Πολέμου» και όλο το νομικό καθεστώς που τους διέπει. Κι όλα αυτά με βάση το γεγονός των δυσκολιών που δημιουργούν οι κατοχικές δυνάμεις στην Δ.Ε.Α., αλλά και το πρόσφατο γεγονός του ταυτοποιηθέντα Ελδυκάριου Παπαδόπουλου, που τα οστά του βρέθηκαν σε θέση που ήταν ξεκάθαρο ότι εκτελέστηκε εν ψυχρώ ενώ ήταν δεμένος πισθάγκωνα με τα κορδόνια από τα άρβυλά του, γεγονός που περίτρανα καταδεικνύει «Έγκλημα Πολέμου» για το οποίο και με ευθύνη δικής μας, κανείς δεν πρόκειται να πληρώσει…
Ακολούθησαν συνεντεύξεις από τον Αντγο ε.α. Φοίβο Κλόκκαρη, που μου ανέλυε και δι’ εμού ενημέρωνε σε τι περιπέτειες οδηγούν οι διαπραγματεύσεις υπό τον κ.Αναστασιάδη, συνέντευξη του Νομικού κ.Πάνου Ιωαννίδη της «Κίνησης για Ελευθερία και Δικαιοσύνη» όπου μου ανέλυε την αναγκαιότητα της διατήρησης της σημερινής μορφής με τον ίδιο θεσμικό ρόλο της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ορατή πλέον πιθανότητα να καταργηθεί de jure με μια συμφωνία στην βάση της ΔΔΟ καθώς και συνεντεύξεις των κ.κ. Ανδρέα Παπαχαραλάμπους, Δημάρχου Στροβόλου και Χρίστου Χρίστου, Προέδρου του ΕΛΑΜ και Υποψηφίου για το αξίωμα της Κ.Δ. στις επόμενες εκλογές του Ιανουαρίου.
Και έκλεισα αυτήν την πορεία μου κοινωνικά άρθρα που απασχολούν την Κυπριακή κοινωνία (και όχι μόνο) με τους προβληματισμούς του «Τι να ψηφίσω στις Προεδρικές Εκλογές;» ή του «Όλα πάνε καλά ή μήπως όχι;» ή με το άρθρο της προηγούμενης Κυριακής με τίτλο «Σκοτώνουν τα άλογα ακόμα και πριν γεράσουν!» που ήταν μια τσεκουριά στην κελλέ του συστήματος που θέλει τους άνεργους με εξαιρετικά προσόντα στην ακόμα δημιουργική ηλικία των 45-50+ ετών, με εξαιρετική εμπειρία να μην βρίσκουν εργασία… με μόνο κριτήριο την ημερομηνία γέννησής του, τώρα στα χρόνια της μισητής Νέας Τάξης Πραγμάτων και της καθόλα εμετικής Παγκοσμιοποίησης.
Η κατάληξη αυτού του τελευταίου άρθρου μου στην εφημερίδα Η ΜΑΧΗ, που ίσως διαβάζετε τώρα, είναι η φράση μου που την εννοώ πλέον με όλη την δύναμη της ψυχής μου:
«Koυμπάροι, εγώ σας τα είπα όλα και με λεπτομέρειες και στοιχεία. Ότι είχα να σας πω, σας το είπα, χωρίς να κρύψω κάτι και χωρίς να έχω κομματικές, πολιτικές ή άλλες σκοπιμότητες. Ο Θεός πλέον να σας φωτίσει, για τις αποφάσεις σας που θα πάρετε και τις επιλογές σας και τώρα και στο μέλλον».
Ο Πειραιώτης Καλαμαράς, που ήλθε πριν από εννέα μήνες στο νησί και πολλοί θεώρησαν ότι μπήκε ως ταύρος σε υαλοπωλείο, καταθέτει την πένα του και μεταθέτει πλέον την ευθύνη σε σας, στην λογική σας, αλλά και στον πατριωτισμό σας, όπως και στην αγάπη σας για την οικογένειά σας.
Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνατε να με διαβάζετε – κάποιοι ανελλιπώς – κάθε Κυριακή, όπως και τους ιδιοκτήτες της ΜΑΧΗΣ για την εμπιστοσύνη με την οποία με περιέβαλλαν όλους αυτούς τους 8 μήνες.
ΕΡΡΩΣΘΕ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΙΤΕ…
ΚΩΝ.Α.ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ

(αρθρο που δημοσιευθηκε στην εφημ. ΜΑΧΗ-FREE PRESS στις 24/12/2017)

Σκοτώνουν τα άλογα, ακόμα και πριν γεράσουν!

Θυμάμαι πριν από χρόνια όταν είδα την ταινία «Σκοτώνουν τα άλογα σαν γεράσουν», (πρωτότυπος τίτλος «They Shoot Horses, Don't They?») που ήταν ένα δράμα παραγωγής 1969 σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Πόλακ. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χόρας Μακ Κόι, την οποία διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Τζέιμς Πόου και Ρόμπερτ Ε. Τόμπσον.

Θυμάμαι μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Για πολύ καιρό την έφερνα στο μυαλό μου και θυμάμαι ότι κάποιες δυνατές στιγμές της, τις χρησιμοποίησα πολλές φορές σε εκθέσεις μου στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, ιδίως σε αυτές τις  γνωστές, περίπλοκου θέματος, που μας έβαζε ο αείμνηστος καθηγητής μας, ο Νίκος Ρήγας, ο μόνος υπεύθυνος που φταίει για την μανία μου να γράφω, γενικώς και ειδικώς.
Λοιπόν, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, ότι ο τίτλος αυτής της ταινίας θα ήταν μια πικρή γεύση που ενδεχόμενα κάποιος πάνω της, θα μπορούσε να χτίσει την απογοήτευση του γιά την κοινωνία και τους ανθρώπους. Από ένας τίτλος ταινίας, με τις γνωστές «στους επαΐοντες», διδαχές του γαλλικού υπαρξισμού, γίνεται μια πραγματικότητα, που βιώνει κάποιος της ηλικίας των 50+, όταν προσπαθεί να κάνει κάτι, ώστε να ζει με αξιοπρέπεια την ζωή του.
Μα τα 50+ θα πει κάποιος, δεν είναι ηλικία που κάποιος μπορεί να θεωρηθεί γερασμένος… Σωστά! Γι’ αυτό λέμε ότι πλέον έγινε η υπέρβαση…
«Σκοτώνουν τα άλογα …πριν γεράσουν»!
Ζούμε μια κοινωνία, σκληρά ανταγωνιστική, μια κοινωνία βιτρίνας.
Όλοι τρέχουν… τρέχουν… τρέχουν… να προλάβουν τι ;;;
Δεν έχει σημασία. Τρέχουν… Γιατί έτσι επιβάλλουν οι κανόνες!
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Τελειώνεις το δημοτικό, μετά το γυμνάσιο και μετά το λύκειο. Το όραμα του γονιού, να δει το παιδί του «επιστήμονα»!
Και επιστήμονας γίνεσαι μόνο στο Πανεπιστήμιο.
Και σε στέλνουν στο Πανεπιστήμιο. Και το τελειώνεις.
Αλλά πλέον πολλοί, στον ανταγωνιστικό αυτό χώρο της αγοράς εργασίας, αυτοί που πήραν πτυχίο στο Πανεπιστήμιο…
Οπότε πρέπει να συνεχίσουν να σπουδάζουν για να μπορέσουν να πάρουν και το μεταπτυχιακό!
Και “surprise-surprise” όταν το παίρνουν… ανακαλύπτουν με μεγάλη έκπληξη και απογοήτευση, ότι δεν είναι πλέον ούτε αυτό αρκετό.
Νέος αγώνας… Πλέον για Διδακτορικό…
Νέο δάνειο ο πατέρας στην Τράπεζα, νέες προκαταβολές μισθών η μητέρα από  την Υπηρεσία της, για να καλυφθούν τα έξοδα του Διδακτορικού. Είναι μακριά και αυτή η Αγγλία ρε γαμώτο!
Κάποια στιγμή, το παίρνουν. Και το βγάζουν πάρα πολλές φωτοτυπίες πριν το κορνιζάρουν, μιας και θα είναι συνημμένο σε όλα τα Application Forms, στην αναζήτηση εργασίας.
Και ξεκινούν…
Η ηλικία περίπου 26-27 κι αν είσαι άνδρας με την υποχρέωση της Στρατιωτικής θητείας, τότε γεμάτα 28 χρονών.
Εμπειρία; … μηδέν! Περγαμηνές; … να γεμίσεις ένα τοίχο κάδρα! Όλα με χρυσές κορνίζες αν είσαι λίγο του “show”, σκουρόχρωμες σοβαρές αν είσαι των τύπων.
Τους ρωτούν, σχεδόν σε όλα τα interviews που πάνε, σε όλες τις εταιρείες που αναφέρουν στην ιστοσελίδα τους, όλα τα γραφεία ευρέσεως εργασίας και αγγελιών:
- Έχετε εμπειρία;
Τι εμπειρία να έχει ο έρμος κυρά μου…; Πότε να την αποκτήσει; Και που; 20-21 χρόνια Ακαδημαϊκές Σπουδές! Άντε και ένα, ενάμιση χρόνο στο Στρατό, συν τα έξι χρόνια μέχρι να τους πάει πρώτη φορά «καροτσάκι» και «κλαίγοντας», η μάνα τους στο σχολείο… να τα 28-29 χρόνια και χωρίς να χρησιμοποιήσω για να κάνω τον υπολογισμό κομπιουτεράκι.
- Αααα δεν έχετε εμπειρία…!!! επαναλαμβάνει η ψυχαναγκαστική νεαρά που παίρνει την συνέντευξη κατ’ εντολήν του Διευθυντή Προσωπικού της Εταιρείας.
Πώς να έχουν εμπειρία ρε χριστιανή μου, πάλι τα ίδια θα λέμε;
Συμπληγάδες αυτές οι ερωτήσεις περί σπουδών σε συνάρτηση με την εμπειρία.
Κι αν κοιτούν να αποφύγουν τον βράχο που τους έρχεται από δεξιά, το πιο πιθανό είναι να τους έλθει η «σφαλιάρα» από τα αριστερά!
Αλλά έχω γίνει υπέρ το δέον αρνητικός.
Κάποια στιγμή, αν δεν υπάρξει κανένα μεγάλο «ατύχημα», όλο και κάποιος επιχειρηματίας θα αποφασίσει να τους προσλάβει!
Με ένα μισθουλάκο έτσι κι έτσι, αλλά είναι μια αρχή!
Άλλωστε θα έχουν και company’s car και company’s mobile.
Και ξεκινούν… Και ρίχνονται με όλη τους την ψυχή στην δουλειά!
Θέλουν να αποκτήσουν αυτό που τους λείπει… Η εμπειρία.
Αυτή η άτιμη η εμπειρία…
Και θέλουν να τα μάθουν όλα. Όλα.
Ποιος θα πάει στο εξωτερικό για λογαριασμός της εταιρείας;
Ποιος θα οργανώσει το team του γραφείου;
Ποιος θα συναντήσει στις διαπραγματεύσεις με τους πελάτες, τον κύριο Διευθυντή;
Σε όλα πρώτοι…
Όπως στο Δημοτικό, που ο δάσκαλος ρωτούσε ποιός ξέρει κάτι και εκείνοι με τον δείκτη να δείχνει τον …Θεό, φώναζαν «εγώ κύριε», «εγώ κύριε», «να πω εγώ κύριε;»…
Και περνούν τα χρόνια.
Και έρχονται οι προαγωγές. Και η εμπειρία, αναλόγως της θέσης, μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει…
Και νέες προαγωγές…
Όλα αρχίζουν να φαίνονται τόσο εύκολα πλέον.
Κάθε δυσκολία, την αντιμετωπίζουν με μια άνεση, προϊόν της εμπειρίας που απέκτησαν μαζί με τις πρώτες άσπρες τρίχες και την ελαφρά καραφλίτσα…
Όλοι τους θαυμάζουν.
Οι πιο νέοι τους φθονούν. Σκέφτονται ότι κάποια στιγμή πρέπει να πάρουν την θέση τους, όπως σκέφτονταν και αυτοί κάποτε. Και αρχίζουν τα τραβήγματα των χαλιών κάτω από τα πόδια…
Αλλά η εμπειρία, τους κάνει δυνατούς.
Τα χρόνια περνούν σαν νερό. Πότε ήταν που βρίσκονταν στην ηλικία των 30 και πότε έφτασαν στα 50;
Και δώσε του να προσθέτουν πρακτικές γνώσεις και εμπειρία.
Με τόση εμπειρία, με τόσες γνώσεις, με τόσες σπουδές δεν τους κουνάει τίποτα…
Τίποτα;
Μόνο οι οικονομικές συγκυρίες, ίσως. Μόνο το κακό οικονομικό περιβάλλον.
Και έρχεται μια περίοδος κρίσης.
Οικονομική κρίση. Η εταιρεία δεν πάει καλά…
Προχωρεί σε απολύσεις…
Κάποια στιγμή βρίσκονται με ένα χαρτί απόλυσης στο χέρι…
50 χρόνων σε αναζήτηση εργασίας…
Η αποζημείωση και το πλεονάζον, τους συντηρούν για κάποιο χρονικό διάστημα.
Οι υποχρεώσεις πολλές, ανάλογες της «μισθάρας» που είχαν…
Ποιος το περίμενε ότι θα βρίσκονταν χωρίς δουλειά. Κανείς…
Και να τώρα, όλη μέρα μπροστά στους υπολογιστές, στις ιστοσελίδες των πολλών γραφείων ευρέσεως εργασίας…
Τρείς σελίδες βιογραφικό…
Σπουδές, εργασιακή εμπειρία, άλλα τυπικά προσόντα, ξένες γλώσσες…
Τρεις σελίδες βιογραφικό…
Και να μια δουλειά, ακριβώς ότι έκαναν μέχρι την ημέρα που έχασαν την δουλειά τους!
Διαβάζουν ξανά και ξανά, τις προδιαγραφές της θέσης.
Ναι ναι, ίδια ακριβώς καθήκοντα, ίδια ακριβώς εργασία!
Ώπα… τι λέει εκεί στο τέλος;
Ηλικία από 30-40 ετών!
Μπα, λάθος θα έκαναν, σκέφτονται.
Πρώτον, ζητούν εμπειρία. Που να την βρει ο άλλος την εμπειρία στα 30 του;
Η μόνη εμπειρία που μπορεί να έχει σε αυτήν την ηλικία, είναι από το τάβλι στα φοιτητικά μπαράκια!
Κλείνουν το ραντεβού για το interview.
Και πάνε. Περιμένουν υπομονετικά στην ουρά, πίσω από τα νεαρά παιδιά, που και αυτά θέλουν να ξεκινήσουν τον εργασιακό τους βίο, με όνειρα και όρεξη, σαν αυτήν που είχαν και εκείνοι κάποτε πριν μια εικοσαετία!
Τους υποδέχεται μια νεαρά δεσποινίς, με το βιογραφικό τους μπροστά της.
Προσπαθεί να τους κάνει να νιώσουν άνετα λέγοντας το αμίμητο:
- Εντυπωσιακό βιογραφικό.
Και αφού το συζητούν λίγο και αυτοί, νιώθοντας βέβαια κάπως άβολα, καθότι πρώτη φορά μετά από μία 20ετία συνεντευξιαζόμενοι, έρχεται η ώρα της απογοήτευσης που εκφράζεται με την εξής ατάκα:
- Έχετε ένα μεγάλο συν, αλλά και ένα μεγάλο πλην…
- Σας ακούω, απαντούν με μια σχετική πλέον άνεση, απόρροια της εμπειρίας και της αντίληψης ότι απέναντί τους έχουν ένα νεαρό κορίτσι, που πιθανότατα έχει εντυπωσιαστεί από το τρισέλιδο βιογραφικό τους…
- Το συν είναι η εντυπωσιακές σπουδές σας σε συνδυασμό με την μεγάλη εμπειρία σας!
- Και το πλην; τολμούν να ρωτήσουν, σίγουροι ότι θα είναι κάτι απλά τυπικό.
- Το πλην, είναι η ηλικία σας! τους απαντά. Η ηλικία σας. Είστε 50 ετών.
Αυτό που οι ίδιοι πίστευαν ως πλεονέκτημα για τον εαυτό τους, αποδεικνύεται ένα σημαντικό μειονέκτημα, σε σχέση με τους νεαρούς που συνωστίζονταν για να δώσουν και αυτοί συνέντευξη.
Η ωριμότητα της σκέψης, η γνώση με την εμπειρία μαζί, δεν είναι πλέον ένα τρανό πλεονέκτημα, αλλά ένας λόγος απόρριψης της υποψηφιότητάς τους για την Θέση…
Χαιρετούν ευγενικά – άλλωστε τι φταίει η κοπέλα; - και βγαίνουν στον δρόμο.
Πνίγονται. Θέλουν να ανασάνουν…
Να περπατήσουν μόνοι στον δρόμο, μαζί με άλλους …αλλά μόνοι!
Άλλωστε ΜΟΝΟΙ είναι...
Όλοι όσοι τάχα ενδιαφέρονταν να βοηθήσουν, να πουν μια καλή κουβέντα σε κάποιον εν δυνάμει εργοδότη, έπεσαν "ένα σκαλοπάτι" και πλέον το γύρισαν στις ευχές...
- "Εύχομαι να βρεις μια δουλειά"! τους λένε πλέον...
Για να μπουν μπροστά και να εγγυηθούν για αυτούς, πλέον ούτε κουβέντα...
Άλλωστε ποτέ δεν το εννοούσαν...
- "Έκαστος την πάρτη του, αδελφέ..." έλεγαν τα μάτια τους, αλλά εκείνοι άκουγαν το στόμα τους. Και πίστευαν και ήλπιζαν...
Είναι εύκολο να υπόσχεσαι ότι νάναι και ακόμα πιό εύκολο να υπόσχεσαι ξέροντας ότι δεν θα κρατήσεις την υπόσχεσή σου... Εύκολο, αλλά ανέντιμο...
Αυτοί ήταν οι τόσοι γνωστοί, οι τόσοι φίλοι, οι τόσοι αυτοαποκαλούμενοι "αδελφοί"...
Πικραίνονται... και πνίγονται...
Πνίγονται. Με αυτές τις σκέψεις περνούν μπροστά από ένα μπαράκι…
Μπαίνουν να πιούν ένα ποτό. Τους χρειάζεται ένα ποτό…
Στην πόρτα, ένα χαρτί: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΜΠΑΡΜΑΝ
Σκέφτονται… Βγάζουν το Βιογραφικό τους από την τσέπη…
Το διαβάζουν, με σπουδή… Σαν να το διάβαζαν πρώτη φορά… Κι ας το έγραψαν οι ίδιοι!
Το διαβάζουν και ξαφνικά σε μια στιγμή απόγνωσης, το τσαλακώνουν και το πετάνε στα σκουπίδια, δίπλα από τον πάγκο του μπαρ.
- Θέλω ένα ούζο σκέτο και να ρωτήσω για την θέση που ζητάτε του μπάρμαν!
Ο μπάρμαν πίσω από τον πάγκο, ρωτά σχεδόν αδιάφορα:
- Για τον γιό σου;
Ρουφούν τότε το ούζο με μιάς, αφήνουν το χαρτονόμισμα των 5 ευρώ στον πάγκο και κάνουν μεταβολή για να βγουν έξω…
Το πλατάνι απ’ έξω ρίχνει τα φύλλα του… Γεμίζουν το πεζοδρόμιο…
Προχωρούν αργά… Προς τα πού;
Ακολουθούν τον δρόμο… τον δρόμο που οδηγεί εκεί που σκοτώνουν τα άλογα πριν γεράσουν…

Εκεί που σκοτώνουν τα άλογα ακόμα και πριν γεράσουν!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ 13/12/2017

ΑΧ ΒΡΕ ΕΛΛΗΝΑ!!!

Πόσες φορές δεν κάθησα να σου γράψω Έλληνα… και δεν έβρισκα πως να ξεκινήσω.
Πόσες φορές δεν έχεις ιδέα…
Από πού να ξεκινήσω και που να διαβώ με την πένα μου!
Τα κατορθώματα σου, στην γη μοναδικά. Ναι μοναδικά.
Κατορθώματα και καλά και κακά.
Γιατί θέλει προσπάθεια να κάνεις και το μέγιστο κακό.
Επιτεύγματα και Καταστροφές.
Και ξέρεις Έλληνα κάτι;
Είναι το DNA σου τέτοιο! Και κυνηγάει και τον Βορειοηπειρώτη και τον Σαλονικιό και τον Εβρίτη, και τον Κερκυραίο και τον Πελοπονήσιο και τον Αθηναίο και τον Κρητικό και τον Χιώτη και τον Κύπριο.
Πολλές φορές, άνοιξα την «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους» και ένιωσα να κάνω σκωτσέζικο ντους.
Από την μια άνισες Μάχες που έδειχνες το μεγαλείο της ψυχής σου, την μαγκιά σου, τον τσαμπουκά σου, τον αντριλίκι σου… και από την άλλη την ψοφοδεή πλευρά σου!
Αυτή που έγλυφε κατακτητές, κατέδιδε στους εχθρούς τους συντρόφους, έδειχνε κρυφά μονοπάτια στον εχθρό…
Κουράστηκα ρε Έλληνα. Ειλικρινά κουράστηκα.
Σε μελετώ πάντα. Κάθε σου βήμα. Και ξέρεις ανακάλυψα πολλά για σένα.
Πρώτα από όλα κατάλαβα ότι εσύ που ανακάλυψες την Δημοκρατία, δεν σου ταιριάζει σαν Πολίτευμα. Ναι σωστά άκουσες…
Και ξέρεις γιατί;
Γιατί την θεωρείς ισότιμη της Αναρχίας.
Κάνεις κάτι παράνομο, σου κάνει κάποιος μια παρατήρηση και αμέσως η απάντηση είναι «Δημοκρατία έχουμε»! Ποια Δημοκρατία έχουμε; Αυτήν που καταπατάει τα δικά μου δικαιώματα για να μπορείς να κάνεις ότι βλακεία θέλεις και να νιώθεις «ελεύθερος δημοκράτης»;
Αν κάποιος πει κάτι αρνητικό για σένα, αμέσως εκνευρίζεσαι! Η μόνιμη επωδός είναι : «Ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να μιλάς για το άτομό μου;» ενώ όταν εσύ πεις κάτι αρνητικό ή κριτικάρεις κάποιον και εκείνος αντιδράσει, αμέσως θα πεις: «στις Δημοκρατίες δεν υπάρχει λογοκρισία»!
Πετάς μια μπανανόφλουδα στον δρόμο γιατί πληρώνεις στον δήμο να έχει οδοκαθαριστές και αν κάποιος σου κάνει παρατήρηση, απαντάς ότι το κάνεις γιατί αν παντού είναι καθαρά, δεν θα χρειάζονται οδοκαθαριστές και δεν θέλεις να χάσουν την δουλειά τους. Αλτρουϊστής δηλαδή! Την απάντηση την έχεις πάντα έτοιμη.
Έχεις στο μυαλό σου ένα συγκεκριμένο Κυβερνητικό μοντέλο. Οτιδήποτε άλλο είναι μπούρδες. Και είσαι έτοιμος να χαλάσεις τις σχέσεις σου ακόμα και με φίλους που σε αγαπούν, γιατί δεν συμμερίζονται το δικό σου Κυβερνητικό μοντέλο.
Βέβαια καθημερινά, βρίζεις το Σύστημα. Το σύστημα των βολεψάκηδων, των γνωστών, των κολλητών…
Μόλις δεις όμως κλήση (τίκετ) στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου, αμέσως σκέφτεσαι ποιόν αστυνομικό γνωρίζεις αν η κλήση είναι από τροχαίο ή ποιόν δημοτικό σύμβουλο γνωρίζεις αν η κλήση είναι από δημοτικό αστυνομικό, για να στην «σβήσει»!
Βρίζεις γιατί το Εθνικό Σύστημα Υγείας της χώρας σου σε στέλνει για εξετάσεις μετά από ένα χρόνο, επειδή Κύριος οίδε πόσοι «γνωστοί γιατρών» σε …προσπέρασαν παράνομα στην λίστα, αλλά μόλις βρεις γιατρό που ήσασταν κάποτε συμμαθητές, κατευθείαν του κλαίγεσαι για να σε βάλει μπροστά μπροστά επικαλούμενος την παιδική σας φιλία… ασχέτως αν τον είχες ταράξει στις καρπαζιές τότε γιατί ήταν σπασίκλας!
Δεν πας σε μια παρουσίαση βιβλίου, γιατί λες «ποιος σηκώνεται από τον καναπέ τώρα;» αλλά θα πας στον Ρέμο να τον γεμίσεις γαρύφαλλα λες και είναι Επιτάφιος! Και θα κάτσεις μέχρι το πρωΐ… ξεχνώντας ότι έχεις και μια δουλειά και αυτός ο «ελεεινός» ο προϊστάμενος, δεν θέλει να αργείς!
Μουντζώνεις με την ψυχή σου όταν βλέπεις ένα αντιπαθή πολιτικό στην τηλεόραση, αλλά αν τυχόν και τον συναντήσεις όταν κάνεις την βόλτα σου, θα στριμωχθείς να του σφίξεις το χέρι!
Και φτάνουμε στο σημείο κλειδί…
Το πώς ψηφίζεις!


Ένας λόγος που επιμένω Έλληνα ότι δεν σου ταιριάζει η Δημοκρατία σαν πολίτευμα, είναι το γεγονός ότι δεν ξέρεις να ψηφίζεις.
Δεν ξέρεις να ψηφίζεις σημαίνει ότι δεν ξέρεις πώς να ψηφίσεις, ποιόν να ψηφίσεις, γιατί να τον ψηφίσεις…
Θα σου φέρω ένα παράδειγμα.
Κάποτε τα πολύ παλιά τα χρόνια, όταν οι κάτοικοι των Αθηνών είχαν την πατέντα του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, κάθε φορά που ψήφιζαν, έκαναν και μια «πατάτα».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η ψηφοφορία για τον Αριστείδη τον Δίκαιο.
Κάποιος ψήφισε να εξοριστεί ισοβίως από τον τόπο του, πράγμα άκρως ατιμωτικό για την τότε εποχή. Να στερηθεί το δικαίωμά του να ζει στον τόπο του.
Κι όμως ο άλλος το ψήφισε. Κάποιος τότε σκέφτηκε «μα καλά κάποιον λόγο θα έχει!». Και πήγε και τον ρώτησε.
- Γιατί ψήφισες να εξοριστεί ο Αριστείδης με το να γράψεις το όνομά του στο όστρακο; (όστρακο = το ψηφοδέλτιο της εποχής)
Η απάντηση ήταν: «Γιατί βαρέθηκα να ακούω όλους να τον αποκαλούν ΔΙΚΑΙΟ»!
Και ο Αριστείδης… εξορίστηκε!
Και πάμε στα νεώτερα χρόνια. Και βλέπουμε την μία τετραετία ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος να παίρνει 55% και να ανακηρύσσεται ΘΕΟΣ
Την επόμενη τετραετία βλέπουμε να πέφτει στο 40% ώστε την αμέσως επόμενη ο κύριος αντίπαλός του εκλέγεται με 46% και να του παίρνει τον Θρόνο του Θεού, αλλά όχι στην Βασιλεία των Ουρανών αλλά στον μάταιο κόσμο των ανθρώπων.
Ο νέος Θεός, ονόματι Ανδρέας Παπανδρέου, αφού την επόμενη τετραετία πέφτει στο 40%, περιμένει την αμέσως επόμενη, για να δει πλέον τον αντίπαλό του που ακούει στο όνομα Μητσοτάκης να παίρνει 44% και να γίνεται πλέον αυτός Θεός.
Περνά ξανά ο καιρός και ο Μητσοτάκης βλέπει με λύπη του έναν πρώην αρχιερέα (της λεγόμενης διαπλοκής) ονόματι Σημίτη να παίρνει πιά αυτός το 44% !!!
Άντε να δούμε λες από μέσα σου. Κι όμως, περνάει περνάει η μέλισσα με τα μελισσόπουλα και με τα κλεφτόπουλα και μετά από άλλη μια τετραετία, έρχεται ένας νέος Σωτήρ, που ακούει στο όνομα Κώστας Καραμανλής ο νεώτερος και παίρνει αυτός πια το 44%...
Τι είναι αυτό το 44% ρε Έλληνα.  Σαν το αγαπημένο σου νούμερο είναι. Να το παίξεις στο τζόκερ μπας και δεις «άσπρη μέρα», γιατί όταν το βγάζεις στις εκλογές μας στέλνεις στον Καιάδα όπου πάντα μας σώνει την «τελευταία στιγμή» ο λεγόμενος «Θεός της Ελλάδας».
Και μετά τον Καραμανλή τον νεώτερο, νάτος ο έτερος Καππαδόκης. Ονομάζεται Γιωργάκης. Όχι στο επώνυμο. Στο όνομα. Κι αυτό γιατί λόγω της έμφυτης βλακείας του δεν κατάφερε να γίνει ποτέ Γιώργος. Αλλά εσύ Έλληνα, το δίνεις αυτού πλέον το 44%... Πάλι 44%....
Λες και είναι ένα κλειστό Club αυτοί οι ψηφοφόροι και κάθε φορά αποφασίζουν ποιόν θα ψηφίζουν μονοκούκι!
Αλλά και σύ Γιωργάκη δεν φτούρησες… Κλάταρες νωρίς νωρίς…
Και στην θέση σου ήλθε ο άλλος, μετά ο άλλος και τώρα ο ΑΡΧΙΨΕΥΤΗΣ των τριών Ηπείρων και πέντε Θαλασσών, ονόματι Τσίπρας.
Και τον ψήφισες και με τα δύο σου χέρια.
Και την πάτησες. Γιατί μιάς και αποφάσισες ότι είσαι «κοψωχέρης» δηλαδή από αυτούς που μετά τις εκλογές λένε «τι βλακεία που ψήφισα τον τάδε ή τον δείνα» και καταλήγουν «δεν μου κοβόταν καλύτερα το χέρι;» τι ήθελες να ψηφίσεις και με τα δύο σου χέρια;
Όταν ψηφίζεις με το ένα χέρι, λες «δεν μου κοβόταν το χέρι την ώρα που τον ψήφιζα!» και το πολύ πολύ να χάσεις το ένα χέρι.
Αλλά όταν ψηφίζεις και με τα δυό σου χέρια κάποιον… την πάτησες, αν σου βγει «σάπιο το καρπούζι»! Θα πρέπει να αρχίσεις να εκπαιδεύεσαι να πιάνεις το πιρούνι με τα πόδια…
Και ξέρεις γιατί γίνονται όλα αυτά…
Για δύο λόγους: είσαι επιρρεπής προς την καλοπέραση και δεν έχεις υπομονή.
Είναι σαν να χτίζεις ένα σπίτι.
Προσλαμβάνεις έναν εργολάβο που σου λέει ότι κάνει πολλή καλή δουλειά.
Συμφωνείς να του δώσεις την εργολαβία και του δίνεις τα σχέδια που θέλεις.
Εεε εκείνος φέρνει τις σκαλωσιές του, τις μπετονιέρες του, τις παλέττες με τα τσιμέντα, με τα τούβλα, ξεφορτώνει το φορτηγό την άμμο, φέρνει τα καλούπια του.
Και ξεκινάει.
Ξυπνάς ένα πρωΐ, βλέπεις τον κακό χαμό στο οικόπεδο που χτίζεις και αρχίζεις: «Mα τι κάνεις εδώ χριστιανέ μου; Χάλια τα έκανες! Γέμισες τον τόπο παλέττες. Τι είναι αυτά τα τσιμέντα έξω. Τι είναι αυτά τα ξύλα; Τι είναι αυτά τα πεταμένα νάϋλον;
Άσε άσε δεν κάνεις καλή δουλειά!
Και τον σταματάς και ψάχνεις για καινούργιο εργολάβο…
Αυτό κάνεις. Και για αυτό δεν έχεις ακόμα σπίτι…
Αν πέσεις στα χέρια κανενός «πονηρού» εργολάβου που σε κατάλαβε τι «σπαστικός» είσαι  και χωρίς υλικά, όλο κάνει ότι κατασκευάζει κάτι, αλλά αποτέλεσμα  μηδέν, αρκούμενος που χαίρεσαι να βλέπεις το οικόπεδο καθαρό… Άντε να χάσεις καμμιά τετραετία ή πενταετία αν χτίζεις στην Κύπρο.
Απλά δεν καταλαβαίνεις ότι εσύ χάνεις χρόνο, ενώ όλοι οι γείτονές σου εκμεταλλεύονται μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Αυτός είσαι Έλληνα…
Φτηνός στα λάχανα και ακριβός στις λαχανίδες…
Εγώ δεν θα στο ξαναπώ. Μην κολλάς στις λέξεις.
Η Δημοκρατία θέλει μυαλό για να λειτουργήσει.
Είναι κάτι σαν κι αυτό που έλεγε και η γιαγιά μου: «τα μεταξωτά βρακιά, θέλουν κι επιδέξιους πισινούς»!
Να το θυμάσαι αυτό.
Και να το θυμηθείς τι σου είπα, την επόμενη φορά που θα με πεις …φασίστα!
Γιατί μάλλον είσαι πιο φασίστας από ότι νομίζεις…

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΜΑΧΗ-FREE PRESS" ΤΗΝ 10/12/2017

Ο Διοικητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ. "ξαναχτύπησε"....

ΜΑΛΟΥΝΤΑ. Της Παναγίας στις 21 Νοεμβρίου. Ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων και η ΕΛ.ΔΥ.Κ. έχει βάλει τα γιορτινά της. Αγήματα, η ΕΝΔΟΞΗ Πολεμική της Σημαία, ο ΗΡΩΑΣ βετεράνος Λοχαγός του 4^ου Λ/ΤΦ το 1974 στην Επική πιά Μάχη του Στρατοπέδου, κ.Λούης Ιωαννίδης, ο ΥΠΑΜ, ο Α/ΓΕΕΦ και λοιποί επίσημοι. 

Μετά την Εορταστική Δοξολογία χοροστατούντος του σεβασμ. Μητροπολίτη κ.Ησαΐα, υπήρξε επίδειξη του …τι περιμένει τους Τούρκους, αν ποτέ τολμήσουν να αμφισβητήσουν την Εδαφική Ακεραιότητα της Κύπρου. Η όλη επίδειξη σε ρεαλιστικές συνθήκες Μάχης, των δυνατοτήτων και της άρτιας εκπαίδευσης των ανδρών και γυναικών του Ελληνικού Συντάγματος, που έφτασε όχι μόνο στην άριστη χρήση όλων των υπερσύγχρονων οπλικών συστημάτων που διαθέτει, αλλά και σε εκπαίδευση σε εφαρμογές και δράσεις που μέχρι σήμερα δεν είχε κανείς εγκαινιάσει πριν την τελευταία Διοίκηση, όπως είναι το Σχολείο Αυτοάμυνας, έδωσε στους παρευρισκόμενους Πολιτικούς, Στρατιωτικούς, Δημοσιογράφους και λοιπούς προσκεκλημένους την αίσθηση ότι ο ΓΡΑΝΙΤΗΣ που λέγεται ΕΛ.ΔΥ.Κ., θα είναι πάντα εκεί και θα φράζει με επιτυχία τον δρόμο σε οποιονδήποτε τολμήσει να απειλήσει τη Κυπριακής Δημοκρατίας. Αλλά από ότι φαίνεται στην Διοίκηση της, δεν φτάνει μόνο αυτό. Δεν φτάνει μόνο η αποτροπή. Και αυτό έγινε κατανοητό από τις τελευταίες φράσεις στην ομιλία του κ. Διοικητού Σχη (ΠΖ) Προκόπη Μαυραγάνη, ο οποίος και άλλες φορές έχει μιλήσει με αυτά τα λόγια και σε άλλες  εκδηλώσεις.
Κατέληξε στον λόγο του λοιπόν ο κ.Διοικητής, παρουσία του ΥΠΑΜ κ.Χ.Φωκαΐδη και του Α/ΓΕΕΦ Αντγου Η.Λεοντάρη: «…και εύχομαι να είναι η ΕΛ.ΔΥ.Κ. αυτή που θα απελευθερώσει τα σκλαβωμένα εδάφη της Κύπρου μας!»
Λεβέντικα λόγια, ενός πραγματικού ΕΛΛΗΝΑ Αξιωματικού, ενός Διοικητή μιάς επίλεκτης Μονάδας του Ελληνικού Στρατού, που δεν μασάει τα λόγια του και δίνει ο ίδιος το παράδειγμα για να δημιουργηθεί το υψηλό φρόνημα που χρειάζονται όλοι οι υφιστάμενοι του, από τον υποδιοικητή μέχρι και τον τελευταίο οπλίτη.
Κάθε φορά στην ΕΛ.ΔΥ.Κ. είμαι πεπεισμένος, ότι οι ΗΡΩΕΣ του 1974, από κει ψηλά, θα κουνούν το κεφάλι με ικανοποίηση βλέποντας τους σημερινούς διάδοχους τους.

(αρθρο που δημοσιευτηκε στην εφημεριδα ΜΑΧΗ-FRESS PRESS της 26/11/2017)